غنی و طرح نابودی افغانستان

​پس از آنکه انتخابات ریاست جمهوری افغانستان با عقب‌نشینی مفتضحانه عبدالله عبدالله از مواضع خود به نفع محمد اشرف غنی پایان یافت، غنی دیگر رقیبی برای اجرای طرح‌ها و برنامه‌های خود در مقابلش ندید و اکنون او مانده و افغانستانی که درحال غرق شدن در آتش و خون است.
تاریخ انتشار : سه شنبه ۱۴ اسد ۱۳۹۹ ساعت ۰۸:۳۹
غنی و طرح نابودی افغانستان
پس از آنکه انتخابات ریاست جمهوری افغانستان با عقب‌نشینی مفتضحانه عبدالله عبدالله از مواضع خود به نفع محمد اشرف غنی پایان یافت، غنی دیگر رقیبی برای اجرای طرح‌ها و برنامه‌های خود در مقابلش ندید و اکنون او مانده و افغانستانی که درحال غرق شدن در آتش و خون است.

غنی توانست با زیرکی بسیار دست مجاهدین به عنوان مدعیان قدیمی قدرت را از ارگ ریاست جمهوری کوتاه کند. وی همچنین در سایه بی‌تدبیری رقیبانش آتش تفرقه را در میان آنها شعله‌ور کرد؛ و بدین ترتیب آن کاری که در طول جنگ‌های داخلی گروه طالبان، حزب اسلامی حکمتیار و دیگر احزاب پشتون نتوانستند با حزب وحدت هزاره‌ها، حزب جنبش ازبک‌ها و حزب جمعیت تاجیک‌ها انجام دهند، غنی و تیم در سایه او توانستند با آنها انجام دهند. اکنون هزاره‌ها و تاجیک‌ها و ازبک‌ها که همه امید خود را به شخص عبدالله عبدالله بسته بودند، در عین دست و پنجه نرم کردن با بحران‌های داخلی، دستشان را در مقابل غنی خالی می‌بینند. توافق نیم‌بند و سست غنی و عبدالله در آستانه فروپاشیست درحالی که جبهه غنی همه چیز را دارد و جبهه عبدالله و حامیانش هیچ چیز.

غنی پس از به اتمام رساندن پروژه‌های «منزوی کردن مجاهدین»، «در دست گرفتن قدرت» و «اختلاف افکنی در میان اقوام غیرپشتون» اکنون بر روند صلح متمرکز شده‌است. وی درحالی که مدیریت روند صلح را به عبدالله به عنوان رئیس شورای عالی مصالحه سپرد اما اکنون به نحوی تلاش دارد نقش این نهاد را کمرنگ ساخته و خود روند صلح را به سمتی که می‌خواهد پیش ببرد. روند صلحی که در دستان «زلمی خلیلزاد» به عنوان نماینده آمریکا، «محمد اشرف غنی» به عنوان رئیس‌جمهور افغانستان و «ملا هبت الله آخندزاده» به عنوان رهبر طالبان، است. شواهد و قرائن نشان می‌دهد که این سه چهره با بازی با روند صلح قصد دارند به پروژه تاریخی تسلط مطلق پشتون‌ها بر افغانستان جامه عمل بپوشانند و به این رؤیای دیرینه فاشیست‌های قومی حقیقت ببخشند.

در همین راستا خلیلزاد به رهبران طالبان تعهد داد که پنج هزار زندانی طالب که اکثریت مطلق آنها پشتون می‌باشند توسط غنی آزاد شوند. امری که بسیاری با آن مخالفت کردند و غیرعاقلانه اش خواندند. غنی نیز از این طرح استقبال کرد و به سرعت برای اجرای آن گام برداشت. اما با اعلام عدم آزادی ۴۰۰ زندانی طالب توسط ارگ، بازی غنی و خلیلزاد و آخندزاده وارد مرحله جدیدی شد. بازی که با تفویض تصمیم آزادی این ۴۰۰ نفر به لویه جرگه قرار است افغانستان را یک قدم به پشتونیزه شدن نزدیک کند. سؤال اساسی اینجاست که یک طالب از نظر حکومت افغانستان و جامعه جهانی تروریست است و اصولاً نباید فرقی میان آن ۴۰۰ زندانی باقیمانده طالبان و سایر زندانیان آزاد شده این گروه باشد. اگر قرار بر برپایی لویه جرگه بود این امر می‌بایست پیش از آغاز روند آزادی زندانیان طالب صورت می‌گرفت.

درحالی که شورای عالی مصالحه می‌توانست تصمیم گیرنده اصلی دربارهٔ سرنوشت زندانیان باقیمانده طالبان باشد، رئیس‌جمهور غنی قصد دارد با کمرنگ کردن نقش آن بیش از پیش نقش غیرپشتون‌ها را در ساختار سیاسی افغانستان کمرنگ کند. در مرحله بعد نیز ورود طالبان به بدنه سیاسی و امنیتی افغانستان که با تلاش‌های زلمی خلیلزاد و به تبع آن آمریکا و پاکستان و عربستان سعودی صورت می‌گیرد، اقوام غیرپشتون را در جایگاهی قرار خواهد داد که برای سال‌های سال فاشیست‌های قومی پشتون در آرزوی آن بودند.

البته تلاش مثلث زلمی خلیلزاد، محمد اشرف غنی و ملا هبت الله آخندزاده برای پشتونیزه کردن افغانستان تا کنون با واکنش قوی و محکم طرف مقابل روبرو نشده‌است. بخشی از این امر به دلیل سیاست تفرقه بیانداز و حکومت کن غنی بوده‌است و بخشی دیگر از آن به دلیل پیگیری منافع شخصی و باندی توسط رهبران سیاسی. با این حال در صورت ورود هرچند نرم طالبان به بدنه حکومت و اخراج اقوام غیرپشتون از ساختار سیاسی و امنیتی افغانستان، مردم متضرر ساکت ننشسته و در مقابل این زیاده خواهی خواهند ایستاد؛ و اینجا همانجایی است که بار دیگر افغانستان در چاه جنگ‌های داخلی فروخواهد افتاد و هرآنچه دارد نابود خواهد شد.
کد مطلب: 93653
 


 
نام و نام خانوادگی
ایمیل