پایگاه خبری پیام آفتاب - آخرين عناوين احزاب و سازمان‌ها :: نسخه کامل http://www.payam-aftab.com/fa/Countries/PartiesAndOrganizations Thu, 21 Sep 2017 10:18:56 GMT استوديو خبر (سيستم جامع انتشار خبر و اتوماسيون هيئت تحريريه) نسخه 3.0 /skins/default/fa/normal2/ch01_newsfeed_logo.gif تهيه شده توسط پایگاه خبری پیام آفتاب http://www.payam-aftab.com/ 100 70 fa نقل و نشر مطالب با ذکر نام پایگاه خبری پیام آفتاب آزاد است. Thu, 21 Sep 2017 10:18:56 GMT احزاب و سازمان‌ها 60 جنبش غیر‌متعهد http://www.payam-aftab.com/fa/doc/news/18365/جنبش-غیر-متعهد جنبش کشور‏های غیر متعهد، جنبش عدم انسلاک یا جنبش عدم تعهد(به انگلیسی: Non-Aligned Movement) (به فرانسوی: Le Mouvement Non-Aligné) در سال ۱۹۶۱ میلادی برابر با ۱۳۴۰ خورشیدی در اوج جنگ سرد و فضای دوقطبی بین غرب و شرق با هدف وحدت میان کشورهایی که نه در اردوگاه کمونیسم و نه در اردوگاه سرمایه‌داری (امپریالیسم)، قرار داشتند، تشکیل شد. نام جنبش ابتدا "Non-Commitment" بود اما سریعا به نام جدید تغییر یافت. اما با اتمام دوران جنگ سرد، هم اکنون اعضای این جنبش را اکثراً کشورهای در حال توسعه تشکیل می‌دهند. سران شرکت کننده در اولین اجلاس جنبش عدم تعهد در بلگراد- سال ۱۹۶۱. از راست به چپ یوسیپ بروز تیتو، احمد سوکارنو، جمال عبدالناصر، قوام نکرومه و جواهر لعل نهرو نخستین تلاش برای ایجاد همگرایی میان کشورهایی که بعدها به غیرمتعدها معروف شدند، در سال ۱۹۵۵ در کنفرانس باندونگ در شهر باندونگ اندونزی انجام شد.جواهر لعل نهرو، جمال عبدالناصر و سوکارنو رؤسای وقت حکومت کشورهای هند، مصر و اندونزی در این اجلاس اندیشه تشکیل چنین سازمانی را مطرح کردند. چون این اتفاق کمی بعد از استقلال هند رخ می داد تحت تأثیر جهان بینی ماهاتما گاندی نیز قرار داشت. در ۱۹۶۱ اولین اجلاس سران عدم تعهد با حضور مارشال یوسیپ بروز تیتو رهبر یوگسلاوی، قوام نکرومه رهبر غنا، جمال عبدالناصر رئیس جمهور مصر، جواهر لعل نهرو نخست وزیر هندو احمد سوکارنو رهبر استقلال اندونزی در کنفرانسی که در شهر بلگراد در کشور یوگسلاوی برگزار شد، این سازمان موجودیت خود را اعلام کرد. با پایان جنگ سرد و فروپاشی اردوگاه سوسیالیسم کشورهای عضو جنبش عدم تعهد دچار نوعی بی هویتی شده و دلیل وجود این جنبش که ایجاد موازنه منفی بین دو ابر قدرت دوران جنگ سرد بود از بین رفته است. عده ای را فرض بر این است که جنبش عدم تعهد وارث موازین ضد آمریکایی یا همان ضد امپریالیستی است. این در حالیست که بسیاری از تحلیلگران سیاسی فلسفه وجودی چنین سازمانی را وابسته به جهان دوقطبی می‌دانند و دلیلی برای ادامه حضور جنبش در صحنه بین المللی با معیار ها و مختصات دوران جنگ سرد نمی بینند. ۱۱۸ کشور جهان از جمله ایران که تقریباً بیش از دو سوم اعضای سازمان ملل متحد را تشکیل می‌دهند، عضو جنبش عدم تعهد می‌باشند. هم‌اکنون کشور مصر ریاست دوره‌ای این جنبش را بر عهده دارد. گفتنی است که سران کشورهای عضو جنبش عدم تعهد هر ۳ سال یکبار در اجلاسی با همین نام گرد هم می‌آیند. افغانستان و جنبش عدم تعهد افغانستان از جمله پنج کشور مؤسس جنبش غیرمتعهد به شمار می رود. این کشورها عبارت بودند از افغانستان، هندوستان، مصر، اندونزیا، ویوگوسلاویا. در نخستین اجلاس این پیج کشور نمایندگی افغانستان را سردارمحمد داودخان، نمایندگی هند را جوهرلعل نهر، نمایندگی یوگوسلاویا را مارشال تیتو و نمایندگی اندونزیا را جنرال سوکارنو عهده دار بودند. افغانستان نسبت به دیگران تجربه و دست آورد های بهتر داشت؛ چنانچه در افغانستان با در نظر داشت تصامیم لویه جرگه‌های سالهای 1219-1216-1253-1301-1303-1334-1343 روی بی‌طرفی افغانستان همه جانبه تاکید گردیده بود. هم چنین براساس همین فیصله‌ها افغانستان در جنگ اول و دوم جهانی بی‌طرفی خود را حفظ کرد. از یک حقیقت انکار ناپذیر که همه آن رامی‌دانند نمیتوان چشم پوشی کرد، و آن این که افغانستان از یکسوعضویت کشورهای غیرمتعهد را دارد و از جمله مؤسسین این جنبش محسوب می‌شود، و از سوی دیگر نیروهای نظامی بیش از40 کشور دنیا  در آن حضور داشته و با کشورهای مهم عضو پیمان ناتو و بخصوص ایالات متحده امریکا پیمان استراتژیک امضا کرده است. با وجود اینکه حضور نیروهای خارجی در افغانستان به ظاهر بر اساس توافق سازمان ملل  صورت گرفته است، اما حضور این نیروها بخصوص حضور نیروهای امریکایی میتواند مسأله‌ی عدم تعهد این کشور را به شدت زیر سؤال ببرد. (پیام آفتاب) ایران و جنبش عدم تعهد ایران که به دلیل عضویت در پیمان نظامی مرکزی سنتو از عضویت در این جنبش محروم مانده بود در سال ۱۹۷۹ پس از پبروزی انقلاب به جنبش عدم تعهد پیوست. در سال های اولیه حیات جنبش ایرانیان نام آن را به "جنبش ناوابستگان" ترجمه کردند. اما به دلیل عدم اقبال عمومی نام "غیرمتعهدان" مصطلح گردید. ایران بعد از پیوستن به جنبش در اجلاس سران ۱۹۷۹ در هاوانا و از آن به بعد در همه نشست های مختلف این جنبش حضور داشته است. لغو برگزاری هفتمین اجلاس سران در بغداد به دلیل تجاوز نظامی عراق به ایران و انتقال این اجلاس به دهلی نو از مهمترین رویدادهای جنبش به حساب می آید. قرار است در سال ۱۳۹۱(۲۰۱۲) اجلاس سران جنبش عدم تعهد در ایران برگزار گردد. منابع فارسی روی جلد تنها کتاب فارسی در مورد تاریخ جنبش عدم تعهد. تاریخ جنبش عدم تعهد نام کتابی است که در سال ۱۳۶۴ به وسیله علی‌اکبر عبدالرشیدی تحقیق، تهیه و از سوی انتشارات