بخش دوم و پایانی؛

منصور: میان غنی و حکمتیار بر سر زعامت اقوام جنوب رقابت است/ در صورت حمایت کشورهای منطقه افغانستان به آمریکا نیازی نخواهد داشت

«عبدالحفیظ منصور» معتقد است «افغانستان به شدت ویران شده و کشورهای منطقه باید سهمی در آبادی افغانستان بگیرند تا نیازی به کمک‌های آمریکا نباشد.» وی در مصاحبه با پیام آفتاب، می‌افزاید: «تا زمانی که کشورهای منطقه، امنیت افغانستان را تضمین نکنند، حضور نظامی آمریکا در افغانستان ادامه خواهد یافت.»
تاریخ انتشار : پنجشنبه ۱۱ عقرب ۱۳۹۶ ساعت ۱۲:۴۹
منصور: میان غنی و حکمتیار بر سر زعامت اقوام جنوب رقابت است/ در صورت حمایت کشورهای منطقه افغانستان به آمریکا نیازی نخواهد داشت
«عبدالحفیظ منصور» معتقد است «افغانستان به شدت ویران شده و کشورهای منطقه باید سهمی در آبادی افغانستان بگیرند تا نیازی به کمک‌های آمریکا نباشد.» وی در مصاحبه با پیام آفتاب، می‌افزاید: «تا زمانی که کشورهای منطقه، امنیت افغانستان را تضمین نکنند، حضور نظامی آمریکا در افغانستان ادامه خواهد یافت.»
خبرنگار خبرگزاری پیام فتاب در کابل برای تحلیل و بررسی ورود «گلبدین حکمتیار» به کابل و همچنین مسایل امنیتی و اوضاع و احوال کنونی کشور به سراغ «عبدالحفیظ منصور»، از اعضای شورای رهبری حزب جمعیت اسلامی رفته‌است. در ادامه بخش دوم و پایانی مصاحبه اختصاصی پیام آفتاب با وی را می‌خوانید.
پیام آفتاب: در گذشته نیز آقای حکمتیار از گروه داعش حمایت کرده بود و به نیروهایش گفته بود که شما در منازعات میان طالبان و دعاش، از گروه داعش حمایت کنید. آیا این‌ها نشان نمی‌دهد که آقای حکمتیار از یک جریان تکفیری حمایت می‌کند؟
منصور: ما اگر روی گذشته افراد حساب کنیم، معلوم است که آقای حکمتیار به تازگی به جریان صلح پیوسته‌است و در گذشته عملاً در کنار دشمنان مردم افغانستان قرار داشت و مسئولیت بسیاری از حملات انفجاری و انتحاری را وی به عهده دارد. آقای حکمتیار علاوه برحمایت از القاعده، در جبهات جنگ زیادی فعال بود و بسیاری از کشورها، آقای حکمتیار را مسئول کشته شدن سربازان خود می‌دانند.

پیام آفتاب: اقدام حکومت وحدت ملی به رهبری محمد اشرف غنی، در امتیاز دادن به آقای حکمتیار و حزبش آن هم به بهانه آشتی ملی، به نوعی قدرت دادن به پشتون‌ها و تضعیف دیگر گروه‌ها نیست؟
منصور: این مسئله را باید تحلیل گران بررسی کنند که واقعاً اشرف غنی در ذهن خود چه [چیزی] را می‌پروراند. اما بازدهی و ثمره این مسئله، این است که میان داکتر اشرف غنی و گلبدین حکمتیار بر سر زعامت اقوام جنوب رقابت است و به جای این که [صلح با حکمتیار وی را] تقویت کرده باشد، در درون [حکومت] خود یک رقیب برای خویش اضافه کرده‌است.

