پایگاه خبری پیام آفتاب 19 جوزا 1400 ساعت 15:26 http://www.payam-aftab.com/fa/doc/article/96711/سفر-خلیل-زاد-منطقه-چشم-انداز-صلح-افغانستان -------------------------------------------------- عنوان : سفر خلیل زاد به منطقه و چشم انداز صلح افغانستان -------------------------------------------------- صحبت‌های خلیل زاد با تلویزیون طلوع نیوز نشان داد که ما برای رسیدن به صلح راه درازی در پیش داریم و گروه طالبان هنوز هم به صلح باور ندارد و هیچ گام عملی برای صلح بر نداشته است. متن : پروسه صلح افغانستان که از یک سال پیش در دوحه قطر آغاز گردیده بود پس از ماه ها مذاکرات بی فرجام در آستانه شکست قرار گرفته و در حالت تعطیل قرار دارد. پس از بن بست مذاکرات قطر تلاش هایی برای نجات پروسه صلح دوحه انجام گردید و نشستی در مسکو پایتخت روسیه به میزبانی روسها برگزار گردید تا این مذاکرات را از بن بست نجات دهد اما باز هم ره به جایی نبرد و نتوانست گره افتاده در این مذاکرات را بگشاید. پس از آن دولت امریکا پیشنهاد کنفرانس صلح افغانستان تحت سرپرستی سازمان ملل متحد و به میزبانی ترکیه در شهر استانبول را پیشنهاد داد که سرنوشت آن هم به دلیل بی میلی و شرط های غیر منطقی طالبان در هاله ای از ابهام قرار گرفته و حتی برگرازی آن مورد تردید واقع شده است. پس از آن نیکلاس کارتر رئیس ستاد مشترک انگلستان به همراه ژنرال قمر جاوید باجوا به کابل سفر کرده و با رهبران حکومت افغانستان دیدار داشتند تا روند صلح را دوباره احیا نماید. خوشبینی هایی ایجاد گردید اما با تشدید حملات طالبان از یک طرف و سخنان حمدالله محب مشاور امینت ملی افغانستان در دیدار از شهر جلال آباد و حمله شدید لفظی به پاکستان دوباره روابط افغانستان و پاکستان به سردی گرایید. این اتفاقات باعث شد که زلمی خلیل زاد نماینده ویژه ایالات متحده در امور صلح افغانستان در رأس هیأتی عازم منطقه شود و در کابل با مقامات دولت و رهبران سیاسی افغانستان در مورد روند صلح و ادامه کمک های ایالات متحده به افغانستان گفتگو نموده و سپس راهی پاکستان شده و با مقامات این کشور در اسلام آباد گفتگو نماید. آقای خلیل زاد قبل از عزیمت به پاکستان در یک گفتگو با طلوع نیوز شرکت کرده و صحبت هایی را مطرح کرد که به برخی نکات آن اشاره می کنیم 1. بحران افغانستان راه حل نظامی ندارد و باید طرفین به میز مذاکره برگردد و راه حل سیاسی را دنبال کند. 2. تلاش برای راه حل نظامی نتیجه اش جنگ داخلی دوامدار خواهد بود که عواقب خطرناکی برای افغانستان و منطقه خواهد داشت. 3. نقش پاکستان در روند صلح افغانستان حیاتی است و باید پاکستان نقش مثبت ایفا نماید زیرا صلح در افغانستان به نفع اقتصاد پاکستان و تداوم جنگ در افغانستان به ضرر پاکستان تمام خواهد شد و منجر به گسترش تروریسم در منطقه شده و پاکستان را نیز آسیب پذیر خواهد کرد. 4. بهبود روابط دو کشور افغانستان و پاکستان به نفع هردو کشور است و این دو کشور همسایه از تنش آفرینی بیشتر در روابط دو کشور پرهیز نمایند. 5. طالبان در زبان می گویند که به صلح باور دارد و صلح می خواهد و طرفدار حکومت انحصاری نیست اما در عمل خلاف آن را ثابت کرده و قدمی در این زمینه بر نداشته است. 6. وحدت سیاسی در طرف جمهوریت یک ضرورت است و این می تواند هم در میدان جنگ و هم در روند صلح تأثیر مثبت بگذارد. 7. توافقنامه امریکا و طالبان دارای 4 عنصر بود که از طرف طالبان عملی نشده است. این چهار عنصر عبارت اند از : الف: خروج نیروهای نظامی آمریکا از افغانستان ب: قطع همکاری طالبان با تروریسم بین المللی و گروه های تروریستی ج: آغاز مذاکرات بین الافغانی د: آتش بس و کاهش خشونت ها در افغانستان. صحبت های خلیل زاد با تلویزیون طلوع نیوز نشان داد که ما برای رسیدن به صلح راه درازی در پیش داریم و گروه طالبان هنوز هم به صلح باور ندارد و هیچ گام عملی برای صلح بر نداشته است. بنابراین بهتر است دولت افغانستان در وهله اول وحدت و اجماع سیاسی را به وجود بیاورند و در مرحله دوم با تدابیر نظامی و دفاعی از پیشروی طالبان جلوگیری به عمل آورده و در میدان جنگ فشار نظامی را بر طالبان وارد نماید تا به آنها بفهماند که از طریق نظامی نمی تواند به اهداف خود برسد. و در گام سوم به جای طالبان وارد مذاکرات مستقیم با مقامات اسلام آباد شده و مسائل و اختلافات موجود میان دو کشور را رفع نماید تا زمینه صلح در افغانستان فراهم شود. نکته برجسته دیگر در صحبت های آقای خلیل زاد عمل نکردن طالبان به توافقنامه دوحه با آمریکا است این در حالی است که طالبان در دوحه و در مذاکره با هیأت دولت افغانستان اصرار داشت که توافقنامه این گروه با امریکا مبنای گفتگوهای صلح قرار بگیرد در حالی که خود طالبان به هیچ یک از مفاد آن عمل نکرده است نه با گروه های تروریستی قطع ارتباط کرده است و نه در مذاکرات صلح جدی بوده و نه تن به آتش بس و کاهش خشونت داده است بلکه برعکس خشونت را گسترش داده است. بنابر این بهتر است که دولت با پیش گرفتن دیپلماسی فعال هم در پی اجماع منطقه ای برای صلح باشد و با پاکستان وارد مذاکرات جدی شود و هم در میدان جنگ با قاطعیت به سرکوب طالبان بپردازد تا مذاکرات صلح به نتیجه برسد.