سروش منتشر شده است. این کتاب مشتمل بر اسناد جنبش از ابتدا تا کنون به همراه تحلیل‏هائی از ماهیت ادوار مختلف حیات جنبش است. این کتاب بار دیگر از سوی انتشارات سروش آماده چاپ جدید شده و چاپ دوم با بازنگری اساسی و اضافات به مناسبت برگزاری اجلاس سران جنبش آماده چاپ شده است. در انتهای این کتاب آلبومی از عکس های مهم مربوط به نشست های مختلف جنبش وجود دارد. طرح روی جلد این کتاب با استفاده از شیوه سیاه قلم به وسیله طراح و گرافیست ایرانی علی خسروی تهیه شده که در بردارنده چهره های بنیانگذاران جنبش است. ارکان جنبش عدم تعهد بالاترین رکن جنبش اجلاس سران است که هر سه سال در یکی از کشور های عضو تشکیل می گردد. علاوه بر آن می‏توان از اجلاس سالانه وزیران، اجلاس سالانه کارشناسان، اجلاس سالانه دفتر هماهنگی و نشست‏های تخصصی و دوره‏ ای این جنبش نام برد. نشست‏های دوره‏ ای جنبش در حاشیه مجمع عمومی سازمان ملل متحد و نشست‏های آژانس‏ها و سازمان‏های تخصصی این سازمان نیز حائز اهمیت است. نشستهای انجام گرفته توسط اعضای جنبش: گردهمایی نخست - بلگراد، ۶-۱ سپتامبر، ۱۹۶۱ گردهمایی دوم - قاهره، ۱۰-۵ اکتبر، ۱۹۶۴ گردهمایی سوم - لوزاکا، ۱۰-۸ سپتامبر، ۱۹۷۰ گردهمایی چهارم - الجزیره، ۹-۵ سپتامبر، ۱۹۷۳ گردهمایی پنجم - کلمبو، ۱۹-۱۶ اوت، ۱۹۷۶ گردهمایی ششم - هاوانا، ۹-۳ سپتامبر، ۱۹۷۹ گردهمایی هفتم - دهلی نو، ۱۲-۷ مارس، ۱۹۸۳ گردهمایی هشتم - حراره، ۶-۱ سپتامبر، ۱۹۸۶ گردهمایی نهم - بلگراد، ۷-۴ سپتامبر، ۱۹۸۹ گردهمایی دهم - جاکارتا، ۷-۱ سپتامبر، ۱۹۹۲ گردهمایی یازدهم - کارتاگینا، ۲۰-۱۸ اکتبر، ۱۹۹۵ گردهمایی دوازدهم - دوربان، ۳-۲ سپتامبر، ۱۹۹۸ گردهمایی سیزدهم - کوالالامپور، ۲۵-۲۰ فوریه، ۲۰۰۳ گردهمایی چهاردهم - هاوانا، ۱۶-۱۵ سپتامبر، ۲۰۰۶ گردهمایی پانزدهم - شرم الشیخ ۱۱-۱۶ جولای، ۲۰۰۹ گردهمایی شانزدهم - تهران ۲۰۱۲   ویکیپدیا   ]]> احزاب و سازمان‌ها Thu, 02 Aug 2012 01:04:00 GMT http://www.payam-aftab.com/fa/doc/news/18365/جنبش-غیر-متعهد سازمان‌دموكراتيك زنان‌افغانستان http://www.payam-aftab.com/fa/doc/news/18244/سازمان-دموكراتيك-زنان-افغانستان سازمان دموكراتيك زنان افغانستان(Democratic Women Organization of Afghanistan) : سازمان دموكراتيك زنان افغانستان (س.د.ز.ا)، در سالنامه‌ي افغانستان، شماره‎ي47 سال1360 چنين معرفي شده است: «سازمان دموكراتيك زنان افغانستان در سال 1965 (1344هجري شمسي) اساس گذاشته و يگانه سازمان توده‌اي دموكراتيك و كتلوي [= توده‌اي] در كشور است كه به‌خاطر انجام وظايف تاريخي و مشترك، گروه‌هاي وسيع زنان كشور را، صرف نظر از موقعيت اجتماعي و وابستگي‌هاي قومي، قبيله‌اي، معتقدات مذهبي، ايدئولوژيكي و سياسي جهت مبارزه و كار مشترك، به‏خاطر دفاع از وطن، تأمين حقوق زنان، حمايه‌ي كودك، تأمين صلح پايدار،‌ دموكراسي و استقلال ملي به صورت داوطلبانه در صفوف خويش متشكل مي‌سازد.» (1) سازمان دموكراتيك زنان افغانستان (س.د.ز.ا) از نظر ساختار تشكيلاتي داراي كنگره، شوراي مركزي، شوراي اجراییه و شوراهاي ولايتي وشهري بود. كنگره به‏عنوان عاليترين مقام، هر سه سال يك بار داير مي‌شد و اعضاي شوراي مركزي از ميان نمايندگان كنگره انتخاب مي‌شدند.كميته‌ي اجراییه‏‏ي اين سازمان هم كميسيون‌هاي دايمي داشت. همان طوري كه گفته شد سازمان دموكراتيك زنان افغانستان در ماه جوزا 1344 بنا به ادعاي پرچمي‌ها، توسط حزب دموكراتيك خلق به رهبري دكتر آناهيتا راتب‏زاد تأسيس شد، اما نخستين كنفرانس سرتاسري آن به تاريخ 7 قوس 1359در كابل برگزار شد. در اين كنفرانس 2000 نماينده از ولايات‌هاي مختلف افغانستان و هيأت‌هاي نمايندگي فدراسيون دموكراتيك بين‌المللي زنان دعوت شده بودند. در كنفرانس سرتاسري زنان افغانستان، اعضاي شوراي مركزي سازمان دموكراتيك زنان، انتخاب شدند و شوراي مركزي به تاريخ 9 قوس تحت رياست دكتر آناهيتا راتب‏زاد، اولين جلسه‌ي خود را داير و هيأت اجراییه‌ي سازمان را انتخاب نمود. 1- سالنامه‎ي افغانستان، شماره‏‏ي 47، ص 631.   ]]> احزاب و سازمان‌ها Sun, 29 Jul 2012 10:15:00 GMT http://www.payam-aftab.com/fa/doc/news/18244/سازمان-دموكراتيك-زنان-افغانستان حزب‌جماعت اسلامي‌پاكستان http://www.payam-aftab.com/fa/doc/news/16193/حزب-جماعت-اسلامي-پاكستان حزب جماعت اسلامی( pakistan islamic assembly )   «ابوالاعلی مودودی» در سال 1941 م که اوج قدرت استعمار پیر در شبه قاره هند بوده است دست به تشکیل جماعتی به نام «جماعت اسلامی» زد که در اصلاح و نوگرایی دینی شبه قاره هند و پاکستان یعنی اوت 1947 م بیشتر به صورت جنبشی نظری است تا عملی و بیشتر در پی تشکیلات‌سازی و استخوان‌بندی درونی و خودسازی فکری و روانی بوده است. مودودی در قبل از استقلال پاکستان مخالفت خود را از کشور مستقل پاکستان اعلام داشته و برنامه‌هایی کاملاً مدون و جامع از لحاظ نظری برای یک نوع حکومت خودمختار داخلی را به مسلمانان پیشنهاد می‌کرد. براساس این نوع دیدگاه‌ها بود که این جماعت و شخص مودودی و تفکرات وی از سوی سایر گروه‌های اسلامی، خصوصاً حزب مسلم لیک مورد اعتراض واقع شد. بعد از استقلال پاکستان این جماعت آن را مورد تأیید قرار داد و در 23 دسامبر 1947 اولین تجمع بزرگ «جمعیت طلبه پاکستان» که شاخه دانشجویی جماعت بود تشکیل شده و شروع به استخوان‌بندی نمود. جماعت اسلامی در وارد کردن قوانین اسلامی در قانون اساسی نقش زیادی را ایفا کرد، به همین خاطر چندین بار رهبران آن زندانی شده و از