پایگاه خبری پیام آفتاب - آخرين عناوين تاریخ سیاسی :: نسخه کامل http://www.payam-aftab.com/fa/Afghanistanology/Politichis Fri, 24 Nov 2017 11:20:25 GMT استوديو خبر (سيستم جامع انتشار خبر و اتوماسيون هيئت تحريريه) نسخه 3.0 /skins/default/fa/normal2/ch01_newsfeed_logo.gif تهيه شده توسط پایگاه خبری پیام آفتاب http://www.payam-aftab.com/ 100 70 fa نقل و نشر مطالب با ذکر نام پایگاه خبری پیام آفتاب آزاد است. Fri, 24 Nov 2017 11:20:25 GMT تاریخ سیاسی 60 ​باز خوانی شکست هزاره ها در کابل (قسمت سوم) http://www.payam-aftab.com/fa/doc/article/65217/باز-خوانی-شکست-هزاره-کابل-قسمت-سوم 3. در بعد نظامی : در این بخش، اغلب موقعیت ها و مسئولیت های نظامی حزب وحدت به همان عناصر بیگانه و حلقات دین ستیز که هیچ نسبتی با این احزاب جهادی نداشتند، سپرده شد و اینان توانستند بخش نظامی و قوای مسلح حزب را در اختیار بگیرند. جنرال خداداد همراه با جمعی از افسران رژیم پیشن، نخست از جانب استاد مزاری مأموریت یافت تا نیروهای حزب وحدت را سر و سامان بخشد: «مزاری جنرال خدا داد و جمعی از افسران باقی مانده از رژیم نجیب الله را وظیفه داد تا جبهه های حزب وحدت را منظم کنند. تلاشهای این افسران به هیچ جایی نمی رسید.» (بگذار نفس بکشم، پیشین، ص 112) سپس نامبرده تا مقام فرمانده کل نیروهای حزب وحدت ارتقا یافت. پس از او سید یزدانشناس هاشمی که از سران مجاهدین خلق پیشین و از چپی های معروف بود، این سمت را اشغال نمود و تا روز مرگ در اختیار داشت. کسانی که بنا بر ادعا، قضیه افشار و سقوط مرکزیت حزب را به وجود آوردند، از همین حلقات بیگانه که هیچ تعلق خواطر به مذهب، ناموس و عزت هزاره ها نداشتند. افرادی نظیر، جنرال صداقت، ژنرال غرجی و ژنرال دّر محمد که از جمله سنگرفروشان و معامله گران این ماجرا معرفی شدند، همگی در جرگه ملیشه های رژیم نجیب قرار داشتند که بعد دستگیری و اثبات خیانت، به جوخه اعدام سپرده شدند. پیش از سقوط افشار، ستون فقرات قوتهای رزمی حزب وحدت را فرقه های 35، 37 و 31 قومی هزاره مربوط به وزارت خدمات اطلاعات دولتی سابق (خاد) تشکیل می داد که براساس تقسیم قومی میراث حکومت نجیب، نصیب حزب وحدت شده بود. عزیز رویش که خود قبلا عضویت یکی از حلقات چپی به نام سازمان آزادی بخش مردم افغانستان(ساما) را داشت و در طول جنگ های دو سال و هشت ماهه کابل از یاران نزدیک استاد مزاری بود، به حضور افسران رژیم کمونیستی تحت نام «ملحدین» در صفوف نیروهای حزب وحدت چنین مباهات می کند: «جمع کثیری از افسران باقی مانده از رژیم کمونیستی با فداکاری و خودگذری در صفوف نیروهای حزب وحدت می رزمیدند و از مهارت های مسلکی خود برای تقویت جبهه های این حزب کار می گرفتند. هیچگاه موردی پیش نیامد که یکی از این افسران احساس کند به دلیل گذشته ی سیاسی یا تعلق خود با رژیم کمونیستی از حرمت و اعتبار کمتری برخوردار است. مزاری برای این که برخی افراد را برای برخورد منطقی و سالم با گذشته ی سیاسی یا اعتقادی آنان کمک کند، شیوه های ظریفی داشت. یکی از تعبیرهای جالب او در مورد صداقت افسران باقی مانده از حزب دموکراتیک خلق این بود که می گفت: «خلقی های هزاره در راه لنین سرِ قرآن خدا قسم خورده اند!» افراد حزب دموکراتیک خلق به گونه ی شوخی خود را «ملحدین» لقب داده بودند و اگر از ایشان پرسیده می شد که چکاره هستند یا در گذشته چه کاره بوده اند، به سادگی می گفتند ما از جمع ملحدین هستیم!»( همان، ص 161-162) شفیع دیوانه یکی از سر دسته های فتنه و فساد به حیث یکی از قمندانان بزرگ حزب در رده های بالایی تصیم گیری در میدان های جنگ بود که القابی نظیر، فرمانده سنگرداران عزت و شرف! و مالک اشتر آقای مزاری! را متأسفانه به خود اختصاص داده بود. وی یکه تاز غرب کابل بود، یکی دیگر از همین جنگجویان تازه وارد به حزب وحدت به شمار می رفت. ده ها دیوانه و پایلوچ دیگر مانند نصیر دیوانه، بلال دیوانه، داود معاون خدا، ظاهر سکس، سرور گنگس، جلیل کپچه، رستم چنته، محمد علی کوچوک، ادریس مزاری (پایو) عبدالله مزاری (جنگلی) مرتضی مزاری (قُرُط)، قمندان سیاه مار، قمندان بی خدا، قمندان شیشه خور، قمندان مارخور و ... همگی از قمندانان استاد مزاری و هر کدام سر دسته گروهی از نیروهای حزب وحدت و صاحب اختیار یک منطقه بودند .یکی از عوامل عمده آن همه جنگ های بی حاصل و بی دلیل، حضور همین عناصر آشوب طلب و بی بند وبار در صفوف جنگجویان این حزب بود. 4. در بعد فرهنگی : در این عرصه نیز مراکز فرهنگی و کانون های تبلیغی حزب وحدت، با کمال تأسف به مرکز تجمع و پاتوق عناصر چپگرا، دین ستیز و ناسازگار با جهاد و مجاهدین مبدل گردید. شبه روشنفکران و عناصر چپی هوادارا اندیشه های «مائو» مانند شعله جاوید، ستم ملی، هزاره های همکار یا متمایل به حزب و حکومت پرچم که اغلب حول محور «مرکز انسجام امور ملیّت هزاره» و مجله «غرجستان» اجتماع کرده بودند، و سایر گرایش ها و حلقات رنگارنگ و متنّوع، بخشهای فرهنگی و تبلیغی حزب وحدت را به اشغال خود در آورده بودند. برای نمونه از این طیف افراد می توان چهره های ذیل را نام برد: حسین حلامیس فرزند رضا مسکوب با نام مستعار ع ـ ارزگانی، بغلانی، شهیدی، فولادی، مغول و... از کادرهای فرهنگی شعله جاوید (شاخه ساما) بعدها متخلص به دایفولادی گردید. وی توسط سید محمد سجادی رئیس کمیسیون فرهنگی حزب وحدت به این جریان معرفی و وصل شد؛ اما در کابل کدام تحرّک یا اثر خاص از وی به مشاهده نرسید و حتی در کمیته پانزده نفره فرهنگی حزب هم شامل نبود. ولی آنگاه که به دستور مزاری همراه با معلم عزیز، نشریة حزب وحدت به نام «امروز ما» را در پاکستان دایر کرد، نام های متعددِ استعاری وی بر سر زبان ها افتاد. رضا مسکوب از کادرهای شعله جاوید (شاخه رهایی) و از نویسندگان مجله غرجستان و پدر حسین حلامیس، معلم عزیز با نام مستعار ع ـ غزنوی و بعدها عزیز رویش از فعالان ساما، ابراهیم فنی از فعالان ساما، داکتر انور یوسفی، انجینر سلطان حسین، استاد کامن (خطاط و خوشنویس) نصرالله پیک )مسئول سمعی ـ بصری و از فعالان کانون مهاجر)، عبد الاحد بهادری )مسئول تهیه گزارش) از دیدارها و ملاقات های استاد مزاری، عنابی (مسئول نشرات)، کاظم وحیدی (با نام مستعار مسعود از اعضای فعال مجاهدین خلق ایران که دو بار در این کشور زندانی گردید و سرانجام از ایران اخراج شد و به دلیل علاقة مفرط به مسعود رجوی، نام فرزند خود را مسعود گذاشته بود و خود نیز از همین نام مستعار استفاده می کرد)، راسخ، جوهری و تعداد عناصر دیگر.  اغلب این افراد در کمیته ی پانزده نفری فرهنگی حزب وحدت فعالیت می کردند که زیر نظر کمیسیون فرهنگی حزب وحدت قرار داشت و نشریه هفتگی «خبرنامه وحدت» تنها رسانه ای این حزب در کابل را منتشر می نمودند و سازماندهی فعالیت های تبلیغی و اطلاع رسانی حزب را به عهده داشتند. هیچکدام از افراد یادشده، سابقه ای عضویت یا فعالیت در احزاب جهادی و نیز سازمانهای هشتگانه ی تشکیل دهنده ی حزب وحدت را نداشتند: «از جمله ی پانزده نفری که در کمیته ی فرهنگی بودند، من یکی را هم نمی شناختم که عضو رسمی حزب وحدت بوده یا با این حزب قرار و مدار رسمی امضا کرده باشند. وقتی از هر عضو حزب وحدت می پرسیدی که میثاق وحدت یا اساسنامه و مرامنامه ی این حزب را خوانده است، فقط شانه بالا می انداخت یا ابروهایش را در هم می کشید و از کنارت می گذشت». (بگذار نفس بکشم، همان، ص 161)  پس از غائله ی بیست و سوم سنبله 1373، تشکُل فرهنگی دیگری به نام «شورای مشورتی فرهنگی» نیز پا به عرصه وجود گذاشت که چهره های چون حسین نایل، سید حسین سنگلاختی، شاه ولی مطمئن، علی احمد فکور، انجنیر نصر الله و عده ی دیگر در آن عضویت داشتند.(همان، ص 159) این حلقه مشورتی، چندان دوام نیاورد و فعالیت خاصی نیز از آن به مشاهده نرسید. افراد یادشده نیز هیچکدام عضو حزب وحدت یا متعلق به طیف جهادی ها نبودند. مجموعه ی افراد و حلقات پیش گفته، گفتمان ها و مباحثِ متفاوتِ قومی، التقاطی و افراط گرایانه را در درون حزب وحدت و جامعة هزاره ترویج می کردند که با گفتمان ها و مباحث موجود و مطرح در حزب وحدت و سایر نیروهای جهادی از اساس ناساگار بود. اکثریت مسئولین و اعضای شورای مرکزی و نظارت حزب، دیدگاه منفی نسبت به این حلقات و افکار و نیات آن ها داشتند: «اعضای کمیته ی فرهنگی جمع به هم پیوسته ای بودند که کارشان اغلب اعضای شورای مرکزی حزب وحدت را که در مخالفت با مزاری قرار داشتند، عصبانی می کرد. محمد اکبری رهبر جناح مخالف مزاری در یکی از جلسه های شورای مرکزی حزب وحدت، کمیته ی فرهنگی را «لانة شیطان» لقب داده بود. شورای مرکزی چند بار تلاش کرد با گماشتن افرادی در رأس کمیته ی فرهنگی یا در رده های مختلف آن، صف اعضای این کمیته را بشکند؛ اما هر بار با ناکامی مواجه شده بود».(همان، ص 163) اما استاد مزاری نه تنها تمام قد از این حلقاتِ به اصطلاح "آگاهی بخش هزاره" حمایت می کرد؛ بلکه قرائین و شواهد نشان می دهد که خود ایشان نیز افکار و گرایشات آنان را پذیرفته بود. یکی از اعضای سرشناس همان حلقات در این خصوص چنین می نویسد: «سوال ششم این است که چه باعث شد که بابه مزاری از کادرها و گفتمان های هزارگی در دوران جنگ های کابل به شدت و به گونه ی باورنکردنی حمایت کرد و خودش هم عملاً در همین خط ایستاد؟ مرزهای آخوند و روشنفکر و شهری و دهاتی و داخل و خارج و زن و مرد و جوان و پیر و سرمایه دار و فقیر و جهادی و غیر جهادی در رهبری دو سال و هشت ماهه بابه مزاری به کلی از میان رفت و تعلق و پیوند دگرگونی هایی به میان آمد. بابه مزاری این همه تحول را چگونه خلق کرد؟») پرسش های نامربوط و پاسخ های بی پرسش، معلم عزیز رویش، 11 حوت 1378، منتشره در: سایت جمهوری سکوت) سید محمد سجادی به عنوان مسئول کمیسیون فرهنگی و یکی از دستیاران نزدیک دبیر کل، نقش مهمی در جلب و جذب عناصر چپگرا و شبه روشنفکران غیردینی در حزب وحدت داشت. او با پلانی تحت عنوان "طرح جذب روشنفکران و تحصیل کرده های جامعه هزاره در حزب وحدت" بسیاری چهره های مشکوک و بعضاً دین ستیز را داخل اردوی حزب وحدت نمود و اهرم های فرهنگی و تبلیغی حزب را به آنان سپرد. چنانکه گذشت، حسین حلامیس (اکنون غلام حسین دایفولادی) بر اساس همان طرح سجادی به مجموعه قلم به دستان التقاطی مسلک و بعضا دین ستیز کمیسیون فرهنکی حزب وحدت ملحق و با استاد مزاری آشنا شد. وی بعدها با همکاری معلم عزیز و تحت حمایت و هدایت مستقیم آقای مزاری، نشریه «امروز ما» را در پیشاور پدید آورد: «وی [مزاری] گفت ... باید به پیشاور بروم تا نشریه حزب از آنجا منتشر شود ... مزاری از کسی به نام «حسین» یاد کرد که او را در پیشاور پیدا کنم و اطمینان داد که وی مرا در کارهایم کمک خواهد کرد». (بگذار نفس بکشم، همان، ص 193) نشریه امروز ما، علیرغم بهره مندی از ادبیات زنده و مدرن، گفتمان تازه و متفاوت، مضامین و تحلیل های الهام بخش و امید آفرین برای هزاره ها و سایر مزایای پرشمار؛ متأسفانه موقف بسیار تندروانه و بعضاً عاری از منطق و خرد داشت. با مذهبیون و جهادی ها آشکارا خصومت می ورزید و از هیچ افترا و افتضاحی در حق آنان فروگذاری نمی کرد. امروز ما مأموریت خود را چه در سطح ملی و چه در سطح قومی، مأموریت خود را «فصل کردن» تعریف می کرد، نه «وصل کردن»! در این جریده، به جز شخص مزاری و عده اندکی از هواداران افراطی او، هیچ فرد و جریانی از گزند قلم نویسندگان آن جریده در امان نماند. گردانندگان امروز ما آنقدر در خط تهاجم و تخریب، بی باکانه به پیش رفتند که سرانجام نیشهای زهرآلود قلم شان را متوجه ولی نعمت های خود نیز نمودند و القابی چون "قارون"، "فرعون"، "تشیع درباری"، "اشرافیت مذهبی" و "اشرافیت جاهلی" را به محمد محقق و خود سید محمد سجادی نیز چسپاندند که سرانجام بعد از شهادت استاد مزاری به طرد آنان از سوی برخی از پیروان استاد مزاری انجامید و این بار حول محور نشریه دیگر به نام «عصری برای عدالت» اجتماع نمودند. پس از توقف جریدة مذکور، آنان گروه «فدراسیون آزاد ملی» را پدید آوردند. حلقات و مجموعه های پیش گفته (کمیتة فرهنگی و شورای نویسندگان امروز ما) در حقیقت، اهداف و مرام های خاص خود را با استفاده از امکانات حزب وحدت دنبال می کردند و صرف به منظور تحمیق سران این حزب، آرم تشکیلات حزب وحدت را با خود یدک می کشیدند. به یک نمونه از اعترافات خودشان توجه کنید: «در جریان تعیینات کمیته های حزبی که پس از انتخابات صورت گرفت، یکی از وابستگان تشیع درباری به اسم" افضلی" به مسئولیت کمیته فرهنگی منصوب شد ... شیعیان درباری ... توطئه ای را تدارک دیدند ... بر اساس این توطئه، مسئول کمیته به بهانه معرفی پرسونل خود، لیستی را به شورای مرکزی تقدیم کرد که در آن اسم های چند عضو کمیته ... شمولیت نداشت و چون رهبر شهید و سایر اعضای مخالف تشیع درباری با اسم اکثریت اعضای کمیته آشنا نبودند بدون توجه به این حیله مسئول کمیته، لیست را از تصویب گذرانده و رسمیت بخشیدند. اما وقتی که این مصوبه در کمیته فرهنگی مطرح شد، تمام اعضای کمیته با درک از مقاصد شیعیان درباری در مقابل آن احتجاج کرده و مصوبه مذکور را فاقد اعتبار اعلام نمودند و هنگامی که مسئول کمیته بر لازم الاجرا بودن مصوبه شورای مرکزی تأکید کرد، با صراحت گفتند که در این کمیته صرفاً لوحة آن مال حزب است، آن را می تواند بردارد و برود؛ کمیته فرهنگی را با تمام لوازم و وسایل آن خود ما تهیه کرده ایم و اگر حزب نمی خواهد، مجزا از آن به کار خویش ادامه می دهیم و هیچ ضرورتی به تأیید و یا رد شورای مرکزی نداریم!»(عصری برای عدالت، شماره 7)  روایت دیگر از همان تمرد و گردن کشی این جماعت در برابر مصوبات رسمی حزب به قلم یکی از فعال ترین فرد آنان: «در یکی از نوبت ها که می خواستند جمعی از اعضای کمیته ی فرهنگی را به بهانه های مختلف اخراج کنند، احد بهادری به سادگی به رئیس منصوب شورای مرکزی گفته بود که از حزب وحدت تنها یک لوحه با اسم حزب وحدت در این کمیته داریم که می توانید آن را با خود بردارید و به هر جا خواستید ببرید. این کمیته اصلاً به حزب وحدت مربوط نیست تا به دستور آن کار کند یا نکند». (بگذار نفس بکشم، ص 163) ]]> اخبار گوناگون Mon, 20 Feb 2017 06:34:37 GMT http://www.payam-aftab.com/fa/doc/article/65217/باز-خوانی-شکست-هزاره-کابل-قسمت-سوم باز خوانی شکست هزاره ها در کابل (قسمت اول) http://www.payam-aftab.com/fa/doc/news/65080/باز-خوانی-شکست-هزاره-کابل-قسمت-اول تخطی از آرمان ها و اهداف حزب وحدت اسلامی با ورود پیروز مندانه حزب وحدت و استاد مزاری در کنار دیکر احزاب جهادی در کابل، رهبری حزب وحدت از اصول پذیرفته شده در اساسنامه حزب و میثاق وحدت بر خلاف خواست اعضای شورای مرکزی و شورای عالی نظارت این حزب، آشکارا فاصله گرفت. در این رویگرد، یکی از تغییراتی را که استاد مزاری در حزب وحدت و به تبع آن در جامعه شیعه و هزاره پدید آورد، تغییر بستر حرکت حزب و جامعه بود. او حزب وحدت و جامعه هزاره را از بستر دینی و مذهبی به سمت بستر تبارگرایی و قومیت، هدایت نمود و یک حزب مکتبی و جهادی را تبدیل به باشگاه قومی و کانون تجمع نیروهای لائیک و معارض با مکتب و دیانت نمود. حزب وحدت از بدو تولد و تکوین و بر اساس اندیشه و آرمان بنیانگذاران آن و نیز بر مبنای میثاق وحدت و اساسنامه حزب، یک جریان اسلامی، شیعی و جهادی بود. چه از لحاظ مبانی نظری و چه از نظر خط مشی عملی به حیث یک تشکیلات مکتبی و منبعث از مبانی و مبادی دیانت شناخته می شد. اسلام، تشیع، جهاد مقدس، حکومت اسلامی، عدالت اجتماعی، مبارزه با افکار التقاطی و ... جوهره و زیرساخت این جریان را تشکیل می داد. چنانکه در ماده یک میثاق وحدت از «تداوم و تشدید مبارزه برای ایجاد حکومت اسلامی» سخن گفته شده بود و در بند ششم از «مبارزه جدی با افکار الحادی و غیر اسلامی و التقاطی» و در بند هفتم نیز از «عدالت اجتماعی، رسمیت مذهب جعفری و حقوق اقوام در چارچوب حکومت اسلامی» این گونه یاد شده بود: «تلاش در جهت تأمین عدالت اجتماعی مبتنی بر حکومت اسلامی با رسمیت مذهب جعفری و حنفی که تمامی اقشار، طوایف و ملیت ها در پرتو آن از همه حقوق سیاسی، مذهبی، مدنی و ... بدون تبعیض برخوردار گردند»(میثاق وحدت). اکثریت اعضای شورای مرکزی حزب از چهره های روحانی، جهادی و مؤمن تشکیل می گردید. بعلاوه شش نفر فقیه و اسلام شناس در شورای عالی نظارت، کار تطبیق مصوبات شورای مرکزی را با احکام اسلام بر عهده داشتند که به عنوان چشم و چراغ حزب بر تمام سطوح و لایه های آن حزب، اشراف و نظارت داشتند. رئیس شورای مرکزی حزب و نیز معاون وی از چهره های روحانی و جهادیی شناخته شده بودند. دیگر پست های مهم و کلیدی حزب نیز در دست چهره های متعهد و جهادی قرار داشت. همچنین نیروهای مسلح حزب را افراد مؤمن، مکتبی و فرزندان جهاد مقدس، تشکیل می دادند. حزب وحدت از لحاظ هویت بیرونی و در انظار مردم افغانستان و جهانیان نیز به عنوان یک حزب شیعی و مرکز تجمع و کانون همبستگی شیعیان افغانستان و مدافع حقوق و آرمانهای آنها شاخته می شد و از هر گونه صبغه و رنگ قومی و نژادی به دور بود. به همین خاطر شیعیان افغانستان از هر قبیله و منطقه، حزب وحدت را متعلق به خود می دانستند. از شیعیان هرات و قندهار گرفته تا هزاره ها، سادات، قزلباش ها و ... همه دور این مشعل امیدبخش حلقه زده، فرداهای بهتر، افقهای روشنتر و دورنماهای پر امیدتری را در پرتو این مشعل جستجو می کردند. حزب وحدت نیز در مقابل، دفاع از حریم تشیع و احقاق حقوق شیعیان را وجهه همت خود ساخته بود. اما زمانی که استاد مزاری جلودار این قافله گردید و در غرب کابل استقرار یافت، حزب وحدت و جامعه شیعه و هزاره را در بستر جدیدی قرار داد و این مجموعه، در خط دیگری به حیات و حرکت خود ادامه داد. این حزب تحت ریاست استاد مزاری، آرام آرام از بستر مکتب و مذهب فاصله گرفت و در باتلاق ملیّت و قومیت فرو رفت. از یک حزب مکتبی و دارای آرمانهای مقدس و الهی به یک کلوپ قومی تبدیل شد که ملاک عضویت در آن فقط هزاره بودن بود و بس. هر کسی که روی تذکرهای شان نوشته شده بود «ملیت هزاره» بدون هیچ گونه مانع و تفتیشی به عضویت این کلوپ در می آمد. آرمان تشکیل حکومت اسلامی، جایش را به حکومت فدرالی سپرد. مطالبه ی «رسمیت مذهب جعفری» با داعیه ی «احیای هویت و احقاق حقوق هزاره» تعویض گردید و ... بیایید در این خصوص، پرسشها و دیدگاه های یکی از تندرو ترین پیروان استاد مزاری را مرور کنیم: «سوال دومی که می شود طرح کرد این است که چه باعث شد که بابه مزاری از یک پیرو صدیق ولایت فقیه و طرفدار ایران به یک فرد هزاره گرایی تبدیل شود که حد اقل برای ولایت فقیه و رژیم ایران قابل قبول و قابل تحمل نبود؟ چرا از مراسم های تجلیل و بزرگداشت بابه مزاری در ایران ممانعت کردند؟ ... سوال چهارم این است که بابه مزاری با یک چهره صد در صد مذهبی و جهادی وارد کابل شد و با یک چهره صد در صد قومی و غیر مذهبی از کابل بیرون رفت و شهید شد و به دنبال خود نیز جنبش نیرومند و بزرگی را برای رستاخیز هزاره ها ایجاد کرد. دلیل این امر چه بود؟ سوال پنجم این است که چه شد بابه مزاری حزب وحدتِ کاملاً شیعی و مذهبی را به حزب وحدتِ کاملا هزارگی و قومی تبدیل کرد؟ دلیل این کار چه بود؟ آیا او واقعاً از شیعه ها احساس نفرت و یا بی نیازی میکرد؟ ... سوال ششم این است که چه باعث شد که بابه مزاری از کادرها و گفتمان های هزارگی در دوران جنگهای کابل به شدت و به گونه باورنکردنی حمایت کرد و خودش هم عملاً در همین خط ایستاد؟ مرزهای آخوند و روشنفکر و شهری و دهاتی و داخل و خارج و زن و مرد و جوان و پیر و سرمایه دار و فقیر و جهادی و غیر جهادی در رهبری دو سال و هشت ماهه بابه مزاری به کلی از میان رفت و تعلق و پیوند دگرگونهای به میان آمد. بابه مزاری این همه تحول را چگونه خلق کرد؟ و ...» (پرسشهای نامربوط و پاسخهای بی پرسش، معلم عزیز رویش، 71/11، منتشر شده در سایت جمهوری سکوت). همان نویسنده و گوینده، در گفتار دیگر به صراحت اذعان می کند که برای بابه مزاری، پرچمی، شعله ای، خلقی، نصری و جهادی یکسان بود و همه را به یک چشم می دید: «بابه برای مردم «پیشوند» و «پسوند» قایل نبود. برای مردم یعنی من، یعنی تو، یعنی همه. او شعله ای و پرچمی و خلقی و نصری و آخوند و بهسودی و جاغوری نمی گفت. او به کاری اشاره می کرد که سرنوشت همگان را یکسان می کرد»( درسهایی از بابه مزاری، معلم عزیز رویش، 77/11 منتشره در: سایت جمهوری سکوت). خط مشی « درهای باز» و سرازير شدن گروهها و گرايش های متفاوت و متضاد بر اساس این خط مشیِ به منزله وداع با ارزشهای اسلامی و جهادی وسیاست درهای بازِ آقای مزاری به شمار می رفت که دروازه حزب را بر روی هر فرد هزاره می گشود و کاری به گرایش اعتقادی و سیاسی و نیز سابقه و پیشینه آنها نداشت. گروه های سیاسی، دسته جات و حلقات مختلف اعم از چپ و راست، مؤمن و ملحد، زیر پرچم حزب وحدت تجمع نمودند و در درون این حصار بی صاحب برای خود جا خوش کردند. برخی از این گروه ها را به این شرح می توان طبقه بندی نمود: 1. چپی های مربوط به حزب خلق و حزب پرچم که قبلا در درون نظام مارکسیستی دولت های کابل که پیرو خط لنین مسکو بودند. مجموعه های افراد و حلقاتِ زیر بیرق حکومت و قوای مسلح نجیب، آرم و پرچم حزب وطن و جمهوری افغانستان را از سرِ دروازه ادارات و اماکن دولتی برداشتند و آرم و پرچم احزاب همخون خود را در میان مجموعه های مجاهدین، بر سر دروازه ها و فراز اماکن به اهتزاز در آوردند. پشتونها پرچم حزب اسلامی حکمتیار، تاجیکها آرم جمعیت ااسلامی و هزاره ها نیز آرم حزب وحدت اسلامی را در اماکن و مؤسسات تحت کنترل خود به اهتزاز در آوردند؛ که یعنی این مکان به دست این حزب فتح شده است؛ در حالی که هیچگونه فتحی در کار نبود: «نقاط زیادی از شهر در اختیار نیروهایی بود که خود را منسوب به حزب وحدت می دانستند ... ظاهراً علی جان زاهدی و سید مصطفی کاظمی دو تن از رهبران ارشد حزب وحدت پیش از سقوط رژیم نجیب الله به کابل آمده بودند تا مدیریت و رهبری اوضاع را در دوران انتقال عهده دار شوند؛ اما این دو شخص در عمل از اقدامات مردم عقب افتادند ...جوانانی که توانسته بودند ادارات دولتی را تصرف کنند با ابتکار شخصی، تکه ای سبزی را روی دیوار آن آویخته بودند که با رنگ سفید یا زرد نام حزب وحدت اسلامی بر روی آن نوشته شده بود» (بگذار نفس بکشم، پیشین، ص 711). با این حساب و براساس چنین تقسیمی (مبتنی بر قومیت و تبار)، کلیه کادرهای حزب وطن، پرسنل دولت، قطعات و اعضای قوای مسلح، اعضای جبهه ملی پدر وطن، ملیشای مسلح و بویژه پرسنل و نیروهای یکصد هزار نفری وزارت خدمات امنیت دولتی (خاد) که اکثراً از ملیت های محروم بودند و ... همین که چشم بادامی داشتند، سهم حزب وحدت گردیده، جزء نیروهای مسلح این حزب قرار گرفتند. استاد زاهدی ضمن اینکه همین نیروها را یکی از مؤلفه های تأثیرگذار در درگیری های حزب وحدت با سایر احزاب می داند، تصویر ذیل را از آنها ارائه می دهد: «چهارمین عامل این آتش افروزی [جنگهای وحدت با اتحاد و شورای نظار] عناصری هستند که طی چندین سال به صورت افراد داوطلب از رژیم الحادی گذشته پاسداری نموده اند و اینک که روزگار گل نمودن احساسات قومی هست و هرکس به دامن قوم و قبیله خویش بازگشته اند، اینها نیز به دامن قوم هزاره بازگشته و در سایه آن پناه گرفته اند. این گونه افراد از تجارب گرانبهای جنگی برخوردارند و معمولاً قدرت استعمال انواع سلاح سبک و سنگین را دارند. اینها با توجه به اینکه طایفه شان در زیر بیرق کدام حزب می جنگند، پرچم همان حزب را به دوش می کشند ...این افراد دارای دو مشخصه زیر هستند:  سراسر وجود شان از کینه و نفرت علیه پشتون، مملو است ...این گونه افراد با چور و چپاول و غارت دارایی مردم خو گرفته اند. طبیعی است عمل چپاول فقط در یک محیط جنگ زده و متشنج میسر است، نه در یک محیط آرام و با ثبات. به همین جهت است که اینها به قول معروف «جنگ را با پول می خرند» و به هیچ وجه قابل کنترول هم نیستند و هیچ گروهی قدرت کنترول و تحت نظم درآوردن آنها را ندارد. به قول خودشان جنگجویان بدون قوماندان هستند. به دنبال جنگ می گردند و شغل شان شکار پشتونها است و این فلسفه زندگی آنها را تشکیل می دهد»(نبرد هزارهها در کابل، صص 17 – 11). 2. بقایا و هوادارانِ گروههای چپی مائوئیستی مانند «شعلة جاوید، ستم ملی، سازمان آزادی بخش مردم افغانستان (ساما)، جمعیت زنان(راوا)، سازا، سفزا و دیگر نحله های همفکر یا برآمده از آنها از جمله ی این حلقات و گرایش ها بودند. این گروهها که دارای ایدئولوژی مارکسیستی مائویستی از نوع و ساخت چینی آن بودند؛ به دلیل داشتن عقاید و گرایشات مغایر با باورهای مردم و نیز به این دلیل که خیزش مردم علیه روسها و ایادی آنان ماهیت دینی داشت، اینان جزء گروههای متروک و در حال احتضار به حساب می آمدند و پیوسته از فقدان پایگاه اجتماعی رنج می بردند. فقط در میان برخی طبقات تحصیل کرده و نیمه روشنفکر از هواداران اندک برخوردار بوده، به صورت نیمه جان به حیات خود اغلب در پاکستان ادامه می دادند. گروه های یادشده، در عصر حاکمیت جناح خلقِ حزب دموکراتیک خلق افغانستان، سرکوب خونین و پرتلفاتی را پشت سر گذاشته بودند؛ اما در عصر حاکمیت جناح پرچمِ همان احزاب، تا حدودی مورد لطف و مهر حزب و حکومت قرار گرفتند و بسیاری از آن ها در یک ائتلاف وسیع با حزب حاکم (خلق/وطن) در «اتحادیه نیروهای چپ دموکراتیک» در این اواخر گردهم آمده بودند. از طرفی این احزاب چپ مائویستی با گروه های شیعی در هزاره جات قبلا برخوردهای خونینی نیز داشته اند که هرگز فراموش نکرده بودند. وقتی فضا و شرایط نوین در غرب کابل پیش آمد، عناصر و نیروهای هزاره گی هوادار آن جریانها در یک محاسبه سرانگشتی، خود را بر سر دوراهی مرگ و زندگی احساس کردند: یا ادامه حیات تحت پرچم حزب وحدت یا تداوم انزوا و گوشه نشینی که لامحاله مرگ و اضمحلال آنان را در پی داشت .آنها بدون هیچ گونه تأمل و تردید، راه اول را برگزیدند و زیر بیرق حزب وحدت تجمع نمودند.  3. چپی های اسلامی موسوم به التقاطیون: گروه های التقاطی با گرایش های روشنفکرانه موسوم به چپی های اسلامی که از متن جهاد و مقاومت مردم روییده بودند، سومین مجموعه نو رسیده ها را در حزب وحدت تشکیل می دادند. برخی از گروه ها و حلقات با شعار اسلامی و پرچم دیانت ولی با افکار و ماهیت التقاطی و روشنفکرانه، از میان تنظیم های جهادی سر در آوردند؛ مانند بقایای «کانون مهاجر و جبهه مستضعفین». این گروه ها که تحت ضربات کمرشکنِ سربازانِ خط شکن ولایت فقیه (مانند سازمان نصر، پاسداران جهاد و ...) دیگر رمقی برایشان باقی نمانده بود؛ آنها نیز برای ادامه حیات زیر پرچم حزب وحدت زمینه را مساعد دیده و از سیاست درهای باز استفاده کرده و اجتماع نمودند. 4. لمپن ها و چپاولگران: افراد و حلقات آشوب طلب، چپاولگر، لمپن، سادیست و بی بندوبار که فاقد هرگونه ایدئولوژی و گرایش سیاسی و فکری بوده، صرفاً برای غارتگری و تداوم زندگی گرگ منشانه شان به جمع تفنگ به دستان حزب وحدت پیوستند؛ چهارمین مجموعه ی الحاقی به اردوگاه بی در و پیکر حزب وحدت را تشکیل می دادند؛ جنگسالارانی مانند شفیع دیوانه، بلال دیوانه، نصیر دیوانه، ظاهر سکس، سرور گَنگس، قوماندان کوُچوُک، داود معاون خدا، بچه خدا، قوماندان مارخور و دیوانه های بی شمار دیگر که این باندهای غارت و چپاولگر بعدها به وندی ها معروف شدند.  5. ملیّت گرايان و قوم محوران :حلقات و افرادی که صرفاً اهداف و مرام های تباری داشتند و به تعبیر خودشان به «سعادت قوم» می اندیشیدند، پنجمین مجموعة نو رسیده را تشکیل می دادند. از این دسته به عنوان نمونه می توان از اتحادیه اسلامی مجاهدین (عبد الحسین مقصودی)، اتحادیه ی مجاهدین اسلام (عیسی غرجستانی) اتحادیه ی مجاهدین مسلمان (معروف به اتحادیه ی حاجی رسول پدر الهیاری مؤسس شبکه اهلبیت)، اتحادیه ی مسلمانان مجاهد (حاجی برکت) و تنظیم نسل نو هزاره مغل ( جملگی مستقر در کویتة) نام برد. به نقل از فیسبوک علیدوست هزاره ]]> اخبار گوناگون Sat, 18 Feb 2017 06:44:51 GMT http://www.payam-aftab.com/fa/doc/news/65080/باز-خوانی-شکست-هزاره-کابل-قسمت-اول محمد اکبری: بعد از پیروزی، مجاهدین و مردم از یاد خدا غافل شدند http://www.payam-aftab.com/fa/doc/video/46905/محمد-اکبری-بعد-پیروزی-مجاهدین-مردم-یاد-خدا-غافل-شدند افغانستان سپر بلای هند و پاکستان! به گزارش پیام آفتاب، در ۶ جدی سال ۱۳۵۸ ارتش سرخ شوروی با هدف دسترسی به آبهای آزادی، براساس سیاست توسعه طلبانه خود و از همه مهمتر تقاضای حکومت دست نشانده کمونیستی به افغانستان حمله کرد. این حمله به اذعان بسیاری از کارشناسان بزرگترین اشتباه استراتژیک اتحاد جماهیر شوروی در زمان خودش