پیام آفتاب: پیوستن حزب اسلامی به رهبری گلبدین حکمتیار به روند آشتی ملی چه تأثیری بر صلح و امنیت کشور داشته‌است؟ و آیا جنگجویان این حزب واقعاً سلاح شان را بر زمین گذاشته‌اند؟
منصور: از اول هم بحث روی این نبود که ما شاهد تسلیم شدن بخشی از جنگجویان مخالف دولت باشیم، آمدن حکمتیار دو موضوع داشت:
اول کسی که با استناد به متون دینی جنگ خود را توجیه می‌کرد و مشروع می‌دانست، امروز با استناد به همان نصوص دینی، صلح خود را توجیه می‌کند. این نکته بسیار مهم است و یک شکست فکری و ایدولوژیک برای جبهه مخالف محسوب می‌شود.
دوم در چنین اقداماتی، از لحاط سیاسی آن، [این مسئله مهم است] که چه کسی  [آن را] آغاز می‌کند؟ و صف دشمن را ولو به‌طور سمبولیک یک فرد خالی کرده [است] و راه را برای بقیه کسانی که میل برای پیوستن به دولت داشته باشد، گشوده‌است. آقای حکمتیار به هر دلیلی که بوده، خواسته یا نا خواسته، حساب شده یا ناحساب شده، آمده [و] جبهه مخالف را خالی کرده و این گام را پیش گذاشته و جانب دولت نیز از وی استقبال کرده که ما این اقدام را به دیده قدر می‌نگریم.

پیام آفتاب: حضور نظامی و سیطره سیاسی آمریکا در طی شانزده سال گذشته، نه تنها امنیت را در افغانستان بر قرار نکرد، بلکه بیشتر از پیش باعث رشد گروه‌های تروریستی شده‌است. به نظر شما این وضع تا کی قابل ادامه است؟
منصور: [حضور نظامی آمریکا در افغانستان] تا زمانی ادامه می‌یابد که دو حادثه رخ دهد. حادثه اول این است که حضور آمریکایی‌ها نه تنها جنگ، نا امنی و نطفه‌های تروریزم را از بین نبرد؛ بلکه افزایش هم داد و یک خطر جدی را برای منطقه به وجود آورد، در این هیچ شکی نیست؛ اما وقتی که چنین خطر جدی برای منطقه به وجود آمده‌است، تا زمانی که کشورهای منطقه، امنیت افغانستان را تضمین نکنند، این وضع ادامه خواهد یافت. [باید] همه کشورها به‌طور دسته جمعی تضمین کنند که از امنیت افغانستان حمایت می‌کنیم، چون پایگاه این تروریستان در درون افغانستان نیست؛ لذا آن‌ها به خاطر افغانستان نه، بل برای امنیت خودشان، بیایند تضمین کنند که دیگر برای تروریستان پایگاه‌سازی نمی‌کنند. کشورهای منطقه به شورای امنیت سازمان ملل تضمین کنند که نیازی به نیروهای آمریکایی نیست؛ زیرا امنیت افغانستان امنیت منطقه و ناامنی آن، ناامنی منطقه است.
دوم، افغانستان به شدت ویران شده و کشورهای منطقه باید سهمی در آبادی افغانستان بگیرند تا نیازی به کمک‌های آمریکا نباشد؛ و این (خروج آمریکا از افغانستان) یکی از توقعات بی‌جای کشورهای منطقه است. ما اگر آمریکایی‌ها را جواب کنیم، آن‌ها (کشورهای منطقه) نه امنیت ما را تضمین می‌کنند و نه کمک‌هایی که آمریکا می‌کند را برای ما می‌دهند. این کشورهای منطقه است که [باید] بیایند و مسئولیت را به عهده بگیرند؛ اما تا زمانی که این کار را نکنند، آمریکایی‌ها اینجا باقی می‌مانند و به دنبال منافع خودشان کار می‌کنند. با کمال تاسف تاریخ چند سال اخیر افغانستان گواهی می‌دهد که تمام کشورهایی که در افغانستان دخیل هستند، طالبان مورد نظر خود را دارند و طالبی را تروریست می‌دانند که دست پرورده کشور رقیب شان باشد. همه شان طالب و تروریست می‌سازند و در انفجارها دخیل هستند، حتی مواد جنگی روان می‌کنند. ما هیچ گونه صداقتی از سوی هیچ کشوری، به ویژه آمریکا ندیدیم. گذشت زمان نشان می‌دهد که این سیاست، سیاست نادرستی بوده‌است؛ زیرا از یک طرف کشور را به خاک و خون کشیده و از طرف دیگر، زیان‌هایی را متوجه منافع خودشان نیز کرده‌است. روی همین دلیل است که ما می‌گوییم: همه کشورهای منطقه صلح و امنیت کشور را تأمین کنند؛ زیرا ما نگران هستیم که در نبود آمریکایی‌ها، برگردیم به زمان طالبان، و آمریکا در بدل حضورشان برای ما، کمک مالی می‌کنند و معاش کارمندن و نیروهای امنیتی ما را می‌پردازند. کشورهای منطقه به عنوان همسایه، بیایند برای حراست از منافع خودشان، از افغانستان حمایت کنند تا نیازمندی افغانستان به جانب آمریکایی وجود نداشته باشند.