فعالیت‌های سیاسی منع می‌شدند و دوباره آزاد شده و به فعالیت خود در این زمینه ادامه می‌دادند. جماعت اسلامی فعالیت‌عادی خود را طبق چهار اصل اعلام نمود: 1. انتشار نظریة حیات اسلامی؛ 2. تنظیم افراد برای نظریه اسلامی؛ 3. اصلاح عمومی مردم از جهت اخلاقی، دینی و سیاسی؛ 4. تلاش برای اسلامی کردن سیاست کشور. جماعت اسلامی پاکستان همواره در طول دوران فعالیت خود از جنبش‌های اسلامی در خارج از کشور از جمله حمایت از مردم افغانستان در مقابل شوروی سابق، تلاش در جهت آزادی کشمیر، جلوگیری از جدایی بنگلادش از پاکستان و حمایت از اعراب در مقابل اسرائیل فعال بوده است. هم‌چنین در داخل کشور در جهت وارد کردن قوانین اسلامی و اجرای آن در کشور، شرکت در انتخابات مختلف و ائتلاف با دیگر گروه‌های اسلامی و مخالفت با بعضی از اعمال و رفتار دولت‌های مختلف که بر سر کار می‌آمدند، می‌پرداخت. به طور کلی حزب جماعت اسلامی اصلی‌ترین و مهم‌ترین و ماهرترین حزب در میان احزاب مذهبی پاکستان است. این حزب همیشه طلایه‌دار اعتقاد دینی اسلام، دموکراسی و مردم‌سالاری و احترام به قوانین کشور و پیشبرد قوانین به طرف قوانین شرع از طرق سلمی و قانونی بوده و هست و هیچ‌وقت دست به خشونت نبرده است ولی پیام خود را به مردم و جهانیان به طور کامل، شفاف و روشن و با قدرت رسانده است و نفوذ این حزب بیشتر از آنچه در رأی‌گیری‌ها نشان داده می‌شود، بوده است. مقر این حزب در شهر لاهور بوده و دبیر کل آن هم اکنون «سید منورحسن» نام دارد   ]]> احزاب و سازمان‌ها Mon, 17 Oct 2011 12:16:00 GMT http://www.payam-aftab.com/fa/doc/news/16193/حزب-جماعت-اسلامي-پاكستان حزب مردم پاكستان http://www.payam-aftab.com/fa/doc/news/16194/حزب-مردم-پاكستان حزب مردم پاکستان(Pakistan People’s Party)  حزب مردم پاکستان نتیجه همایشی است که روز 30 نوامبر و هم‌چنین یکم دسامبر 1967 در لاهور برگزار شد. در این همایش ذوالفقار علی بوتو بعنوان رهبر این حزب انتخاب شد. مهم‌ترین خط‌مشی و اهداف بیان شده در خصوص این حزب، «دموکراسی تساوی‌گرا» و «استفاده از اندیشه‌های سوسیالیستی برای آزادسازی اقتصاد و عدالت اجتماعی» بود. اصول و آرمان‌های این حزب براساس چهار اصل زیر قرار دارد: 1. اسلام دین ماست. 2. نظام جمهوری و دموکراسی سیاست ماست. 3. سوسیالیسم روش اقتصادی ماست. 4. سرچشمه قدرت از دیدگاه ما مردم هستند. حزب مردم پاکستان سعی در ارائه تلفیقی از اسلام و سوسیالیسم به جامعه پاکستان داشته است. این حزب سیاست‌هایی را هم‌چون اصلاحات ارضی برای کمک نمودن به روستائیان، ملی نمودن صنایع برای تضعیف قدرت صاحبان صنایع بزرگ و اصلاحات دولتی به منظور کاهش قدرت بوروکرات‌ها را در نظر داشته است. این حزب در سال 1971- بعد از جدایی پاکستان شرقی (بنگلادش) از پاکستان غربی – و هم زمان با نخست‌وزیری بوتو، قدرت را به دست گرفت. حزب مردم پاکستان در انتخاب 1988 و 1993 مجدداً قدرت را در پاکستان به دست گرفت. در سال 1993 رهبری این حزب به دست خانم بی‌نظیر بوتو (دختر ذوالفقار علی بوتو) افتاد و هم‌اکنون نیز این حزب توسط آصف علي زرداري شوهر خانم بوتو كه رئيس جمهور پاكستان نيز هست رهبری می‌شود. خانم بوتو در ديماه(جدي) 1386 خورشيدي توسط طالبان در يك سخنراني ترور شده و به قتل رسيد.به طور کلی به نظر می‌رسد حزب مردم در دستیابی به دو هدف اولیه خود، یعنی اسلام و دموکراسی پیشرفت بسیار کمی داشته است؛ اما سوسیالیسم را همراه با انتقام و کینه‌توزی ارتقاء بخشیده است. ملی‌گرایی بوتو، حوزه وسیعی از صنایع، شرکت‌های بیمه و بانک‌های تجاری را دربرمی‌گرفت و وی تعداد زیادی شرکت‌های عمومی را به منظور گسترش نقش دولت در تجارت و حمل و نقل، پایه‌گذاری نمود . حزب مردم پاکستان در دوران حکومت نظامی مشرف مورد خشم و غضب قرار گرفته و رهبر آن به اتهام مالی تحت پیگرد قرار گرفته بود. ]]> احزاب و سازمان‌ها Mon, 17 Oct 2011 12:14:00 GMT http://www.payam-aftab.com/fa/doc/news/16194/حزب-مردم-پاكستان سپاه صحابه http://www.payam-aftab.com/fa/doc/news/16192/سپاه-صحابه سپاه صحابه ( Party Sipâh-e-Sâhaba ) یک گروه سنی مذهب که پیرو فرقه وهابيت است. این حزب از جمعیت علمای اسلام پاکستان منشعب شده و رهبر آن مولانا اعظم طارق است. این حزب در درگیری های فرقه‌ای پاکستان، شیعیان این کشور را ترور می کند.این سپاه که ادّعا دارد پیرو دین پیامبر اسلام(صلی الله علیه وآله) بوده و از این رو خود را «سپاه صحابه» نامیده است، گروهی افراطی است و یکی از فرق اهل تسنّن را در بر می گیرد. این گروه در اوایل دهه 1980 توسّط یک روحانی سنّی به نام «مولانا حق نواز جهنگوی» تأسیس شد که مصادف با سال های اوّل انقلاب اسلامی در ایران بود و علّت پایه ریزی گروه صحابه این بود که از تأثیرگذاری انقلاب اسلامی ایران بر مردم پاکستان جلوگیری کند.