بود. «استاد محمد اکبری»، رهبر حزب وحدت ملی اسلامی افغانستان و از چهره‌های سرشناس جهادی، در این مورد به پایگاه اطلاع‌رسانی پیام آفتاب گفت: «اگر شوروی در افغانستان موفق می‌شد، هند و پاکستان را نیز تصرف می‌کرد، بر منابع گار و انرژی منطقه مسلط می‌شد و آسیای غربی را تحت فشار اقتصادی و سیاسی خود قرار می‌داد.» شوروی در برابر اسلام شکست خورد! رهبر حزب وحدت ملی اسلامی افغانستان تأکید کرد شوروی سابق از آنجایی که به جنگ اسلام آمده بود، در برابر اسلام در افغانستان شکست خورد. استاد محمد اکبری افزود اتکای مردم و مجاهدین راستین به دین، تقوی و اخوت اسلامی سبب شد که بزرگترین ابرقدرت آن روز دنیا در افغانستان ناکام بماند و با خفت این کشور را ترک کند. وی گفت: «مردم مجاهد افغانستان از تمام اقوام در کنار یکدیگر بودند و در زیر چتر اسلام در یک سنگر علیه کمونیست جنگیدند.» ریشه‌های داخلی و خارجی ناکامی انقلاب اسلامی افغانستان استاد محمد اکبری تأکید کرد بعد از هویدا شدن نشانه‌های پیروزی، مجاهدین و مردم از یاد خدا غافل شدند، تقوی از صفوف جهاد رخت بر بست و قدرت طلبی و دسترسی به ثروت اوج گرفت. مجاهدین دچار چنان شکستی شدند که هنوز بعد از ۳۵ سال آثار شوم آن از صفحه تاریخ معاصر افغانستان پاک نشده است. رهبر حزب وحدت ملی اسلامی افغانستان در بخش عوامل خارجی شکست مجاهدین گفت: «آمریکا و غرب که در زمان جهاد افغانستان علیه شوروی به مجاهدین افغان کمک مالی ارسال می‌کرد زماینکه دید مجاهدین در اندیشه تأسیس حکومت اسلامی هستند، پشت آنها را خالی کرد و زمینه‌های جنگ داخلی را تقویت نمود.» استاد اکبری تأکید کرد آمریکا و غرب برای شکست شوروی به مجاهدین کمک می‌کردند در حالیکه در دل هرگز نمی‌خواستند حکومت اسلامی در افغانستان روی کار آید. آمریکا دوست داشت خود جای شوروی را بگیرد اما مجاهدین مخالفت کردند و آمریکا نیز دسیسه کرد و شکاف‌های قومی و حزبی را دامن زد. نماینده مردم کابل در ولسی جرگه اذعان داشت اگر آمریکا و کشورهای غربی با دولت مجاهدین روابط دیپلماتیک برقرار می‌کرد شرایط به گونه دیگری رقم می‌خورد. -حفیظ الله رجبی، خبرنگار پایگاه اطلاع‌رسانی پیام آفتاب در کابل ]]> سیاسی و امنیتی Sun, 27 Dec 2015 07:21:58 GMT http://www.payam-aftab.com/fa/doc/video/46905/محمد-اکبری-بعد-پیروزی-مجاهدین-مردم-یاد-خدا-غافل-شدند استاد جاهد: ۶ جدی آغازگر جنگ‌های داخلی در افغانستان است/ دست‌های افغان‌ها خالی می‌باشد http://www.payam-aftab.com/fa/doc/video/46903/استاد-جاهد-۶-جدی-آغازگر-جنگ-های-داخلی-افغانستان-دست-های-افغان-ها-خالی-می-باشد استاد عبدالرب جاهد یکی از آگاه امور سیاسی در ولایت بلخ که در گفتگو اختصاصی با خبرنگار خبرگزاری پیام آفتاب در شمال افغانستان صحبت می‌کرد، گفت: ۶ جدی سال ۱۳۵۷ آغاز جنگ‌های و بدبختی‌های داخلی افغانستان بود که تاهنوز پیامدهای ناگواری آن وجود دارد. قشون سرخ اتحادیه جماهیر شوروی سابق در روز ششم ماه جدی سال ۱۳۵۷ هجری شمسی از طریق زمین و هوا بر افغانستان حمله کردند اما پس از ۹ سال حضور در این کشور خارج شد که به گفتهٔ کارشناسان و اگاهان این روز آغاز بدبختی مردم می‌باشد. به همین منظور خبرگزاری پیام آفتاب در شمال افغانستان سلسله گفتگوها و مصاحبه‌های اختصاصی را با کارشناسان و آگاهان سیاسی آغاز کرده که این بار خبرنگار این خبرگزاری با «استاد عبدالرب جاهد» گفتگو کرده است. بسیاری از کمبودها در وجود خود ما است که بیگانه‌ها مداخله می‌کنند استاد عبدالرب جاهد آگاه امور سیاسی در ولایت بلخ می‌گوید هنگامی اتحادیه جماهیر شوروی سابق یا قشون سرخ بالای افغانستان حمله کرد از آن زمان تاهنوز این کشور شاهد جنگ‌های مختلف بوده و بدبختی‌های زیادی را متقبل شده است. وی با بیان اینکه از زمانی تجاوز قشون سرخ بالای افغانستان جنگ‌های داخلی نیز آغاز شده است، افزود: این رویداد پیامدهای ناگواری دیگر را به دنبال داشت که از شهادت عالمان دین و فرهنگیان گرفته تا قتل‌عام مردم بیگناه و مهاجران میلیونی در کشور صورت گرفته است. به گفتهٔ استاد جاهد به دلیل اینکه کمبودی و مشکلات در خود کشور وجود دارد، برخی از کشورهای منطقه و جهان که قدرتمند هستند در افغانستان مداخله می‌کنند و هر کدام آنان اهداف خاص خود شان را در عرصه‌های مختلف عملی می‌کنند. این آگاه امور سیاسی معتقد است در افغانستان کشورهای که حضور دارند و یا داشتند بشمول قشون سرخ اتحادیه جماهیر شوروی به خاطر منافع خودشان در کشور تلاش می‌کردند و هیچ‌یکی جز خود افغان‌ها به منافع ملی افغانستان کار نمی‌کنند. دست‌های افغان برای مقابله با قدرت‌های جهانی خالی است از سوی هم استاد جاهد تأکید بر این مطلب که دست افغان برای مقابله با قدرت‌های جهان خالی است و تاهنوز هم برای نظامیان افغان خارجی‌ها امکانات و تجهیزات حتی حقوق می‌دهد از اینرو افغان‌ها نمی‌توانند در برابر ان قدرت‌ها مقابله کنند. نامبرده تصریح کرد: باوجودی که کمک‌های هنگفتی در ۱۴ سال گذشته در کشور سرازیر شد اما از این کمک‌ها به گونه درست استفاده صورت نگرفته بلکه خود کشورهای بین‌المللی نیز در حیف و میل این پول هنگفت دخیل بودند. آقای جاهد اضافه کرد: افغانستان منابع سرشار از طبیعی دارد اما از قرن‌های گذشته تا اکنون سرتا پا کرسنه می‌باشد که با دست خالی نتواسته است از این منابع طبیعی استفاده نمایند از اینرو باید دولتمردان متوجه مشکلات افغان‌ها شود. قابل ذکر است این آگاه امور سیاسی نیز بر همبستگی، اتفاق و اتحاد میان شهروندان کشور تأکید کرده اما بیان داشت: اکنون نیز این پدیده‌ها در میان مردم وجود دارد اما باید در راستای وضعیت اقتصادی کشور تلاش‌های جدی صورت گیرد. سید حبیب‌الله نجفی زاده / خبرنگار خبرگزاری پیام آفتاب در شمال افغانستان (مزارشریف) ]]> سیاسی و امنیتی Sun, 27 Dec 2015 06:18:30 GMT http://www.payam-aftab.com/fa/doc/video/46903/استاد-جاهد-۶-جدی-آغازگر-جنگ-های-داخلی-افغانستان-دست-های-افغان-ها-خالی-می-باشد دوکتور نجیب پیکان: افغانستان از سال ۱۳۵۷ تاهنوز قربانی بازی بزرگ سیاسی در سطح دنیا است http://www.payam-aftab.com/fa/doc/video/46900/دوکتور-نجیب-پیکان-افغانستان-سال-۱۳۵۷-تاهنوز-قربانی-بازی-بزرگ-سیاسی-سطح-دنیا دوکتور نجیب پیکان فعال مدنی و آگاه امور سیاسی در ولایت بلخ در شمال افغانستان در گفتگویی اختصاصی با خبرگزاری پیام آفتاب می‌گوید که افغانستان از سال ۱۳۵۷ تاهنوز قربانی بازی بزرگ سیاسی در سطح دنیا بوده است. قشون سرخ اتحادیه جماهیر شوروی سابق در روز ششم ماه جدی سال ۱۳۵۷ هجری شمسی از طریق زمین و هوا بر افغانستان حمله کردند، اما پس از ۹ سال جنگ، از این کشور خارج شد. به گفتهٔ کارشناسان و اگاهان این روز آغاز بدبختی مردم می‌باشد. به همین منظور خبرگزاری پیام آفتاب در شمال افغانستان سلسله گفتگوها و مصاحبه‌های اختصاصی را با کارشناسان و اگاهان سیاسی آغاز کرده که این بار خبرنگار این خبرگزاری با دوکتور نجیب پیکان گفتگویی را انجام داده است. حزب حاکم با همکاری اتحادیه جماهیر شوروی سابق (قشون سرخ) نخبگان و عالمان را قتل‌عام کردند دوکتور نجیب پیکان فعال مدنی و آگاه امور سیاسی می‌گوید که اتحادیه جماهیر شوروی سابق یا قشون سرخ با کمک و همکاری احزاب حاکم بخصوص خلق و پرچم تلاش می‌کردند که عالمان دین، فرهنگیان و نخبگان را قتل‌عام کردند. وی با بیان اینکه در این دوره‌ای که اتحادیه جماهیر شوروی در افغانستان حضور داشت و فعالیت‌های نظامی انجام می‌داد، در کنار این‌ها، مجاهدین و جهادگران را کشتار دسته جمعی می‌کردند، افزود: بدبختی افغانستان از آن زمان آغاز شده است. آقای پیکان می‌افزاید که حرکات و تجاوز قشون سرخ اتحادیه جماهیر شوروی وقت از دروازه‌های شهرک حیرتان از زمین و نیز فضای آسمان بالای افغانستان حمله کردند که از جناح پرچم حمایت نموده و قتل‌عام را در این جغرافیای (افغانستان) انجام دادند. به گفته این آگاه سیاسی ۶ جدی به عنوان روز نابودی و بدبختی افغانستان قلمداد می‌شود که در نتیجهٔ هجوم نظامی قشون سرخ اتحادیه جماهیر شوروی هزاران نفر از قشرها مختلف شهید شده و صدها زن بیوه و میلیون‌ها نفر مهاجر گردیده است. افغانستان از سال ۱۳۵۷ تاهنوز قربانی بازی بزرگ سیاسی در سطح دنیا است نجیب پیکان فعال مدنی می‌افزاید در آن زمان جهان به طرف دو قطبی شدن در حرکت بود که یک طرف اتحادیه جماهیر شوروی و طرف دیگر آن اتحادیه غربی‌ها که همان ناتو می‌باشد، قرار داشت که گفته می‌شود قشون سرخ با هجوم به افغانستان اشتباه بزرگ تاریخی را انجام داد. نامبرده تأکید کرد پس از اینکه افغانستان مورد اشغال اتحادیه جماهیر شوروی سابق قرار گرفته بود، قطب دیگر جهان که ناتو است، از مجاهدین و نیز پاکستان حمایت کرد تا قشون سرخ را در افغانستان هدف قرار دهد که از همان زمان (۱۳۵۷) افغانستان قربانی بازی‌های بزرگ جهان قرار گرفته است. موصوف تصریح کرد: هیچگاه نه غربی‌ها و نیز هم شوروی سابق برای آرامش و آسایش در افغانستان حضور نیافته است بلکه برای اهداف سیاسی و نظامی شان در سطح منطقه و جهان بالای این کشور (افغانستان) حمله کرده که قربانیان تنها افغان‌ها می‌باشند. آقای پیکان اضافه می‌کند بلاک شرق یعنی اتحادیه جماهیر شوروی سابق که رهبری آن را روسیه می‌کرد و در عین حال بلاک غرب یعنی ناتو که رهبری آن را آمریکا به عهده دارد، بخاطر اهداف استراتیژیک خود به افغانستان آمده بودند و حضور داشتند و از کشور افغان تنها به عنوان ابزار استفاده می‌کنند. تا زمانی که مردم افغان‌ها منسجم نشوند، افغانستان از تجاوز خارجی‌ها بیرون نمی‌گردد