تکرار تجربه ناکام حکومت وحدت ملی غنی و عبدالله

نخستین توافق غنی و عبدالله و تشکیل «حکومت وحدت ملی» تقریباً در طول ۵ سال آزموده شد. خطا و نواقص این شیوه از حکمرانی، بسیاری را به این باور رساند که معایب حکمرانی مذکور، از فواید و مزایایش بیشتر است بنابراین لازم می‌باشد تا این روش متوقف شود؛ ولیکن «حکومت وحدت ملی» این بار با شکل و سیاق جدیدی سربرآورد. اکنون پس از گذشت چندماه از مصالحه غنی و عبدالله شرایط چگونه می‌باشد؟
تاریخ انتشار : چهارشنبه ۵ سنبله ۱۳۹۹ ساعت ۰۹:۴۱
تکرار تجربه ناکام حکومت وحدت ملی غنی و عبدالله
در «حکومت وحدت ملی»، اختلافات غنی و عبدالله در اجرای امورات بر کسی پوشیده نبود. این دو در چگونگی تقسیم قدرت، چینش کابینه، سیاست‌های امنیتی و نوع نگاه به طالبان از صدر تا ذیل دچار اختلاف و دو دستگی بودند. به گونه ای که این شیوه از حکمرانی تمامی فاکتورهای دولت دوسر (Doublehead) را در خود جای داده بود و مراکز تصمیم‌گیری و اجرا به دو بخش تقسیم می‌شدند.

بسیاری به این جمع‌بندی رسیده بودند که ادامه این روند، شرایط افغانستان را بیش از پیش بدتر خواهد کرد و دولت در مواجهه با طالبان بدون برنامه و متزلزل خواهد بود. نتیجه انتخابات اخیر افغانستان نیز همانند انتخابات سال ۲۰۱۴، باعث افزایش تنش‌ها و اختلافات میان طرفین گردید و هر یک بنا به دلایلی، خود را پیروز انتخابات می‌دانستند. به گونه ای که طرفین مراسم جداگانه تحلیف برگزار کردند و شرایط روز به روز بحرانی تر و نابسامان تر از قبل ارزیابی می‌شد. با تمامی مسائل و اختلافات، دو طرف، بنا به دلایل متعدد به مصالحه رسیدند ولی مصالحه ای که از ابتدا تحلیلگران انتهای آن را مشاهده می‌کردند و آن ادامه اختلافات و تنش‌ها میان طرفین بود.

سنتی که از حکومت وحدت ملی تاکنون ثابت مانده‌است، اختلافات در تعیین اعضای کابینه و گزینش و چینش اشخاص در مناصب عالی می‌باشد. برای مثال چندی پیش «فریدون خوزون» سخنگوی شورای عالی مصالحه، از اختلاف سران افغانستان بر سر تعیین وزیر دولت در امور صلح پرده برداشت و از سوی دیگر گزارش‌هایی از اختلافات بر سر تکمیل کابینه منتشر شد که در آن از مخالفت اشرف غنی با تعیین ۵ وزیر پیشنهادی عبدالله عبدالله صحبت به میان آمده بود. بی شک تداوم این اختلافات، موضع دولت در برابر مشکلات موجود در افغانستان را تضعیف می‌کند و شرایط را بیش از پیش دشوارتر و پرتنش تر خواهد کرد.

سخنرانی‌ها، دیدگاه‌ها و بیانیه‌های دو طرف نشان می‌دهد که اختلافات در مواجهه با طالبان همچنان وجود دارد. از همان ابتدا، و حتی پیش از توافق اخیر غنی و عبدالله، این دو سیاستمدار، بر سر آزادی زندانیان طالبان دچار اختلافات گسترده بودند. برای مثال درحالی که عبدالله عبدالله از آزادی ۵ هزار زندانی طالبان حمایت می‌کرد، محمد اشرف غنی آزادی زندانیان را تنها پس از پایان گفتگوهای صلح مابین حکومت و طالبان قابل اجرا می‌دانست. امروزه نیز با توجه به سخنرانی‌های اخیر این دو، می‌توان به وجود و تداوم دودستگی‌ها اشاره کرد. برای مثال در حالی که غنی آزادی زندانیان طالبان را متوقف کرده و به گفته برخی از تحلیلگران در انتظار انتخابات چندماهه آینده امریکاست، عبدالله از شروع فوری مذاکرات استقبال می‌کند.

ادامه اختلافات اشرف غنی و عبدالله موضع حکومت افغانستان را در برابر طالبان تضعیف خواهد کرد و بی شک تداوم این روندها شرایط را بیش از پیش پیچده تر و دشوارتر خواهد نمود. در حالی که طالبان سعی می‌کنند انسجام و یکدستگی خود را در برابر دولت حفظ کنند، اختلافات موجود در دولت افغانستان، اوضاع را به سود طالبان تغییر می‌دهد. از سوی دیگر همه‌گیری کرونا و آسیب‌های گسترده اقتصادی که در نتیجه این بیماری پیش‌بینی می‌شود، نیاز افغانستان به انسجام ملی و حرکت در زیر یک پرچم را بیش از پیش افزایش می‌دهد، نیازی که تاکنون از سوی طرفین برآورده نشده‌است.
کد مطلب: 93867
مرجع : مطالعات افغانستان
 


 
نام و نام خانوادگی
ایمیل