این گروه یکی از اهداف مهمّ خود را مبارزه با عزاداری امام حسین(علیه السلام) و در واقع تخطئه قیام آن حضرت می دانستند و مجلّه «خلافت راشده» در طول سال های انتشار خود بارها این خواسته را مطرح کرده و از دولت پاکستان خواسته است تا ضمن برچیدن تمامی امام باره‌های شیعه و حسینیّه‌ها، از برگزاری مراسم عزاداری عاشورا در کلّیه مدارس و دانشگاه ها جلوگیری به عمل بیاورد. البتّه این تقاضا هیچ گاه از طرف دولت پاکستان مورد قبول قرار نگرفته است. از دیگر اهداف این گروه، مبارزه با گروهی شیعی به نام «تحریک جعفری» بوده است که در پاکستان در سال 1979 تأسیس شده است. یکی از علل اصلی تشکیل «سپاه صحابه» مبارزه با خطرات احتمالی شیعیان و ترس از رشد قدرت نظامی، سیاسی و مذهبی آنان در منطقه بوده است. بنا به آماری که «پرویز مشرّف» اعلام کرده است فقط در عرض یک سال 400 نفر از دو گروه بر اثر حملات دو جانبه به قتل رسیده اند. گروه «سپاه صحابه» علاوه بر حملات خود بر ضدّ شیعیان، ایرانیان مقیم پاکستان را مورد هدف تهاجمی خود قرار دادند، به این بهانه که ایشان از ناحیه حکومت شیعی در ایران مورد حمایت قرار می گیرند و باید از میان برداشته شوند. گروه «سپاه صحابه» می خواهند که پاکستان به طور رسمی به عنوان سرزمینی سنّی نشین معرّفی شود. قلعه های نظامی و سنگرهای این گروه بیشتر در نواحی جنوبی پاکستان در منطقه مرکزی و پرجمعیّت «پنجاب» و مرزهای کراچی واقع شده و تعداد دفاتر و مراکز فعّالیّت این گروه به 500 مرکز بالغ می شود و در هر بخش از استان پنجاب شاخه ای از این گروه وجود دارد و حدود 100000 ـ صد هزار ـ نفر در عضویّت این گروه ثبت نام کرده اند و در کشورهای خارجی نیز مراکزی برای فعّالیّت خود دایر کرده اند کشورهایی چون : امارات متّحده عربی، عربستان سعودی، بنگلادش، کانادا و... . بسیاری از حوزه های علمیّه و مدارس در ایالت پنجاب توسّط این گروه اداره می شود و گزارش شده است که بسیاری از مدرسه های سنّی در خارج از کشور پاکستان، تحت نظارت معلّمان و نیروهای «سپاه صحابه» اداره می شوند و افراد خود را برای ترور مخالفان آموزش می دهند. «مولانا جهنگوی» در سال 1990 به قتل رسید. او در همان سال درانتخابات شورای ملی شرکت کرده ولی رأی نیاورده بود، امّا کماکان در میان افراد خود از محبوبیّت بهره مند بود. بعد از او «مولانا اعظم طارق» مسؤولیّت این گروه را به عهده گرفت. گروه «سپاه صحابه» توسّط نظامیان طالبان حمایت می شدند و «اعظم طارق» نیز آشکارا حمایت خود را از رهبر گروه طالبان اعلام می کرد و او نیز به شدّت با قوانینی چون تحریم تلویزیون و سینما موافقت می کرد. اعظم طارق ابتدا از «لشکر جهنگوی» حمایت می کرد ولی بعدها در فوریه سال 2003 ارتباط خود را با «لشکر جهنگوی» انکار کرد و ادّعا کرد که بعضی از اعضای لشکر صحابه از روند صلح آمیز ما! برای اجرای قوانین اسلامی به ستوه آمده و «لشکر جهنگوی» را تأسیس کرده اند، از این رو ما دیگر با ایشان کاری نداریم. «اعظم طارق» متّهم شد که در حدود 103 مورد، رهبری ترور مقامات شیعیان را به عهده داشته است. منبع درآمد این گروه گاه از ناحیه سنّی های افراطی و ثروتمندی که در عربستان سعودی و خلیج فارس بودند، تأمین می‌شد و گاه از ناحیه فرقه‌های متعصّب داخلی مانند گروه «جماعت اسلامی» و گروه «جماعت علمای اسلامی» و سایر گروه های هم عقیده با ایشان. در 14 آگوست 2001 حکومت پاکستان تصمیم گرفت که جلوی حرکت گروه های افراطی را بگیرد. بعد از پنج ماه از این تصمیم، گروه صحابه همچنان به فعّالیّت های افراطی خود ادامه می دادند، از این رو «پرویز مشرّف» در 12 جنوري 2002 فعّالیّت این گروه را ممنوع اعلام کرد و به دنبال آن، گروه سپاه صحابه را مورد حمله قرار داد و افراد بسیاری را دستگیر کرد. بعد از این واقعه «اعظم طارق» فعّالیّت خود را تحت عنوان جدیدی به نام «ملّت اسلامیّه» آغاز کرد و مبالغ هنگفتی از ناحیه هواداران خارجی خود به دست آورد. در 15 نوامبر 2003 دولت پاکستان این گروه را نیز ممنوع اعلام کرد و اعضای اصلی این گروه را دستگیر و حساب بانکی آنها را مصادره کرد و محلّ اجتماعات ایشان را در خانه ها، مساجد و سایر اماکن مورد حمله قرار داد. دولت پاکستان برای این که جلوی فعّالیّت دیگری از این گروه را در قالب اسمی جدید گرفته باشد، حدود 600 نفر از دستگیرشدگان را به پرداخت وجه ضمانت 100000روپیه محکوم کرد. در اوایل اکتبر 2001 «اعظم طارق» نیز دستگیر شد. او همچنان که در حبس به سر می برد، در انتخابات 10 اکتبر 2001 شرکت کرده و رأی لازم را آورده و به عنوان عضوی مستقل در مجلس فدرال ایالت پنجاب برگزیده شد و در نتیجه در 30 اکتبر از زندان آزاد شد. او چند ماه پس از آزادی شروع به حمایت از دولت منتخب «ظفرالله خان جمالی» کرد و در نتیجه همچنان به حرکات افراطی خود علیه شیعیان ادامه داد. او در 6 اکتبر سال 2003 به قتل رسید. بعد از قتل او نیروهای امنیّتی در منطقه مستقر شدند و در روز بعد افراد مدرسه او که تحت رهبری او بودند با هیاهوی بسیار در مراسم تشییع او شرکت کردند و بر پیکر او در مقابل ساختمان مجلس در اسلام آباد نماز گزاردند. بعد از آن جمعیّت به مغازه ها، رستوران ها و چند سینما حمله کرده، آن اماکن را به آتش کشیدند و خرابی بسیاری به بار آوردند. به هر حال نام «سپاه صحابه» یادآور خشونت های عجیب و کشت و کشتارهای بی رحمانه حتّی در مساجد و در میان نمازگزاران است که در جای جای کشور پاکستان واقع شد. ]]> احزاب و سازمان‌ها Mon, 17 Oct 2011 11:49:00 GMT http://www.payam-aftab.com/fa/doc/news/16192/سپاه-صحابه بانك انكشاف اسلامي http://www.payam-aftab.com/fa/doc/news/16137/بانك-انكشاف-اسلامي بانك انكشاف اسلامي یک بنگاه مالی بین‌المللی زیرمجموعه سازمان کنفرانس اسلامی است که به منظور گسترش خدمات مشاوره و مالی کشورهای اسلامی در دسامبر 1973 در شهر جده عربستان سعودی تأسیس شد. مراسم افتتاحیه این بانک در شهر ریاض عربستان سعودی در ماه جولای 1975 و افتتاح رسمی بانک در 20 اکتبر 1975 انجام گرفت. اهداف بانك انكشاف اسلامي بانك انكشاف اسلامي با هدف پیشبرد توسعه اقتصادی و پیشرفت اجتماعی کشورهای عضو و جوامع