این آگاه امور سیاسی در ولایت بلخ می‌گوید تا زمانی که مردم افغانستان در میان شان هماهنگی، همبستگی و انسجام نداشته باشند، افغانستان از تجاوز خارجی‌ها بیرون نمی‌گردد از این رو باید در برابر تمامی نابسمانی‌ها مردم اقدام نمایند. راه حل برای بیرون رفت از مشکلات موجود در افغانستان * تثبیت سرحدات و مرزهای کشور (غرب، شرق، جنوب و شمال) * تثبیت نفوس افغانستان * سهم دادن برای افراد کادر و تخصص * در نظر گرفتن ارزش‌های ملی و اسلامی * عملی ساختن اراده سیاسی در میان حکومت گران و سیاسیون * همبستگی و اتحاد میان شهروندان قابل ذکر است که براساس گفته‌های دوکتور پیکان تا زمانی که در رابطه به این مسایل توجهٔ جدی صورت نگیرد هر همسایه چه دور یا نزدیک از احساسات مردم سوء استفاده کرده و نیز در امور داخلی افغانستان مداخله می‌کنند از اینرو باید مردم همچنان منسجم باشند. -سید حبیب‌الله نجفی زاده / خبرنگار خبرگزاری پیام آفتاب در شمال افغانستان (مزارشریف) ]]> سیاسی و امنیتی Sat, 26 Dec 2015 18:56:39 GMT http://www.payam-aftab.com/fa/doc/video/46900/دوکتور-نجیب-پیکان-افغانستان-سال-۱۳۵۷-تاهنوز-قربانی-بازی-بزرگ-سیاسی-سطح-دنیا عطا محمد نور: ۸ ثور محصول خون‌ها و ایثارهای بی حساب ملت است/ نظام سیاسی با تهدیدات جدی روبرو می‌باشد http://www.payam-aftab.com/fa/doc/report/32715/عطا-محمد-نور-۸-ثور-محصول-خون-ها-ایثارهای-بی-حساب-ملت-نظام-سیاسی-تهدیدات-جدی-روبرو-می-باشد از بیست و سومین سالروز پیروزی مجاهدین افغانستان در شهر مزارشریف مرکز ولایت بلخ در شمال کشور در حالی گرامی داشت به عمل آمد که عطا محمد نور می‌گوید: ۸ ثور محصول رنج‌ها، خون‌ها و ایثارگری‌های بی حساب ملت مجاهد افغانستان می‌باشد. «فرخنده باد بیست و سومین سالگرد پیروزی جهاد بر حق ملت مسلمان افغانستان» عنوان همایشی است که از طرف مقام ولایت بلخ در شهرمزارشریف مرکز این ولایت راه‌اندازی شده که سخنرانان پیرامون چگونگی جهاد در کشور صحبت کردند. در این همایش شماری از نمایندگان مردم بلخ در مجلس و شورای ولایتی، مسئولان ادارات محلی ملکی و نظامی، فرماندهان پیشین مجاهدین، نمایندگان سیاسی کشورهای مقیم شهرمزارشریف، برخی از فعالان نهادهای جامعه مدنی و بزرگان محل شرکت کردند. محمد ظاهر وحدت که در این همایش پیام عطا محمد نور سرپرست این ولایت را به خوانش گرفت که در این پیام آمده است: پیروزی مجاهدین و ۸ ثور به آسانی بدست نیامده بلکه محصول رنج‌ها، خون‌ها، زندگی‌ها و ایثار گری‌های ملت جهاد پرور افغانستان است. آقای نور در بخش‌های از این پیام خود در رابطه به تاریخچه و چگونگی پیروزی مجاهدین و ملت جهاد گر افغانستان اشاره کرده و نیز گفته است که اکنون نظام سیاسی، قانون اساسی و همچنان امنیت با چالش‌ها و تهدیدات جدی روبرو می‌باشد.  سرپرست مقام ولایت بلخ ضمن اینکه از کمک‌های نظامی، اقتصادی و سیاسی کشورهای کمک کننده در ۱۳سال افغانستان اظهار سپاسگذاری و قدردانی می‌کند اما از مردم می‌خواهند که برای آبادی و بازسازی کشور شان دست به کار شوند. موصوف می‌افزاید که همهٔ مردم به شمول دولتمردان، جهادگران و شهروندان در برابر کسانی که امنیت افغانستان را به چالش می‌کشانند و تلاش دارند که دستاوردهای دوران جهاد و ۱۳ سال گذشته دورهٔ جدید را صدمه زنند، مبارزه نمایند. در عین حال محمد ظاهر وحدت معاون مقام ولایت بلخ که در این همایش صحبت می‌کرد، گفت: از بیست سومین سالروز پیروزی مجاهدین در حالی تجلیل می‌شود که در بخش‌های از کشور سربازان و افسران شهید می‌شوند و تاهنوز هم افغانستان دارای امنیت کامل نمی‌باشد. به گفتهٔ آقای وحدت برعلاوهٔ که حوادث جنگ و خشونت فرزندان و شهروندان این سرزمین به را شهادت می‌رسانند، بلکه حوادث طبیعی نیز مردم افغانستان را به هلاکت می‌رساند که در این اوخیر حادثهٔ طبیعی در ولایت بدخشان که زندگی چندین را گرفته است. از سوی هم اسحاق رهگذر یکی از فرماندهان پیشین مجاهدین و نماینده مردم بلخ در مجلس که در این مراسم صحبت می‌کرد، بیان داشت: پیروزی مجاهدین در ۸ ثور بطور رایگان بدست نیامده بلکه خون‌های هزاران مجاهد و افغان در این راه ریخته شده است. این فرمانده پیشین جهادی می‌گوید که تاهنوز عدهٔ در افغانستان وجود دارد که در رسانه‌ها و مجالس پیروزی هشتم ثور را محکوم کرده و بیشرمانه موضوع محکومیت و سرزنش را مطرح می‌کنند و توان درک ارزش مجاهدین را ندارند. قابل ذکر است که در بخش‌های از این همایش شماری دیگر از شخصیت‌ها مانند (محمد ابراهیم خیراندیش رئیس شورای ولایتی، امیر محمد ضیایی معاون شورای اخوت و نیز سید محمد یزدان‌پرست فعال مدنی) پیرامون ۸ ثور صحبت کردند. از بیست سومین سالروز پیروزی مجاهدین در شماری از شهرهای بزرگ افغانستان چون (کابل، مزارشریف و هرات) در حالی گرامی داشت به عمل می‌آید که برخی از سران و فرماندهان جهادی از عدم سهم دادن آنان در حکومت کنونی ابراز نگرانی می‌کنند. سید حبیب‌الله نجفی زاده / خبرنگار خبرگزاری پیام آفتاب در شمال افغانستان (مزارشریف) ]]> سیاسی و امنیتی Sat, 02 May 2015 05:57:45 GMT http://www.payam-aftab.com/fa/doc/report/32715/عطا-محمد-نور-۸-ثور-محصول-خون-ها-ایثارهای-بی-حساب-ملت-نظام-سیاسی-تهدیدات-جدی-روبرو-می-باشد ​دومین سمینار «۸ ثور سند عزت مردم افغانستان» در کابل برگزار شد / عضو شورای اخوت اسلامی: دیگران بیش از افغانستان از پیروزی جهاد نفع بردند http://www.payam-aftab.com/fa/doc/report/32712/دومین-سمینار-۸-ثور-سند-عزت-مردم-افغانستان-کابل-برگزار-عضو-شورای-اخوت-اسلامی-دیگران-بیش-پیروزی-جهاد-نفع-بردند یکی از اعضای شورای اخوت اسلامی گفت: «کمونیزم به برکت جهاد برحق مردم مسلمان افغانستان در سطح جهانی شکست خورد اما دیگران بیش از افغانستان از نتیجه جهاد و شکست کمونیزم نفع بردند.» به گزارش پایگاه اطلاع رسانی پیام آفتاب «حجت الاسلام و المسلمین غلام عباس مصباح» در مراسم تجلیل از ۸ ثور، سالروز پیروزی انقلاب اسلامی افغانستان، هفته جاری در کابل افزود ۸ ثور روز پیروزی مجاهدین و روز تحقق وعده الهی بود اما این پیروزی هرگز به کام مردم مسلمان افغانستان شیرین باقی نماند. وی تأکید کرد اکنون بعد از گذشت چند دهه از پیروزی جهاد، افغانستان هنوز درگیر کشت و کشتار و ناامنی است. عضو شورای سرتاسری علمای افغانستان افزود افغانستان و خالقان جهاد آن طور که باید و شاید از ثمره جهاد استفاده نکردند و مردم مجاهد پرور این سرزمین هرگز میوه شیرین صلح و امنیت و رفاه اقتصادی را نچشیدند. حجت الاسلام و المسلمین غلام عباس مصباح تأکید کرد به همان اندازه که ۸ ثور غرور آفرین و حماسی است ۷ ثور نکبت بار و منشأ تمام بدبختی‌های آن روز و حال حاضر افغانستان می‌باشد. وی گفت: «۷ ثور روز تجاوز و حاکمیت دشمنان اسلام بر افغانستان بود.» ۷ و ۸ باهم تفاهم کرده‌اند حجت الاسلام و المسلمین مصباح گفت: «در دولت کنونی طرفداران ۷ و ۸ ثور در یک تفاهم سیاسی با هم کنار آمده‌اند.» وی افزود امروز در افغانستان سه دسته طرفداران ۷ ثور، طرفداران ۸ ثور و مخالفین ۷ و ۸ ثور وجود دارد. عضور شورای اخوت اسلامی افغانستان تأکید کرد طرفداران ۷ ثور معتقداند که در آن زمان افغانستان به امنیت و رفاه رسیده بود اما طرفداران ۸ ثور معتقداند که پیروزی جهاد بساط حاکمیت کفار بر یک سرزمین اسلامی را برچید و سعادت را برای مردم افغانستان به ارمغان آورد و در مقابل دسته سوم می‌گویند هر دو حادثه جز تباهی برای کشور چیزی در بر نداشت. دسته سوم هر دو گروه را محکوم می‌کنند و قاتل می‌خوانند. حجت الاسلام و المسلمین غلام عباس مصباح در توضیح بیشتر دیدگاه‌های سه دسته فوق گفت: «نمی توان ۷ ثور را برای همیشه تقبیح و ۸ ثور را برای همیشه تمجید کرد: اگر کسی از ۷ ثور توبه کرده باشد و توبه اش مورد تأیید خداوند قرار گرفته باشد می‌تواند منشأ خدمت باشد و در مقابل اگر کسی از ۸ ثور کارهای خلاف اسلام کرده باشد و به جای اینکه در خدمت اسلام و مسلمانان باشد به نفع جیب خود کار کرده باشد نمی‌تواند ادعای جهادی بودن را داشته باشد چراکه در انحرافات غوطه ور بوده و منشأ بدبختی‌های بعد از جهاد لقب نامیده می‌شود.» وی افزود امروز در دولت وحدت ملی هر دو گروه ۷ و ۸ ثور با هم تفاهم کرده‌اند و هیچ مجاهدی صدای رسای دین را بلند نمی‌کند چون مصلحت اندیش شده است. در یک طرف مجلس قرآن و نوحه سرایی است و در طرف دیگر بزم رقص و پایکوبی پهن است. یک تلویزیون برنامه‌های مذهبی دارد و چندین تلویزیون و رسانه دیگر فیلم‌های آنچنانی نشر می‌کنند. امروز به جای شرق به دامان غرب متوسل شده‌ایم حجت الاسلام و المسلمین مصباح گفت: «امروز ارزش‌های دینی، جهاد و مجاهدین واقعی خود را فراموش کرده‌ایم و به جای شرق به دامان غرب متوسل شده‌ایم.» وی گفت: «بیایید برای حل مشکلات به دین تمسک جوییم.» فرهنگ فاسد غرب دنیای اسلام را زیر و زبر کرده است وزیر مشاور دولت وحدت ملی گفت: «فرهنگ فاسد غرب با وارونه جلوه دادن ارزشهای جهاد مجاهدین را به انزواء کشانده و دنیای اسلام را زیر و زبر کرده است.» حجت الاسلام صادقی افزود تجلیل از جهاد افغانستان در حقیقت تجلیل از اسلام است چراکه یک سرزمین اسلامی از سلطه کفار خارج شد. جهاد مردم افغانستان سنگر اسلام در برابر کفر بود حجت الاسلام هادی هادی، رئیس بنیاد فرهنگی پیامبر اعظم (ص) و از چهره‌های جهادی نیز گفت: «جهاد مردم افغانستان در حقیقت رویارویی اسلام در برابر کفر بود.» وی تأکید کرد ۸ ثور پیروزی قرآن، حق و پیروزی رزمندگان اسلام بر کفر کمونیزم بود. رئیس بنیاد فرهنگی پیامبر اعظم (ص) گفت: «جهاد