پیام آفتاب: قدرت طلبان و معامله‌گران از هم اکنون برای انتخابات آینده و تقسیم قدرت، در حال ایجاد مجموعه‌ها و ائتلاف‌ها هستند. به نظر شما این ائتلاف‌ها به کجا می‌انجامد و چه تغییری در دولت و نظام افغانستان می‌تواند ایجاد کنند؟
منصور: بحث رفتن به دنبال ائتلاف‌ها و تلاش جریان‌ها برای تثبیت جایگاه شان، یک امر معمول و شناخته شده، هم در افغانستان و هم در سراسر جهان است و ما نباید انتظار داشته باشیم که کسی برای پیروزی خود تلاش نکنند؛ اما نکته اساسی این است که کدام جریان می‌تواند به حال افغانستان مفیدتر باشد. به باور من ما باید قانون اساسی کشور را از مجراهای مشروع و قانونی‌اش بازنگری کنیم و ساختار نظام باید مورد تجدید نظر قرار گیرد و در مناسبات تقسیم قدرت، باید اصلاحات لازم را بیاوریم. خواسته‌های مردم و گروه‌های مختلف، در بخش‌های گوناگون باید مورد ارزیابی مجدد قرار بگیرند. از زمانی که قانون اساسی به تصویب رسیده، مردم ما با تجربه دریافتند که بعضی نارسایی‌ها و نواقص در آن وجود دارد. با تغییر ساختار نظام، ما می‌توانیم، امیدوار به بهبود وضعیت باشیم، در غیر آن هرکسی در راس این ماشین کهنه بیاید، ماشینی که بیکارگی اش ثابت شده، من چندان امیدوار نیستم.

پیام آفتاب: با افزایش عملیات انتحاری در مساجد و تکایای شیعیان و نسبت دادن این عملیات در تلافی مشارکت ایران در عملیات ضد تکفیری و تروریستی از گروه‌های افراطی، آیا این مسئله خطر راه افتادن یک جنگ مذهبی در افغانستان را گوشزد نمی‌کند؟
منصور: با کمال تاسف بله، انواع دردها برای افغانستان بسیار ناگوار بوده و این نوع بسیار بدش است که در تاریخ کشور بی‌سابقه بوده‌است و اضافه بر این، در دوران طالبان از یک تبعیض بسیار آشکار در مورد پیروان اهل تشیع استفاده کردند و این بار، این تبعیض تبدیل به یک خشونت وحشیانه شد و [این مسئله] برای افغانستان بسیار دردناک است. باور من بر این است که اگر ایران چنین کارهایی را می‌کرد یا نمی‌کرد [فرقی در وضعیت کنونی نداشت]، این خواست و عقیده تروریستان است که چنین جنایت‌هایی را انجام دهند. [بر فرض که] توجیه تروریستان در مورد حمله به مساجد سیاست‌های مذهبی جمهوری اسلامی ایران بوده باشد، [اما] حمله آن‌ها بر شفاخانه چهارصد بستر که بیماران را کشتند، مردم عادی را که در بانک‌ها می‌کشند، فقرایی که در سر سرک‌ها تکه و پارچه می‌شوند، [آن‌ها] به خاطر سیاست‌های کدام کشور قربانی می‌شوند؟ این‌ها توجیهاتی است که تروریستان برای اعمال شان انجام می‌دهند؛ اما اصل مسئله این است که تروریستان ذات شان خشونت ورزی، آدم‌کشی، قصاوت و پاره‌پاره کردن انسان‌ها است. هر دم و هر لحظه آن‌ها یک توجیه برای خود درست می‌کنند.
/پایان بخش دوم و پایانی/
کد مطلب: 75380
لينک کوتاه خبر: https://goo.gl/dphuzt
گزارشگر : سید مهدی علوی‌نژاد
 


 
نام و نام خانوادگی
ایمیل