مسلمان کشورهای غیرعضو در سراسر جهان براساس اصول و شریعت اسلامی به وجود آمده است. وظایف بانك انكشاف اسلامي وظایف بانک شامل ارائه کمک‌های مالی به طرق مختلف برای افزایش ثروت و کاهش فقر با اعطای وام برای فعال کردن پروژه‌هاي مهم و استراتژیک کشورهای عضو و ارائه کمک‌های مالی و فنی برای توسعه اقتصادی و اجتماعی کشورهای عضومی باشد. ایجاد صندوق وقف، ارائه کمک‌های ویژه مجامع اسلامی در کشورهای غیرعضو و بازرسی عملکرد و مخارج این صندوق‌ها، مساعدت در توسعه تجارت خارجی کشورهای عضو و به ویژه بین اعضای بانک، ارائه کمک‌های فنی به کشورهای عضو و بالابردن میزان تسهیلات برای فعالیت‌های توسعه‌اي در کشورهای مسلمان از دیگر وظایف بانک می‌باشد. ضمناً مسائل مالی بانک کاملاً مطابق احکام شریعت اسلام می‌باشد. اعضای بانك انكشاف اسلامي در حال حاضر اعضای بانک متشکل از 56 کشور می‌باشد و شرط اصلی عضویت در بانک، عضویت در سازمان کنفرانس اسلامی و پذیره‌نویسی سرمایه بانک و موافقت اعضای مجمع عمومی سازمان کنفرانس اسلامی می‌باشد. سرمایه بانك انكشاف اسلامي میزان کل سرمایه تصویب شده بانک تا ماه جون 1992 مبلغ 2 میلیارد دینار اسلامی بود که در جولاي 1992 طبق مصوبه هيأت عامل به مبلغ 6 میلیارد دینار اسلامی ارتقا پیدا کرد که این مقدار به 600 هزار سهم هر یک به ارزش 10000 دینار اسلامی تقسیم شد. هيأت عامل در جلسه سالیانه خود در الجزیره تصمیم گرفت که سرمایه ثبتی خود را از 6 میلیارد به 15 میلیارد افزایش دهد که این تصمیم در سومین مجمع عمومی عادی سازمان کنفرانس اسلامی در شهر مکه مکرمه در روزهای هفتم و هشتم دسامبر 2005 که برای تصمیمات اساسی و قابل توجه در افزایش موجودی بانك انكشاف اسلامي برای تقویت نقش این بانک در حمایت مالی و کمک‌های فنی که می‌تواند به کشورهای عضو خود داشته باشد، فراخوانی شده بود تصویب گردید. همچنین هيأت عامل بانک در سی و یکمین جلسه خود در کویت تصمیم به افزایش سرمایه ثبتی موجود بانک از 15 میلیارد به 30 میلیارد گرفت. مقر بانك انكشاف اسلامي و دفاتر منطقه‌ای بانك انكشاف اسلامي دارای یک ستاد (دفتر مرکزی) در شهر جده و سه دفتر منطقه‌ای در شهرهای آلماتی (قزاقستان)، کوالالمپور (مالزی) و رباط (مراکش) می‌باشد به علاوه بانک به منظور پیگیری اجرای پروژه‌هاي مصوب در هریک از کشورهای ایران، اندونزی، قزاقستان، لیبی، پاکستان، سنگال و سودان نمایندگان محلی منطقه‌اي دارد. کشورهای عضو بانك انكشاف اسلامي به شرح زیر می‌باشند: کشورهای آذربایجان، اردن، افغانستان، آلبانی، امارات متحده، اندونزی، ازبکستان، اوگاندا، ایران، پاکستان، بحرین، برونئی (دارالسلام)، بنگلادش، بنین، بورکینافاسو، ترکمنستان، ترکیه، چاد، الجزایر، گابن، کامرون، کومور، ساحل عاج، جیبوتی، مصر، گامبیا، گینه، گینه بیسائو، عراق، قزاقستان، کویت، قرقیزستان، لبنان، لیبی، مالزی، مالدیو، مالی، موریتانی، مراکش، موزامبیک، نیجر، نیجریه، عمان، فلسطین، قطر، عربستان سعودی، سنگال، سوریه، سومالی، سیرالئون، سودان، سورینام، تاجیکستان، توگو، تونس، یمن. سال مالی بانك انكشاف اسلامي سال مالی بانک سال هجری قمری می‌باشد. زبان رسمی بانك انكشاف اسلامي زبان رسمی، زبان عربی است اما زبان‌های انگلیسی و فرانسه نیز در آنجا به کار برده می‌شود. گروه مؤسسات وابسته به بانك انكشاف اسلامي - شرکت اسلامی بیمه سرمایه‌گذاری و اعتبارات صادراتی (ICIEC) - شرکت اسلامی برای توسعه بخش خصوصی (ICD) - مؤسسه آموزش و تحقیقات اسلامی (IRTI) - شرکت اسلامی بین‌المللی بازرگانی (ITFC) - صندوق زیربنایی بانك انكشاف اسلامي (IDBIF) - مؤسسه جهانی وقف (WWF) لينك وب سايت بانك انكشاف اسلامي: http://www.isdb.org ]]> احزاب و سازمان‌ها Wed, 12 Oct 2011 06:59:00 GMT http://www.payam-aftab.com/fa/doc/news/16137/بانك-انكشاف-اسلامي اتحاديه آفريقا http://www.payam-aftab.com/fa/doc/news/15050/اتحاديه-آفريقا اتحادیه آفریقا (به انگلیسی: African Union) از جمله واژه‌های جدیدی است که از اوایل قرن بیست ویکم وارد ادبیات مناسبات سیاسی جهان شده‌است اتحادیه آفریقا در واقع نهاد جایگزین سازمان وحدت آفریقا (Organization Of African Unity) یا OAU است که به هدف بالابردن صلح، اتحاد و همکاری بین کشورهای آفریقایی بنیان نهاده شد و در حال حاضر ۵۳ کشور قاره آفریقا (به جز مراکش) عضو آن هستند. مقر اصلی این سازمان در آدیس آبابا پایتخت کشور اتیوپی قرار دارد.سازمان وحدت آفریقا به عنوان سلف اتحادیه آفریقا در سال ۱۹۶۳ و پس از آنکه در روند استعمارزدایی پس از جنگ جهانی دوم تعداد کشورهای مستقل آفریقا رو به افزایش بود، با عضویت ۳۲ کشور در آدیس آبابا پایتخت اتیوپی تشکیل شد.سازمان وحدت آفریقا در ابتدای کار فعالیت‌های خود را بر اهداف سیاسی که در ماده دوم اساسنامه آن ترسیم شده بود، متمرکز کرد. در این چارچوب این سازمان نقش عمده‌ای در استعمارزدایی از قاره آفریقا، حل و فصل مسالمت آمیز منازعات مرزی کشورهای این قاره، دفاع از حاکمیت ملی و تمامیت ارضی اعضا و مبارزه با آپارتاید ایفا کرد.سازمان وحدت آفریقا به موازات دستیابی به برخی اهداف سیاسی و نیز گسترش تعداد اعضا اهداف خود را به عرصه‌های اقتصادی و فرهنگی و علمی گسترش داد. همچنین در پرتو تحولات نظام بین‌الملل پس از جنگ سرد، کشورهای عضو سازمان وحدت آفریقا نیز برای آنکه بتوانند نقش و جایگاه این قاره در مناسبات نظام بین‌الملل در قرن بیست و یکم را گسترش دهند تلاش‌هایی برای تأسیس اتحادیه آفریقا از دهه ۱۹۹۰ آغاز کردند.