مردم افغانستان مصداق عینی آیه‌ای از قرآن است که می‌گوید: خداوند آنانی را که در راه او جهاد می‌کنند یاری وهدایت می‌کند.» وی تأکید کرد مجاهدین افغانستان با اعتقاد به اسلام، قرآن و ائمه کمونیزم را شکست داد. قابل ذکر است مراسم تجلیل از ۸ ثور از سوی شورای اخوت اسلامی در مسجد محمدیه شهر کابل با شرکت چهره‌های جهادی، علما، نمایندگان پارلمان و عده‌ای از باشندگان کابل برگزار شده بود. برگزار کنندگان دومین سمینار «۸ ثور سند عزت و اقتدار ملت افغانستان» در پایان با صدور قطع نامه‌ای از دولت وحدت ملی خواستند ۸ ثور را تجلیل کند و خون شهدای جهاد اسلامی مردم افغانستان را نادیده نگیرد، از پیروان مذاهب اسلامی خواستند برای مقابله با توطئه‌های دشمن موضع واحد اتخاذ کنند، سران کشورهای اسلامی برای تحکیم صلح در افغانستان گام‌های اساسی بردارند، دولت برای آزادی ۳۱ فرد گروگان گرفته شده جدی عمل کند و در سطح منطقه سران کشورهای اسلامی برای مقابله با گروه‌های تروریستی هماهنگ عمل کنند. -حفیظ الله رجبی، خبرنگار پایگاه اطلاع رسانی پیام آفتاب در کابل ]]> سیاسی و امنیتی Thu, 30 Apr 2015 13:29:16 GMT http://www.payam-aftab.com/fa/doc/report/32712/دومین-سمینار-۸-ثور-سند-عزت-مردم-افغانستان-کابل-برگزار-عضو-شورای-اخوت-اسلامی-دیگران-بیش-پیروزی-جهاد-نفع-بردند هشت ثور؛ پیمان‌ها و پیام‌ها http://www.payam-aftab.com/fa/doc/article/27406/هشت-ثور-پیمان-ها-پیام-ها هشتم ثور یادآور پیروزی ملت مجاهد افغانستان بر حکومت کمونیستی و ابرقدرت شرق؛ یعنی شوروی سابق در سال ۱۳۷۱ است. مردم افغانستان پس از کودتای هفتم ثور۱۳۵۷ و روی کارآمدن حکومت کمونیستی، دست به قیام و جهاد مسلحانه زدند و طی بیش از یک دهه مبارزه و با داشتن حداقل امکانات نظامی، توانستند در هشتم ثور ۱۳۷۱ به پیروزی برسند. بدون تردید، این پیروزی از بزرگترین افتخارات بشر در قرن بیستم و بیست و یکم به حساب می‌رود و عزم و ارادهٔ ملتی را به نمایش می‌گذارد که برای بدست آوردن آزادی، دفاع از ارزشها و مقدسات، سرزمین و استقلا ل خود، میلیون‌ها قربانی تقدیم کرد و در نهایت با قرار گرفتن در خط مقدم مبارزه برای حفظ کرامت و آزادی انسان‌های همنوعش، قدرتمندترین استعمار آن روزگار را به زانو در آورده و دهها میلیون انسان دیگر را از زنجیر اسارت و استبداد آزاد کرد. با این وصف اما، مشکلات و مصایبی پس از پیروزی جهاد به وقوع پیوست که روزها و روزگار تلخ و غمباری را بر ملت افغانستان رقم زد و با گذشت بیست و سه سال خاطره شرین هشتم ثور سال ۱۳۷۱، هنوز هم این تلخی‌ها و گرفتاریها دامنگیر ملت افغانستان است و مانند هیولای گلوی مردم مسلمان این سرزمین را می‌فشارد؛ آغاز نزاع‌های قدرت طلبانه گروه‌های مسلح و کشتار مردم در این نبردها، تسلط طالبان و دوره سیاه حاکمیت استخبارات پاکستان در لباس طالبان، حمله آمریکا و متحدان اروپایی اش و اکنون تداوم سناریوهای مختلف که خواب آرام را از چشمان مردم ربوده و زندگی آنها را در معرض نابودی قرار داده است. تحقق پیروزی شیرین هشتم ثور و وقوع اتفاقات ناگوار پس از آن، درسها و نکته‌های را در بطن خود دارد که به صورت مختصر به چند نکته آن در ذیل اشاره شده است: ۱- وحدت و پیروزی: نگاهی اجمالی به خاطرات و اتفاقات دوره جهاد نشان می‌دهد که ملت افغانستان صرف نظر از اینکه متعلق به چه نژاد و یا کدام مذهب هستند، در سنگرهای مشترک و در کنار یکدیگر علیه متجاوزین و اشغالگران می رزمیدند؛ رزمندگان تاجیک در کنار پشتون، هزاره در کنار ازبک و دیگر اقوام و مجاهدین اقوام مختلف در مناطقی به جهاد می‌پرداختند که بیشتر ساکنان آن را از اقوام و نژادها و یا مذاهب دیگر تشکیل می‌داد. در بسیاری از سنگرهای جهاد، رزمندهٔ از یک قوم در دامن مجاهدی از قوم دیگر جان می‌داد و هم اکنون نیز در نقاط مختلف کشور به وفور دیده می‌شود که شهدای مختلف از مناطق مختلف در جوار همدیگر آرمیده‌اند. این نکته به خوبی روشن می‌سازد که وحدت، همدلی، همپذیری و برابر و برادر دانستن یکدیگر، رمز پیروزهای مختلف و مکرر ملت ما در نبرد با دشمنان داخلی و خارجی بوده و خواهد بود و بدون اتحاد و همدیگر پذیری هرگز توان مقاومت و ایستادگی در برابر تهدیدها را نخواهیم داشت. ۲- پیروزی با خدا محوری: یقیناً مهمترین انگیزه و عامل جهاد ملت افغانستان دفاع و حفظ اعتقادات و ارزشهای دین مقدس اسلام بود و بر اساس فرامین و دساتیر الهی دست به قیام و مبارزه زدند و در نهایت با دست خالی در برابر ارتش تا به دندان مسلح، پیروز شدند؛ امریکه با توجه به وعده‌های خداوند در قران، از همان اوان به آن اعتقاد و باور داشتند و این درس را به صورت عملی و میدانی دریافتند که قیام برای خدا و بخاطر حفظ و صیانت از ارزشهای الهی، قطعاً منجر به پیروزی می‌شود و اگر انحراف و تخطی از این مسیر به وجود بیاید، منجر به بروز حوادث تلخ و غمبار خواهد شد. ۳- ایمان؛ مستحکمترین دژ و قوی‌ترین سلاح: معروف است که پس از هجوم شوروی به افغانستان، تحلیل گران شرق و غرب به این باور بودند که افغانستان برای همیشه در کام این هیولا سقوط کرد و هیچ امیدی برای نجات آن نیست، اما آغاز مبارزات ملت افغانستان و ایستادگی آنها با سلاح ایمان و اعتقاد، نشان داد که دنیایی آن روزگار از اینکه نقش ایمان را در تغییر معادلات جوامع بشری نادیده می‌انگارند، سخت در اشتباه هستند و ملت افغانستان بر عکس تمام تصورات خام و باطل، سلاح به مراتب قوی تر و کاربردی تر از ارتش سرخ دارند؛ سلاح که در نتیجه هیمنه و قدرت ارتش شوروی را در هم شکست و معادلات جهان را به نحوی غیرقابل تصور، تغییر داد. ۴- نفاق و اختلاف، عامل شکست و تلخی‌ها: همانطوریکه اشاره شد، وحدت و برادری که براساس ارزش مسلم اسلامی در دوران جهاد قویتر از پیش شد، نقش اساسی در پیروزی جهاد و شکست دشمن داشت اما افتادن در دام و دسیسه‌های مختلف دشمنان پس از پیروزی و گرفتار شدن در جال نفاق و اختلاف، مصایب و تلخی‌های بی شماری را برای مردم مسلمان افغانستان رقم زد که تا کنون طعم تلخ آن را می‌چشیم و این نیست جز اینکه از دستورات اسلام آشکار را تخطی صورت گرفت و عدهٔ زیادی با تقسیم شدن به دسته‌ها و گروهای مختلف، شعار قومی و نژادی سر دادند و در گفتار و کردار، عدم تحمل و پذیرش همدیگر را سرلوحه خویش قرار دادند. متأسفانه ریشه‌ها و رگه‌های این رفتار تا امروز به نحوی ادامه داشته و در مقاطع مختلف دیده می‌شود که یقیناً ادامه آن، عامل شکست بیشتر و تداوم تلخی‌ها و مرارت‌ها خواهد بود. ۵- و در آخر به مهمترین پیام و درس هشت ثور برای ملت افغانستان اشاره می‌شود که همان درس ایستادگی، تلاش (جهاد) مستمر در عرصه‌های مختلف برای کسب استقلال و خود کفایی، و تمسک و توسل به سلاح ایمان، وحدت و خدا محوری است، اشاره می‌شود. افغانستان می‌تواند با درک این نکته که تلاشهای اقتصادی و سازندگی نیز از مصادق جهاد در اسلام هست و همان آجر و پاداش را دارد و لازم است که اکنون در این عرصه فعال شود، سختی‌ها و دشواریهای اقتصادی را پشت سر بگذارند و به زودترین فرصت، زمینه‌های استقلال اقتصادی خود را مساعد بسازد و این چیزی است که با کمک کشورهای دیگر نه، بلکه با ایمان و اعتقاد و عمل به ارزشهای اسلامی مسیر است؛ چیزی که طی یک دهه اخیر بخوبی تجربه شد. ]]> سیاسی و امنیتی Mon, 28 Apr 2014 10:33:00 GMT http://www.payam-aftab.com/fa/doc/article/27406/هشت-ثور-پیمان-ها-پیام-ها از دین پروری تا دین فروشی! / ناگفته‎هایی از تظاهرات علمای دینی در کابل / عتیق الله مولوی زاده http://www.payam-aftab.com/fa/doc/article/21937/دین-پروری-فروشی-ناگفته-هایی-تظاهرات-علمای-دینی-کابل-عتیق-الله-مولوی-زاده اشاره: ۲ ماه ثور/اردیبهشت ۱۳۴۹ هجری شمسی (۲۲ اپریل ۱۹۷۰) مصادف است با فتنه کمونیست‌های پرچمی که با انتشار ویژه نامه‎ای در ۱۲ صفحه به مناسبت تولد لنین، احساسات مسلمانان و بخصوص علمای دینی را جریحه دار ساخت. در اعتراض به این عمل پرچمی‌ها ملاها و مولوی‌ها از سراسر کشور در مسجد پل خشتی در شهر کابل جمع شدند و به تظاهرات و اعتراض پرداختند تا این که پس از ۴۳ روز توسط پولیس پراکنده و سرکوب شدند. مقاله‌ای که در پی می‌آید نوشته جناب مولوی زاده می‌باشد که به ناگفته‌های این حادثه تاریخی پرداخته است. --- تجلیل از تولد لینن و تظاهرات علمای دینی در کابل  در بازار معامله و تجارت رسم براین بوده است که تاجران و معامله گران برای دستیابی به سود و نفع بیشتر در انتظار فرصت‎های خوب و مناسب می‎باشند. اگر تاجری کالای داشتهٔ خود را در زمان و مکان مناسب عرضه کند یقیناً بالاترین سود را نصیب می‎شود؛ و لی در بازار معامله این نه تنها کالاهای تولیدی است که به فروش می‎رسد، بلکه داشته‌ها و انباشته‎های غیر معمول هم هستند که بسیار گران‎تر و خوبتر مورد معامله قرار می‎گیرد. تار یخ گواهی می‎دهد که صاحبان زور، زر، تزویر، چه داد و ستدهای بزرگی برسرحیات و زندگی و عزت و وقار بیچاره فرزندان حضرت آدم (ع)، در این کره خاکی انجام داده‌اند، و بندگان خدا از اتحاد این مثلث شوم، چه دردها و زجرها که نکشیده‌اند. بخصوص ملت مسلمان و دردمند، مظلوم و بیچاره افغا نستان که بیشتر از همه قربانی توطئه‎های پر از مکر و حیله مکاران و حیله گران این مثلث شوم بوده است.  در برج ثور سال ۱۳۴۹، چهل و چهارسال قبل از امروز، زمانی‎که نظام شاهی درمملکت حاکم بود، احزا ب سیاسی در فعالیت بودند، چپی‌ها و راستی‌ها و یا به عبارت دیگر کمونیست‎ها و مسلمانان رو در روی هم قرار داشتند. پلهٔ ترازو به نفع کمونیست‎ها سنگینی می‎کرد.  