پایگاه خبری پیام آفتاب 8 حمل 1398 ساعت 15:29 http://www.payam-aftab.com/fa/doc/news/89575/شاه-حسین-مرتضوی-دوستی-خیلی-بد-غنی-دفاع-می-کند -------------------------------------------------- عنوان : شاه حسین مرتضوی، دوستی که خیلی بد از غنی دفاع می‌کند -------------------------------------------------- امریکا و طالبان در مذاکرات مستقیم خود در مورد صلح افغانستان که چندین دور پشت درهای بسته در دوحه قطر برگزار شد انگار به توافقاتی رسیدند که برای غنی شوکه کننده بود: تشکیل دولت موقت برای شریک ساختن طالبان در قدرت مسأله‌ای‌ست که تمام نقشه‌های غنی برای ماندن در قدرت را متلاشی می‌کند. متن : حال و هوای سیاسی این روزهای کشور تعریفی ندارد: از یک سو حکومت به اصطلاح وحدت ملی به طور خاصی در انحصار محمد اشرف غنی قرار گرفته و شریک پنجاه درصدی وی در قدرت یعنی داکتر عبدالله عبدالله به یک چهره تشریفاتی خاص تبدیل شده که جز برخی ملاقات های با چهره های داخلی و سیاسیون خارجی کار روزانه خاصی ندارد. رئیس جمهور غنی، در یک شتابزدگی خاص و درست در زمانی که از زمینه سازی برای مهندسی انتخابات ریاست جمهوری آینده کشور خلاص شده بود در دام برنامه های شوم امریکا افتاد. این درست که امریکا از بدو ورود به افغانستان تاکنون در فقدان یک استراتژی مشخص در مبارزه با تروریزم، هرگز نسبت به زمامداران سیاسی و مردم افغانستان حسن نیت نداشته و در پیچیدن نسخه های خود برای افغانستان به دنبال منافع خود گشته است، اما رئیس جمهور غنی نیز در ایجاد مشکلات کلان کنونی کشور بی تقصیر نبوده است. رئیس جمهور غنی از همان روزهای اول تشکیل حکومت وحدت ملی که براساس یک توافق نامه سیاسی شکننده صورت گرفت یکه تازی های خود را شروع کرد: غنی و حلقه تشنه قدرت اطراف وی که در یک برداشت نادرست خود را برنده واقعی انتخابات ریاست جمهوری گذشته می دانستند از همان روزهای اول تمام کرسی های قدرت را برای خود رزرو شده می پنداشتند، این انحصار قدرت و خودداری از واگذاری سهم پنجاه درصدی به داکتر عبدالله عبدالله و حامیانش در تیم اصلاحات و همگرایی که در موافقت نامه سیاسی ذکر شده بود، افغانستان را روی پاشنه آشیل قرار داد. غنی در ادامه با ترسی که از رهبران بزرگ قومی نظیر جنرال دوستم، عطا محمد نور و استاد محمد محقق داشت در پوشش شکستن جزایر قدرت دست به اقدامات تسویه ای زد و در این راه حتی از نیروهای دفاعی و امنیتی کشور برای اعمال فشار بر رقبای خود دریغ نکرد. رئیس جمهور غنی سپس با طرح مسأله تطبیق حاکمیت قانون و مبارزه با زورمندان، هرکسی را که توان جمع کردن یک جمعیت صد نفری به دو خود را داشت نیز سرکوب کرد تا به گمان خویش تمام پتانسیل های مخالفت با خود را را از بین ببرد. محمد اشرف غنی در ادامه کار به بهانه ایجاد اصلاحات در نظام انتخاباتی افغانستان(وعده ای که در روزهای نخست تشکیل حکومت وحدت ملی داده بود) نفرات خاص خود را در کمیسیون های انتخاباتی جابه جا کرد. تهیه لیست های خیالی از رأی دهندگان و دست کاری در انتخابات اخیر پارلمان افغانستان خود گویای این تلاش مضحک غنی برای وارد ساختن چهره های وفادار به خود در خانه ملت می باشد. بی توجهی غنی به اعتراضات جامعه مدنی و رهبران احزاب در ارتباط با مشکلات روند رأی گیری در انتخابات پارلمانی اخیر و حذف چهره های سرشناسی که با عملکردهای غنی مخالفت کرده بودند از