در ادامه این مسیر ابتدا نشست فوق العاده سران سازمان وحدت آفریقا در شهر سیرت با انتشار بیانیه‌ای موسوم به «بیانیه سیرت» تصمیم به تأسیس اتحادیه آفریقا گرفتند. سپس در نشست سال ۲۰۰۰ سران آفریقا در شهر لومه اساسنامه اتحادیه آفریقا تصویب شد.در نشست سال ۲۰۰۱ سران آفریقا در لوزاکا طرح جدیدی برای اجرایی کردن اتحادیه آفریقا ارائه شد و در نهایت در نشست سال ۲۰۰۲ سران آفریقا در شهر دوربان آفریقای جنوبی، اتحادیه آفریقا آغاز به کار کرد.اکنون اتحادیه آفریقا به عنوان فراگیرترین سازمان کشورهای آفریقایی در پی تحقق اهداف گسترده سیاسی، اقتصادی، فرهنگی و اجتماعی برای حفظ صلح و ثبات در این قاره و نیز افزایش نقش آفریقا در نظام بین‌الملل است. مقر اتحادیه آفریقا همچون سازمان وحدت آفریقا که سلف آن بود در شهر آدیس آبابا پایتخت اتیوپی قرار دارد.ارکان اتحادیه آفریقا نیز شامل اجلاس سران دولت‌ها و حکومت‌های عضو، شورای وزیران، کمیسیون آفریقا، کمیته دائم نمایندگان، شورای صلح و امنیت، پارلمان پان آفریقایی، شورای اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی، دیوان دادگستری، و تعدادی کمیته‌های فنی و تخصصی است و همچنین نهادهای مالی است.در آینده اتحادیه آفریقا در نظر دارد نسبت به ایجاد پول متحد آفریقایی و نظام دفاعی یکپارچه متحد اقدام کند.از اهداف این سازمان می‌توان حفظ قاره در آرامش، ایجاد دموکراسی، بررسی حقوق بشر و داشتن اقتصاد پایدار نامبرد.۵۳ کشور عضو اتحادیه آفریقا عبارتند از:  الجزایر آنگولا بنین بوتسوانا بورکینافاسو بروندی کامرون کیپ ورد جمهوری آفریقای مرکزی چاد کومور ساحل عاج جمهوری دموکراتیک کنگو جمهوری کنگو جیبوتی مصر گینه استوایی اریتره                    اتیوپی گابون گامبیا غنا گینه گینه بیسائو کنیا لسوتو لیبریا لیبی ماداگاسکار مالاوی مالی موریتانی موریس موزامبیک نامیبیا نیجر نیجریه روآندا جمهوری عربی دموکراتیک صحراوی سائوتومه و پرینسیپ سنگال سیشل سیرا لئون سومالی آفریقای جنوبی سودان سوازیلند تانزانیا توگو تونس اوگاندا زامبیا زیمبابوه         سايت رسمي اتحاديه آفريقا:http://www.au.int/منبع: ويكيپديا ]]> احزاب و سازمان‌ها Sun, 03 Jul 2011 04:02:00 GMT http://www.payam-aftab.com/fa/doc/news/15050/اتحاديه-آفريقا آسه‏آن http://www.payam-aftab.com/fa/doc/news/14535/آسه-آن اتحادیه کشورهای جنوب شرقی آسیا (آسه‏آن) در سال 1967 در وزارت خارجه تایلند در بانکوک با حضور وزيران خارجه پنج کشور اندونزی، مالزی، سنگاپور، فیلیپین و تایلند تأسيس شد. شاخص اولیه و اصلی اتحادیه‌ آسه‏آن که جانشین اتحادیه‏ي نظامی سابق کشورهای آسیای جنوب شرقی شده بود مخالفت با گسترش نفوذ چین و تمام بلوک شرق در حوزه جنوب شرق آسیا بود و از همین رو بیش از آنکه تصمیم‌ گیری‏هاي این اتحادیه معطوف به مسائل اقتصادی و اجتماعی باشد، رنگ و خصلت امنیتی داشت و همکاری در این زمینه نیز یکی از محورهای عمده موجودیت آن را تشکیل می‌داد. پس از سقوط اتحاد جماهیر شوروی و برچیده شدن بلوک شرق و با تغییر در سیاست‏هاي اقتصادی و منطقه‌ای چین، اهداف آسه‏آن نیز تغییر کرد‌ه و‌ این اتحادیه امروز ‌بیشتر در جهت سرعت بخشیدن به رشد اقتصادی، ایجاد ثبات سیاسی در جنوب شرقی آسیا، پائین آوردن تعرفه‏‏هاي تجارتی بین کشورهای منطقه و تشویق اعضا به مبادله اطلاعات علمی، اقتصادی، فنی و فرهنگی فعالیت مي‏کند.با فروپاشی شوروی و پایان یافتن جنگ سرد به نظر می‌رسید که "آسه‏آن" نیز فلسفه وجودی خود را از دست بدهد و همبستگی و انسجام میان اعضای آن تضعیف شود، زیرا آسه‏آن نهادی بود که در جهت مقابله با نفوذ کمونیسم در منطقه جنوب شرق آسیا ایجاد شده بود، اما عکس این پیش فرض رخ داد. بدین معنا که نه تنها همبستگی میان اعضای آسه‏آن تضعیف نشد و این اتحادیه از میان نرفت، بلکه گسترش یافت و اعضای جدیدی نیز به آن ملحق شدند. از اهداف آسه‏آن مي‏توان به توسعه اقتصادى، اجتماعى و فرهنگى منطقه؛ تشویق همکارى مساعدت متقابل در زمینه هاى مشترک مورد علاقه و همکارى در حوزه هاى اقتصادى، اجتماعى، فرهنگى، فنى، علمى و ادارى اشاره کرد.کمک متقابل در زمینه آموزش و پرورش، آموزش فنى و حرفه‏اي و تسهیلات و امکانات تحقیقاتى و پژوهشى؛ همکارى در توسعه اقتصادى، صنعت، گسترش تجارت، توسعه حمل و نقل و ارتباطات و بالا بردن استاندارد زندگى ساکنان منطقه؛ همکارى با سازمان‏هاى بين‏المللى، منطقه‏اي و فرا منطقه‏اي از دیگر اهداف سازمان آسه‏آن است. کشورهای عضو آسه‏آن در سال 1989 با شش کشور دیگر (ایالات متحده‏ي آمریکا، کانادا، جاپان، کره جنوبی، استرالیا و زلاندنو) شورای همکاری اقتصادی آسیا و اقیانوس آرام (آپک) را به وجود آوردند. کشورهای برونئی، ویتنام، لائوس، میانمار (برمه) و کامبوج نیز بعدا به این سازمان پیوستند.اتحادیه ملتهای جنوب شرقی آسیا که رکن اصلی آن شورای وزیران امور خارجه است پس از شکست ایالات متحده آمریکا در ویتنام و نیز به دنبال تغییراتی که در کامبوج به وجود آمده از لحاظ سیاسی فعال تر شدند. اولین اجلاس سران آسه‏آن در مواقع لزوم براى ارائه رهنمود به سازمان بعنوان عالى‏ترین رکن و مقام تشکیل مي‏شود، در بالى (اندونزى) در فبروري 1976 برگزار شد. اجلاس سران آسه‏آن از سال 1992 تا کنون هر سه سال یکبار برگزار مي‏شود.وزيران امور خارجه کشورهاى عضو هر سال در یکى از کشورها به نوبت تشکیل جلسه مي‏دهند. پس از این جلسات، کنفرانس هاى بعد از وزراء تشکیل مي‏شود که در آن وزراى امور خارجه آسه‏آن با همتایان خود ملاقات مي‏کنند.