حزب دموکراتیک خلق اافغانستان خودش را پیروزمند میدان سیاست در افغانستان احساس می‎کرد، اخوانی‎ها با برداشت‎های تازه و قرائت جدید از دین و اسلام فریاد عدالت خواهی و تشکیل حکومت اسلامی سرمی‌دادند. در این داد و فریاد، شاه و زمامداران کشور هم اندک اندک از خواب زمستانی بیدار شده بودند. جناب اعلیحضرت محمد ظاهرشاه به عنوان سایه خدا! که در عالمی از تنعم و تلذذ بسر می‎بردند از فرط خستگی و ندانم کاری امورات کشور را به داماد معظم شان جناب جنرال سردار عبدالولی واگذار کرده بودند، تا ایشان علاوه بر امورات نظامی، امورات سیاسی کشور را هم تحت نظرداشته با شند.  پیشروی کمونیستها در بخش‎های مختلف کشور، رهبران نظام شاهی را بر آن داشت که اقداماتی را برای جلو گیری از نفوذ بیشتر آنها در مملکت روی دست گیرند. طبق معمول برای انجام آن برنامه‎های پیشگیرانه، دست به دامن علمای دینی و متولیان اسلام در مملکت شدند. جنرال سردار عبدالولی داماد شاه از طریق جناب عبدالهادی داوی رئیس مجلس سنای کشور (مشرانوجرگه) خواهان ارتباط با علمای دینی شد، و این فرصتی را پیش آورد که تعداد از معامله گران دین فروش بنام شیخ و ملا ومولوی با سرعت خود را برای انجام معامله برسر دین و ایمان مردم متدین بی‎خبر و غافل ما، آماده سازند. اینبار رهبری معامله را جناب مولوی عطاءالله فیضانی و جمع از دوستانش به عهده داشتند.  شخصیت‌هایی مانند صبغته الله مجددی و مولوی مسکین، مولوی چرخ لو گر، با تعداد دیگر به عنوان هیئت رهبری تعیین گردیدند. این هیئت برنامه کاری خود را در محوریت حمایت از نظام شاهی و مبارزه علیه کمونیسم و تبلیغ دین مبین اسلام، ترسیم نمود. هیئت متشکله به رهبری فیضانی با جناب اعلیحضرت محمدظاهرشاه ملاقات کرد و جناب شاه از نیت نیک و خدمات دینی علمای کرام که برای بقا و تحکیم پایه‎های سلطنت گرد هم آمده‌اند به گرمی استقبال نمود. پیگیری و ادامه کار را تحت نظر داماد خویش جنرال سردارعبدالو لی سفارش کرد. علمای کرام هم از این که توانستند باب جدیدی را برای تبلیغ و ترویج دین خدا در کشور باز کنند با درود و صلوات و عزم متین به کار دعوت الی الله والرسول! آ غازکردند. برنامه کاری طراحی شده برای مرحله اولی، دعوت از تعداد محدودی ازعلمای دینی در حدود ۴۰–۵۰ تن را تو صیه می‎کرد. علمای دینی و دوستان جناب فیضانی که به نحوی تحت نظر فیضانی کارکنند، به کابل دعوت شدند و با ایجاد مرکزیت در مسجد پل خشتی به کار خود که همانا تبلیغ علیه کمونیست‎ها بود، آ غاز به کار نمودند. جالب آنجاست که در آن زمان اکثریت قاطع از علمای دینی معنی کمونیسم و سوسیالزم را نمی‌فهمیدند. زیرا این کلمات در کتب عربی و متداول حوزه‌های دینی آن زمان مو جودنبود. فهم و برداشت علمای دینی از کمونیسم خلاصه می‎شد به این که «کمو، به معنای خدا، و نیست، به معنای نیست» یعنی خدا نیست و این که اجزای واژه کمونیست چطور باهم ترکیب شدند و از کجا ریشه گرفتند را نادیده می‎گرفتند.  بیاد دارم که در راه‌اندازی مبارزه علمای دینی علیه کمونیسم، برای اولین بار کتاب اسلام و قران، نوشته صدالدرین بلاغی از ایران وارد کابل شد و تو سط جناب حضرت صبغت‎الله مجددی بین علمای کرام توزیع گردید، ولی متأسفانه فهم و درک آن کتاب که به زبان فارسی نوشته شده بود نیز از فهم بسیاری از علمای دینی آن روز بالا بود. دعوت نامه فیضانی از دوستانش به غرض تشکیل اولین اجلاس از مبلغین اسلام به ولایات کشوررسیده بود، که از بخت نیک و اقبال بلند جناب فیضانی، کمونیست‎های جناح پرچم، یکصدمین سالروز تولد لینن را درکابل تجلیل نمودند، و شاعر انقلابی کمونیست بنام بارق شفیعی سرودهٔ بلند بالایی را در مدح و ثنای ولادیمیر ایلچ لینن، زیر عنوان شیپور انقلاب در جریده پرچم که بصورت فوق‎العاده در ۱۲ صفحه  منتشر شد به نشر رسانید، که این جسارت و بی‎باکی کمونیستها مایهٔ خشم مسلمانان کشور واقع گردید. بخصوص قسمت پایانی آن قصیده که با درود و صلوات بر لینن خاتمه یافته بود، مورد اعتراض رهبران دینی و علمای کرام قرار گرفت، زیرا علمای دینی با وجود مشکل نافهمی و نا آشنایی با اصطلاحات سیاسی و بیگانگی با زبان فارسی از تمامی آن ۱۲ صفحه نشریه پرچم، در رابط با لینن، همان قسمت درودش را فهمیده بوند که چرا یک کسی بنام بارق شفیعی که افغان است برخلاف شرع مبین برای یک آدم کافر غیر مسلمان درود گفته است. بیچاره‎ها فکر می‌کردند که این همان درودی است که مسلمانان در تشهد نماز برای پیامبران خدا می‎خوانند و من قسمت آخرین از آن سروده را به عنوان یاد بود از آن روز گارنقل می‎کنم: شیپور انقلاب فریاد توده‌ها لرزاند کاخ قدرت سرمایه را چنان کز رعب و هیبتش؛ لرزید برج قلعه و پشت ستمگران اعلام کرد عصر رهایی خلقها. زین کار بی نظیر هر ساله می‎رود ز دل خلق بر زبان، زانجا بر آسمان این حرف جاویدان:    از ما درود باد به آن حزب پیشتاز،     بر خلق قهرمان     وز ما درود باد به آن رهبر بزرگ         بر لنین کبیر !» کابل، حمل ۱۳۴۹. نشریه فوق‌العاده پرچم، با تیراژ بالا از چاپ برآمد و در کابل و ولایات به دست خوانندگان دوست و دشمن رسید. اخوانی‎ها با استفاده از فرصت طلایی که برای شان پیش آمده بود از این حماقت کمونیست‌ها کمال بهره را بردند و نشریه پرچم را به دست اکثریت کسانی که به نحوی با کمونسیم و کمونیستها دشمنی داشتند رسانیدند و خواستار مشارکت شان در گردهم آیی اعتراض آمیز علمای دینی درکابل شدند. فعالیت اخوانی‎ها علیه کمونسست‌ها موجب گردید که تعداد بیشتر از علما و طلبه‌های دینی و افراد متدین راهی کابل شوند و به جمع علمای انقلابی گردهم آمده و در جهاد علیه کمونیست‌ها در مسجد پل خشتی شرکت نمایند. با سرازیر شدن علمای کرام به کابل بازار دین فروشانی که یک ماه قبل قرارداد معامله دین فروشی و مبارزه علیه کمونیسم را با جنرال عبدالولی به امضا رساینده بودند بیش از توقع گرم و پر رونق شد و جناب فیضانی همراه با هیئت رهبری تظاهرات، بیشتر مورد توجه و تفقد جنرال عبدالولی قرار گرفتند. تظاهرات علمای دینی علیه کمونیسم با شعارهای مرگ و نفرین به لینین و کمونیست‎ها در کابل ادامه داشت که جناب فیضانی بااحساس پیروزی وارد شهر پلخمری گردید، مریدان و مخلصان فیضانی درشهر پلخمری بیشتر از شهرهای دیگر بودند و پدر زن (خسر) دومی ایشان بنام ایشان صاحب اندرآبی نیز دران شهر سکنا داشتند (۱). عصر روزپنجشنبه بود که مولوی فیضانی برای دیدار با پدر مرحومی بنده مولوی عبدالوهاب پنجشیری، به خانه ما آمد و من برای اولین باری بود که سیمای مبارک ایشان را از نزدیک می‌دیدم. من با این که سن و سال بییشتر از ۱۶ سال نداشتم و لی ملاقات فیضانی را با پدر مرحومی ام کاملاً به خاطر دارم. همین که احوال پرسی و تعارفات معمول تمام شد، پدرم از وضعیت کابل و تظاهرات علما سؤال کرد. جناب فیضانی با مسرت و خوشحالی تام از برنامه کاری خود و حماقت کمونیست‎ها مبنی بر تجلیل از صدمین سالروز ولادت لینن و درود بر وی که زمینه برگزاری اجتماع را تسریع بخشید با موفقیت یاد نمود و از قبله‎گاه مرحومی‎ام در رابط با عدم حضور شان در تظاهرا ت علما در کابل گلایه نمود و گفت ما همه منتظر تشریف آوری جناب عالی بودیم که تشریف نیاوردید و ادامه دادکه دو روز قبل جناب جنرال عبدالولی را ملاقات نمودم. نامبرده از پیشرفت برنامه مبارزه علیه کمونیسم بسیار احساس خوشحالی نمود. جناب فیضانی درادامه صحبت‎هایش برای پدرم (مولوی عبدالوهاب پنجشیری) گفت در پایان ملاقات با سردارعبدالوالی، مبلغ شصت هزار افغانی (معاش ۵۰ ماهه یک کارمند دولت و یا معلم) را از نزدش دریافت کردم که اگر شما تشریف می‎آوردید با توجه به شهرت جناب عالی حد اقل مبلغ یکصد هزار افغانی و یا بیشتر دریافت می‎کردید.  صحبت‎های فیضانی و پدرم حول تظاهرات و آینده آن سپری شد که با رسیدن و قت نماز مغرب مجلس پایان یافت و جناب فیضانی بعد از ادای نماز مغرب راهی منزل خسرش ایشان صاحب اندرآبی گردید. بیاد دارم که بعد از رفتن فیضانی، پدرم برای من گفت، اینها برسر دین خدا تجارت می‎کنند و برای اهداف دنیوی جمعیت زیاد از علمای بی‎خبر را به کابل کشانیده‎اند که گویا به نفع دین خدا تبلیغ کنن، د در حالی که همه نقشه‎ها با دستور و تحت نظر سردار عبدالولی پیش می‎رود و این تظاهرات تا زمانی که دولت و جنرال عبدالولی با آن موافق باشد ادامه دارد و هر وقتی که دولت نخواهد از بین می‎رود، منتها بدنامی تاریخی بنام علمای دینی در این ملک باقی می‎ماند. فیضانی بعد از سپری نمودن یک شب در پلخمری راهی مزار شریف گردید، زیرا خانواده و خانم اولیش در شهر مزار شریف اقامت داشتند. حضور تعدادی از علمای آگاه و غیر وابسته به دربار، در تظاهرات موجب شد که مبلغین دینی بجای مرگ برلینن و مرگ برشوروی، دولت و نظام حاکم بر کشور را هدف قرار بدهند، و شخص اول و ذات ملوکانه شاه را مسئول اصلی و عامل بدبختی‌ها ی مردم افغانستان معرفی کنند. بطور مثال مرحوم مولوی عبدالوهاب بولغینی (کوهدامنی) که از علمای راستین و خداپرست کشور ما بود بر فراز منبر پل خشتی گفت، آی علمای کرام !چرا به جان لینن چسپیدید؟ لینین در اینجا نیست، لینن مسئول حکومت و حکومت داری این مملکت نبود و نیست. در این سرزمین کسانی که بنام شاه و اعلیحضرت به مدت ۴۰ سال حکومت کردند ثروت و دارایی این ملت را به غارت بردند، مسول هستند. وی گفت من شب گذشته در خواب دیدم که صدها هزار ملائکه الله، در فضای آسمان شهر کابل جمع شدند و بر زمامداران این کشور و شخص اعلیضرت محمدظاهر شاه لعنت می‌فرستند. آی علمای کرام! شما هم با پیروی از ملائکه‎های آسمانی صدا بلندکنید و بر این شاه و خاندانش لعنت و نفرین بفرستید. سخنرانی جناب مولوی عبدالوهاب بو لغینی، آنقدر داغ و گیرا بود که ده هاهزار نفر از مؤمنین، ملا و غیر ملا با صدای بلند برشاه و خاندانش نفرین فرستادند. جنرال سردار عبدالولی که با دقت اوضاع را تحت نظر داشت با در یافت گزارش از سخنرانی تند مولوی عبدالوهاب بولغینی، خون در رگهایش جوشید و باعصبانیت فیضانی را احضارکرد و با عتاب به فیضانی گفت: ما برای شما استخوان دادیم که بر دیگران پاس بکشید، نه این که برصاحبان خود حمله کنید، جناب فیضانی! چه وضعیتی است که پیش آمده، دیگر سخن از لعنت به لینن و کمونیسم نیست! حالا همراه لعنت خودتان، لعنت چند صدهزار ملائکه را هم نثار ما می‎کنید، چطور است که این چند صد هزار ملائکه را در آسمان کابل تنها شما می‌بینید و مردم کابل بی خبر اند!.  وی به سخنان خود ادامه داد که جناب فیضانی قرار و مدار ما چنین نبود مگر شما پای این سند امضا نکردید که ما برای بقا و حمایت از نظام سلطنتی و رهبری خرد مندانه اعلیحضرت محمدظاهرشاه و مبارزه علیه کمونسیم گردهم جمع می‎شویم و مردم را از خطرات کمونیسم با خبر می‎سازیم. از امضا این سند هنوز یکسالی نگذشته است که نتیجه اش این چنین شد!.   جناب فیضانی که تازه از دیدار خانواده‎اش از پلخمری و مزار شریف برگشته بود دلیلی برای توجیه و گفتن نداشت جز آن که با تضرع بگوید: جناب سردار ما هیچ تقصیری در کار خود نداشتیم، کارها بخوبی پیش می‌رفت خدا بشرماند این کمونیست‎ها را که به لینن درود گفتند و درود اینها موجب شد که هرچه ملا و مولوی است از اطراف به مرکز کابل سرازیر شوند و بعد این اخوانی‎ها که کمتر از این کمونیست‌ها نیستد، از فرصت استفاده کردند و تمامی علما را شوراندند و تشویق به آمدن کابل کردند. مولوی‎های اخوانی کار ما را خراب کردند، جهت مبارزه ما را تغیر دادند و رشته کار از دست ما رفت. بخدا قسم تمامی فساد زیر سر این اخوانی‎هاست.  جنرال عبدالولی بازهم با عصبانیت گفت شما که تا دیروز می‎گفتید اخوانی‎ها کاره‎ای نیستند، بین مردم جایگاه و اعتباری ندارند، حال می‎گویید که این کار اخوانی‎هاست؟. فیضانی بادست و پاچگی تام فرمودند جنا ب سردار بخدا حالا هم می‎گویم که اینها کاره‎ای نیستند ولی در شیطنت و حرام‌زاده‎گی به خداقسم یک اخوانی کار هزار شیطان را می‎کند. ما و شما دیدیم که اینها چطور این اجتماع را به نفع خودشان چرخاندند و ما را پیش شما و پیش جناب اعلیحضرت پدر معنویی این ملت شرمنده و روسیاه کردند، خدا اینها را لعنت کند. سردار عبدالولی گفت: جناب فیضانی، من بصراحت برایت می‎گویم که کار از دست شما رفته و لی از دست ما نرفته، ما بر اوضاع کاملاً مسلط هستیم، ما دیگر توان شنیدن این مرده باد و زنده باد را نداریم، می‎خواهیم که این جریان خاتمه پیداکن. د نظر اعلیحضرت هم چنین است، گفتند تمامش کنید و من همین امشب می‎خواهم کارتمام شود. فیضانی هم فرمودند من با شما صد درصد موافق هستم، بیشتر از این به نفع اسلام و مسلمین نیست! ذات ملکوکانه هم حق دارند ناراحت شوند ولی بخدا سوگند ما نمی‌خواستیم که این چنین شود ولی حالا که شد باید تمام شود. جنرال سردارد عبدالولی گفتند همین حالا بر می‎گیردید و برای ملاها می‎گویید که امشب در مسجد پل خشتی بمانند و ما بعد از نیم شب به اقدمات لازم عمل خواهیم کرد. علمای کرام در شب‎های قبل بعد از نماز مغرب به مساجد اطراف کابل پراگنده می‎شدند و هریک شب را در مساجد، منازل کنار دوستان و آشنایان خود روز می‎کردند و بعد از ساعت ۸ صبح دوباره به مسجد پل خشتی جمع می‌شدند و به موعظ مرده باد و زنده باد مصروف می‎شدند! جناب عطاءالله فیضانی، بعد از ملاقات با سردار عبدالولی به مسجد پل خشتی برگشت و نزدیک نماز عصربود که بر فراز منبر اعلام کرد که اجتماع کم‌نظیر و حتی بی‎نظیر شما علمای دین مایه خشم و انزجار کمونیست‌ها و دشمنان اسلام و حتی تعدادی از دولت مداران گردیده است و اطلاعاتی بدست ما رسیده که دولت برای بدنام کردن این حرکت عظیم و سرنوشت ساز شما قصد دارد که تعدادی از علمای کرام را دستگیر کند و در جیب‎های شان پول‎های خارجی بخصوص کلدار پاکستانی و دالرآمریکائی بیاندازد. برای احتیاط و جلوگیری از اقدامات شوم دشمنان اسلام، شورای محترم و هیئت رهبری تظاهرات فیصله نموده است که علمای کرام امشب تا صبح در همین‌جا بمانند و از مسجد خارج نشوند تا نقشه شوم دشمنان اسلام عملی نگردد! بیجاره علمای بیخبر از دنیا به گفته‎های جناب فیضانی باور کردند و برخلاف معمول شب را د ر مسجد پل خشتی ماندند. هیئت رهبری تظاهرات باجناب فیضانی نیزتا ساعت ۱۰شب در جمعی از علما ماندند و لی بعد از ساعت ده شب گردانندگان و معامله گران اصلی تک تک مسجد را ترک کردند و راهی خانه‌های خود شدند.  وزارت داخله با بسیج همه نیروهای پولیس در پایتخت کشور، خودش را برای مقابله و خاتمه بخشیدن این تظاهرات آماده نموده بود. بعد از نیم شب مسجد پل خشتی به محاصره نیروهای پولیس درآمد و بیچاره علمای دینی به مانند گله گوسفند از مسجد پل خشتی به صوب مسجد عیدگاه منتقل گردیدند و در آنجا ذریعه موترهای سرویس که قبلاً از جانب وزارت داخله برای انتقال شان به ولایات مربوط شان آماده گردیده بود، همگان به و لایات مربط شان گسیل شدند. برنامه طراحی شده از جانب وزارت داخله با مو فقیت تام عملی گردید و فردای آن روز از چند هزار ملا و مولوی انقلابی بیچاره در کابل خبری نبود و برعکس برای اولین بار در مسجد پل خشتی نمازصبح اقامه نشد. چون پولیس وزارت داخله مصرو ف صفایی و پاک سازی آ ثار و بقایای در گیری تعدادی از علما با نیروهای پولیس در صحن مسجد بودند، علمای کرام با پریشانی و خجالت به ولایات و مناطق مسکونی خود برگشتند و حرفی هم برا گفتن نداشتند که چرا رفته بودند و با چه دست‌آوردی هم برگشتند و همان ضرب‌المثل معروف که می‎گفتند کجا بودی؟ جایی نی؛ چه آوردی؟ چیزی نی. عملیات موفقانه پولیس وزارت داخله علیه علمای کرام و مسائل افشا شده بعدی موجب شد که خیانت هیآت رهبری تظاهرات، بخصوص شخص فیضانی بر سر زبانها شود و مردم مسلمان و متدین افغانستان را علیه فیضانی عصبانی و خشمگین گرداند. هفته نگذشته بود که نیروهای پولیس به درخواست جناب فیضانی خانه‎اش را در منطقه دهمزنگ کابل محاصره کردند و علامه زمان را با زرق و برق تصنعی از خانه‎اش دستگیر و به زندان دهمزنگ منتقل ساختند. در واقع و زارت داخله کشور برای رفع خطرات احتمالی و زنده نگهداشتن این آدم به درد بخور، وی را به مهمانخانه دهمزنگ کابل تحت نظر گرفتند تا از گزند روز گار در امان بماند و بازهم در شهر کابل سر و صدا پیچید که جناب مولوی عطاءالله فیضانی توسط وزارت داخله دستگیر و زندانی شد و باز هم مریدان و مخلصان بیچاره از دنیا بی‎خبر در فراق رهبر مبارز و دلسوزشان اشک‌ها ریختند و ناله‌ها کردند!  جناب فیضانی بعد از مدت کوتاهی که داستان تظاهرات مسجد پل خشتی، به فراموشی رفت از زندان آزاد و درجوار مسجد پل خشتی دوباره به فعالیت خودش در کتابخانه شخصی اش بنام فیضانی کتابخانه آ غازبکار نمود. پیروان لینن هم با شور و شغف زایدالوصفی از موفقیت و پیروزی شان در رابط با تجلیل از یکصدمین سالگرد لینن که هزاران شیخ و ملا و مولوی را در شهر کابل به مبارزه طلبیدنعره‎های هورا کشیدند و بر ریش هرچه ملا بود خندیدند و این بازی و معا مله گری با دین و آئین و ناموس و مقدسات مردم بیچاره ما هم چنان ادامه دارد؛ و معامله گران لعنتی هرروز با ... چهره و نیرنگ جدید بر گوشت و پوست و استخوان این ملت معامله می‎کنند. متا سفانه بازار دین فروشی در کشورهای اسلامی بخصوص کشور بدبخت و مصیبت زده ما رونق زیادی دارد. دشمنان آزادی و عدالت در این سرزمین هر وقتی خواستند از پیروزی حرکت‌های آزادی خواه جلو گیری کنند، بلا فاصله به سراغ دین رفتند و با هزینه اندک به زودی زود به مقصد خود رسیدند، و لی دین پروران و داعیان راستین صلح و صفا هرگز برای معامله تن ندادند و زیر بار نفرفتند. داستان فیضانی واخوانی‎ها هم خواندنی و جالب است که انشا الله در آینده نه چندان دور به نشر خواهد رسید. -عتیق الله مولوی زاده ]]> سیاسی و امنیتی Fri, 19 Apr 2013 04:44:00 GMT http://www.payam-aftab.com/fa/doc/article/21937/دین-پروری-فروشی-ناگفته-هایی-تظاهرات-علمای-دینی-کابل-عتیق-الله-مولوی-زاده سقوط رژیم کمونیستی http://www.payam-aftab.com/fa/doc/news/431/سقوط-رژیم-کمونیستی اختلاف داخلی رژیم کابل روز به روز بیشتر گردید و جناح های مختلف حزب وطن با جناح های مختلف مجاهدین تماس گرفتند. طرفداران کارمل، دکتر نجیب را تحت فشار قرار دادند و شهر مزار شریف و سمت شمال را از کنترل او خارج ساختند. دکترنجیب، بعد از سقوط مزارشریف و قبل از سقوط کابل اعلام آمادگی کرد که استعفا داده و قدرت را به یک دولت موقت تحویل دهد. اما، طرفداران کارمل در تبانی با بعضی از گروه های جهادی به او امان ندادند و در پنجم ثور (= اردیبهشت ماه) سال ۱۳۷۱ رژیم کمونیستی سقوط کرد و دکتر نجیب به دفتر نمایندگی سازمان ملل پناهنده شد. دولت مجاهدین در مورخه ۴/۲/۷۱ بر اساس مصوبه ی شش تن از رهبران اتحاد هفتگانه، نوازشریف نخست وزیر پاکستان و نمایندۀ عربستان، در پیشاورتشکیل گردید و حضرت صبغت الله مجددی برای دو ماه به ریاست دولت اسلامی افغانستان برگزیده شد. مجددی، پس از موعد مقرر کنار رفت و آقای ربانی که دورۀ ریاست او چهار ماه تعیین شده بود تا زمان سقوط کابل به دست طالبان و تا سقوط طالبان در سال ۱۳۸۱بر سر قدرت باقی ماند. ]]> تاریخ سیاسی Tue, 04 Dec 2007 04:40:00 GMT http://www.payam-aftab.com/fa/doc/news/431/سقوط-رژیم-کمونیستی