لیست برندگان واقعی انتخابات، سبب وخیم شدن اختلاف میان غنی و مخالفان سیاسی وی شد. رئیس جمهور غنی که با تقلب و مهندسی ماهرانه به فکر رفتن به انتخابات ریاست جمهوری بود اما به یک باره از امریکا رو دست خورد و غافلگیر شد. امریکا و طالبان در مذاکرات مستقیم خود در مورد صلح افغانستان که چندین دور پشت درهای بسته در دوحه قطر برگزار شد انگار به توافقاتی رسیدند که برای غنی شوکه کننده بود: تشکیل دولت موقت برای شریک ساختن طالبان در قدرت مسأله ای ست که تمام نقشه های غنی برای ماندن در قدرت را متلاشی می کند. مخالفان سیاسی غنی به شمول محمد حنیف اتمر، عطا محمد نور، استاد محمد محقق و برخی دیگر از چهره های سیاسی برجسته افغانستان که اینک تیم های انتخاباتی خود برای شرکت در انتخابات ریاست جمهوری آینده افغانستان را نیز تشکیل داده اند، از تشکیل دولت موقت استقبال کرده اند چراکه آن را تنها راه نجات از برنامه های انحصارگرایانه غنی می دانند. غنی امروز به تمام امکانات مالی و نظامی دولت دسترسی دارد و از آنها برای سرکوبی روحی و روانی و فیزیکی رقبای خود استفاده می کند در حالیکه رقبای سیاسی غنی راهی برای مقابله با این برنامه های شوم حکومت پیدا نمی کنند و به ناچار دست به دامان تشکیل دولت موقت برای برچیده شدن بساط غنی شده اند. بزرگترین رقیب سیاسی غنی، محمد حنیف اتمر و تیم قوی انتخاباتی وی می باشد: در تیم صلح و اعتدال، اتمر نامزد انتخابات ریاست جمهوری آینده، یونس قانونی از اعضای برجسته حزب جمعیت اسلامی معاون اول و استاد محمد محقق، رهبر حزب وحدت اسلامی مردم افغانستان، معاون دوم می باشند. عطا محمد نور، والی پیشین بلخ، محمد اسماعیل خان و چند چهره ی برجسته دیگر نیز در تیم صلح و اعتدال دیده می شوند. حنیف اتمر و دیگر هم تیمی هایش در سفر به ولایت بلخ و دیدار با بزرگان قومی و چهره های سیاسی در این ولایت میخ خود برای انتخابات را محکم کوبیدند؛ اتمر و عطا محمد نور طی سخنانی در جمع شهروندان بلخ به غنی هشدار دادند که بعد از اول جوزای سال جاری عمر حکومتش تمام می شود و باید از قدرت کنار برود. واکنش ارگ به این سخنان اتمر و هم تیمی هایش، یک بار دیگر از زبان سید شاه حسین مرتضوی، معاون سخنگوی رئیس جمهور غنی، آن هم در فضای مجازی شنیده شد. مرتضوی یک بار دیگر در دفاع از غنی بد عمل کرد و خطاب به اتمر و هم تیمی هایش گفت که بهتر است قانون اساسی را مطالعه کنند چراکه براساس بیان صریح قانون اساسی وظیفه رئیس جمهور پس از برگزاری انتخابات ریاست جمهوری آینده به اتمام می رسد. جدای از اماواگرهای مبارزه برای به دست آوردن قدرت در افغانستان، آنچه روشن به نظر می رسد تمایل بیش از حد غنی و حلقه خاص اطراف وی برای ماندن در قدرت به هر قیمت ممکن، می باشد و در این میان شاه حسین مرتضوی هیزم آتش غنی شده است. مرتضوی در حرکاتی انتحاری، چنان از غنی بد دفاع می کند که بسیاری از کارشناسان و شهروندان به حال وی افسوس می خورند. این درحالی ست که مرتضوی باید بداند در عرف سیاسی، دفاع از رئیس جمهور خود اصول و مبانی خاص خود را دارد و دست به دامان قانون اساسی شدن برای دفاع از رئیس جمهوری که خود در چندین مورد ناقض قانون اساسی بوده، کار ناشایستی به حساب می آید. مرتضوی باید بداند استفاده از قانون اساسی برای ساختن چتر حمایت از غنی توهین به شعور ملت مظلوم افغانستان می باشد نه خدمت به منافع ملی.