وزيران امور اقتصادى هم یک بار در سال براى هدایت اقتصادى آسه‏آن گرد هم مي‏آیند. سایر وزرا هم در مواقع لزوم حسب ضرورت و موضوع تشکیل جلسه مي‏دهند. در لوگوی اولیه آسه‏آن پنج ساقه برنج قهوه‏اي رنگ که در زیر آن اسم آسه‏آن به رنگ آبی در پس زمینه‏اي زرد رنگ و احاطه شده با خطی آبی قرار دارد به چشم مي‏خورد. پنج ساقه برنج نمایانگر پنج پایه گذار اتحادیه است و رنگ قهوه‏اي نشان از قدرت و پایداری، زرد برای خوشبختی و آبی نمایانگر صمیمیت و نزدیکی است.در سی‏امین سالگرد تأسيس آسه‏آن در سال 1997 تعداد ساقه‏‏هاي برنج در لوگو از هفت به ده عدد رسید تا نمایانگر تمام 10 کشور عضو اتحادیه باشد. رنگ آن نیز به صورتی تغییر کرد که رنگ پرچم تمام کشورهای عضو را در خود داشته باشد. کشورهای مالزی، تایلند، سنگاپور، اندونزی، فیلیپین، برونئی، ویتنام، لائوس، میانمار (برمه) و کامبوج عضو اتحادیه‏ي کشورهای جنوب شرقی آسیا هستند و این اتحادیه امروز با احتساب جمعیت کشورهای عضو 537 میلیون نفر جمعیت دارد و مساحت آن به 4 میلیون و 500 هزارکیلومتر مربع می‏رسد.سايت رسمي آسه‏آن: http://www.aseansec.org/ ]]> احزاب و سازمان‌ها Sun, 08 May 2011 05:04:00 GMT http://www.payam-aftab.com/fa/doc/news/14535/آسه-آن بانک ‌جهانی (World Bank) http://www.payam-aftab.com/fa/doc/news/14449/بانک-جهانی-world-bank بانک جهانی یک بانک معمولی نیست و از دو مؤسسه توسعه‌ای تشکیل شده است. بانک بین‌المللی ترمیم و توسعه (IBRD) و کانون بین‌المللی توسعه (IDA).پیش از آنکه به بانک جهانی بپردازیم بهتر است بدانیم که در دنیای زندگی می‌کنیم که میانگین درآمد سالانه آن بیش از 31 تریلیون دالر است. در این دنیا و در برخی از کشورها افراد به طور متوسط بیش از 40،000 دالر در سال درآمد دارند.ولی در همین دنیا 8/2 میلیارد نفر (بیش از نصف مردم کشورهای در حال توسعه) درآمدی کمتر از 700 دالر در سال دارند که در بین آنها 2/1 میلیارد نفر کمتر از یک دالر در روز درآمد دارند.به همین دلیل روزانه 33،000 نفر در این کشورها می‌میرند و فقر بیش از 100 میلیون کودک را از نعمت سوادآموزی محروم کرده است. رشد جمعیت جهان : 1980،1998،2015   مسأله‏ي کاهش چنین فقری در شرایطی که جمعیت جهان رو به فزونی است و در پنجاه سال آینده حدود 50% رشد خواهد داشت؛ چالش بزرگی است.فعالیت بانک جهانی معطوف به کم کردن این فاصله و تبدیل منابع کشورهای ثروتمند به عاملی جهت رشد کشورهای فقیر است. بانک جهانی که یکی از بزرگترین منابع کمک به توسعه در جهان است از تلاش کشورهای در حال توسعه به ساختن مدارس و مراکز بهداشتی، تأمین آب و برق، مبارزه با بیماری و حفاظت از محیط زیست، حمایت می‌کند. بانک جهانی چیست؟  این بانک در واقع یک بانک معمولی نیست بلکه از دو مؤسسه توسعه‌ای تشکیل شده است. بانک بین‌المللی ترمیم و توسعه (IBRD) و کانون بین‌المللی توسعه (IDA).هر دوی این مؤسسات نقشی متفاوت ولی حمایت کننده در مأموریت بانک جهانی برای کاهش فقر و بهبود سطح استانداردهای زندگی، ایفا می‏کنند.سازمان‌های فوق مشترکا برای کشورهای درحال توسعه وام‌های کم بهره، اعتبار بدون بهره و  تأمین اعتبار می‌کند. فعالیت‌ها کشورهای کم درآمد دنیا به دلیل نرخ بالای بهره، قادر به گرفتن وام در بازارهای بین‌المللی نیستند. این کشورها، علاوه بر کمک‌ها و وام‌های مستقیم از کشورهای توسعه یافته، از بانک جهانی اعتبار، وام بدون بهره و کمک فنی دریافت می‌کنند که به آنها توانایی تامین نیازهای اولیه و خدمات اساسی را می‌دهد. این کشورها 35 تا 40 سال برای بازپرداخت وام‌ها وقت دارند که تا 10 سال قابل تمدید است.یکی دیگر از خدمات این سازمان؛ کاستن از بدهی کشورهای فقیر بسیار بدهکار (HIPC)  است. این امکان باعث می‌شود که این کشورها به جای بازپرداخت وام آنرا صرف مسکن، آموزش و پرورش، بهداشت و برنامه های رفاهی برای مردم نیازمند، کنند.ضمنا بانک جهانی حمایت از مبارزه علیه ایدز را در رأس برنامه‏های خود قرار داده و بزرگترین تأمین کننده بودجه برای برنامه های ضد اچ.ای.وی (ایدز) در دنیاست. تعهدات فعلی این بانک به سازمان‌های مبارزه با ایدز بیش از 3/1 میلیارد دالر می‌باشد که نیمی از آن تنها به آفریقای جنوبی اختصاص داده شده است. پروژه‌ها در حال حاضر 1،800 پروژه در کشورهای در حال توسعه توسط بانک جهانی در دست اجراست. درمیان این پروژه ها طرح  ارتقای سطح آگاهی در مورد ایدز در كشور گینه، تأمین تسهیلات آموزشی برای دختران در بنگلادش، کمک به بازسازی تیمور شرقی پس از استقلال و کمک به بازسازی گجرات در هندوستان؛ به چشم می‏خورد. دفتر مرکزی بانک جهانی در واشنگتن است و حدود 10000 کارشناس توسعه در 100 شعبه این بانک در سراسر جهان مشغول به کارند.www.worldbank.org ]]> احزاب و سازمان‌ها Thu, 28 Apr 2011 05:24:00 GMT http://www.payam-aftab.com/fa/doc/news/14449/بانک-جهانی-world-bank اتحاديه‌ي عرب http://www.payam-aftab.com/fa/doc/news/14400/اتحاديه-ي-عرب اعضاي اتحاديه عرب كه متشكل از 22 كشور مي‏باشد از اين قرار است: مصر، عربستان سعودي، عراق، بحرین، اردن، کویت، لبنان، مغرب، عمان، فلسطین، قطر، الجزایر، کومور، جیبوتی، یمن، تونس، امارات متحده عربي، سومالی، سودان، لیبی، موریتانی و سوریه.  مصر عراق یمن لیبی مراکش تونس امارات متحده عربی بحرین قطر عربستان سعودی الجزایر    لبنان موریتانی اردن جیبوتی کومور اریتره سوریه سومالی سودان عمان فلسطین آشنایی با اتحادیه عرباتحادیه عرب با نام کامل اتحادیه کشورهای عربی (به عربی: جامعة الدول العربیة) یک سازمان بین‌المللی منطقه‌ای شامل کشورهای عمدتاً عربی ِ جنوب غرب آسیا و شمال آفریقا است. این اتحادیه در ۲۲ مارچ ۱۹۴۵ با ۶ عضو مؤسس مصر، عربستان، عراق، سوریه، لبنان، و فرااردن (که در ۱۹۴۶ به اردن تغییر نام داد) بنیان نهاده شد و یمن نیز چند روز بعد در ۵ مي ۱۹۴۵ به آن پیوست. این اتحادیه در حال حاضر ۲۲ عضو و ۴ عضو ناظر دارد. سنگ بنای این سازمان به پیشنهاد «آنتونی ایدن» نخست وزیر انگلیس و بعد از جنگ دوم جهانی گذاشته شد.از لحاظ تقسیم‌بندی ساختاری، اتحادیه عرب جزو نادر سازمان‌های بین‌المللی است که به جای توجه به بعد جغرافیایی همکاری، از عنصر مشخصه دیگری بهره جسته است. این عنصر، اشتراکات قومی و نژادی است. همچنین اتحادیه عرب نخستین سازمان بین‌المللی است که بین مجموعه کشورهای عربی ـ اسلامی تأسیس شده است.اعضاي اتحاديه عرب كه متشكل از 22 كشور مي‏باشد از اين قرار است: مصر، عربستان سعودي، عراق، بحرین، اردن، کویت، لبنان، مغرب، عمان، فلسطین، قطر، الجزایر، کومور، جیبوتی، یمن، تونس، امارات متحده عربي، سومالی، سودان، لیبی، موریتانی و سوریه.ساختار تشكيلاتي اين اتحاديه دقيقا شبيه اتحادیه اروپاست و از اين اتحاديه الگوبرداري كرده است و همواره سعی کرده است با توجه به ساختار آن خود را هماهنگ کند. مرکز اتحادیه عرب در قاهره و ساختار اداری آن متشکل از سه شورا است. شورای اتحادیه: رکن عالی این سازمان به شمار می‌رود و متشکل از نخست ‌وزیران کشورهای عضو است. رأی‌گیری در این شورا به اتفاق آرا بوده و به همین سبب نیز تصمیم‌گیری در آن بسیار مشکل است. شورای دفاع: متشکل از وزرای خارجه و دفاع دولت‌های عضو است و تاکنون نیز به دلیل عدم اجماع در مسایل کلی، همواره فاقد کارایی و تقریباً غیرفعال بوده است. البته علاوه بر این شورا یک قرارداد پیمان دفاعی بین دولت‌های عربی امضا شده است.عمرو موسی چند ساعت پس از کناره‏گیری حسنی مبارک در تاریخ 11 فبروري سال 2011، استعفای خود را از اتحادیه عرب اعلام کرد تا خود را برای انتخابات ریاست جمهوری مصر کاندیدا و آماده می‌کند. شورای اقتصاد: این شورا متشکل از وزرای اقتصاد هر یک از دوول عضو است.علاوه بر این شوراها که مسؤولیت اصلی تصمیم‌گیری را بر عهده دارند، کمیسیون‌هایی نیز مأمور تدوین جهت‌های همکاری بوده و به عنوان مشاور در خدمت شوراهای مذکور و دیگر ارکان اتحادیه قرار دارند. کمیسیون‌ها حالت دائم داشته و به صورت تخصصی فعالیت می‌کنند. ریاست اتحادیه عرب: دبیر كلی اتحادیه عرب سالهاست كه در اختیار مصر قرار دارد، به گونه ای كه به نظر می‏رسد این كشور آن را در انحصار خود در آورده، زیرا از زمان تأسیس آن در سال 1945 همواره یك مصری دبیر كل اتحادیه بوده است، البته در این خصوص یك مورد استثنا وجود دارد و آن زمانی است كه مصر به دلیل امضای پیمان صلح با رژیم صهیونیستی با تحریم كشورهای عربی روبه رو شد.طی سال های 90- 1979، دبیركلی اتحادیه به یك تونسی به نام «الشاذلی القلیبی» رسید. هنگامی كه مقر این سازمان بار دیگر در 20 سپتامبر 1990 به مصر منتقل شد، «عصمت عبدالمجید» در ماه مي 1991 بر كرسی دبیر كلی تكیه زد و به این ترتیب ریاست این اتحادیه بار دیگر به مصر بازگشت.رؤسای این اتحادیه از سال 1945 به ترتیب عبارتند از «عبدالرحمن عزام»، «محمد عبدالخالق حسونه»، «محمود ریاض»، «الشاذلی القلیبی»، «عصمت عبدالمجید» و «عمر موسی» كه به جز الشاذلی سایر افراد همگی مصری هستند.تا پیش از وقوع انقلاب مصر و سرنگونی حسنی مبارک، «عمر محمد موسی» ریاست این اتحادیه را برعهده داشت.موسی در سال 1936 در قاهره پایتخت مصر به دنیا آمده و  در دانشگاه قاهره در رشته حقوق تحصیل کرده و سال 1957 فارغ‌ التحصیل و سال بعد در وزارت امورخارجه مصر مشغول به کار شده بود.از جمله سوابق وی در وزارت امورخارجه می‌توان به مدیر گروه بین‌المللی در سال 1977، سفیر مصر در هند از سال 1983 تا 1986، نماینده دائم مصر در سازمان ‌ملل متحد در سال 1990 تا 1991، وزیر امورخارجه کشور مصر از سال 1991 تا 2001 اشاره کرد.عمرو موسی از سال 2001 دبیرکل اتحادیه عرب بود و تا زمان برکناری حسنی مبارک در سال 2011 در این سمت فعالیت کرد.وی چند ساعت پس از کناره گیری حسنی مبارک در تاریخ 11 فبروری سال 2011، استعفای خود را از اتحادیه عرب اعلام کرد تا خود را برای انتخابات ریاست جمهوری مصر کاندیدا و آماده می‌کند.منابع آگاه در روزهای اخیر از رقابت میان «دوحه» و «قاهره» برای کسب دبیرکلی اتحادیه عرب با توجه به معرفی احتمالی العطیه از سوی قطر خبر داده بودند.اعتراض برخی كشورهای عربی به انحصاری بودن اتحادیه عرب انحصاری بودن مسند دبیركلی اتحادیه عرب به مصر موجب اعتراض برخی از اعضای این اتحادیه شده است و بر همین اساس الجزایر با استناد به ماده 12 منشور اتحادیه عرب درخواست خود مبنی بر گردشی بودن دبیركلی اتحادیه عرب را مطرح كرده است. البته الجزایر نخستین كشوری نیست كه چنین درخواستی را مطرح می كند، بلكه پیش از آن یمن نیز در نشست سال 2003 درخواست مشابهی را مطرح كرده بود، اما اعضای اتحادیه عرب در این خصوص به توافق نرسیدند..الجزایر در نشست سال 2005 باردیگر درخواست خود را تكرار و تاكید كرد كه انحصار دبیر كلی اتحادیه عرب در خدمت منافع عمومی كشورهای عربی نخواهد بود. ]]> احزاب و سازمان‌ها Sun, 24 Apr 2011 05:06:00 GMT http://www.payam-aftab.com/fa/doc/news/14400/اتحاديه-ي-عرب