نقاب حکومت بر چهره نامشروع اشرف غنی

طالبان دریافته‌اند که حکومت آقای غنی، فقط نقابی از حکومت را به چهره دارد و دیگر هیچ صلاحیت و مشروعیتی برای آن باقی نمانده‌است. در چنین شرایطی، چگونه ممکن است که طالبان با چنین حکومتِ از درون متلاشی شده روی میز مذاکره بنشینند یا توافق صلح امضا کنند؟
تاریخ انتشار : چهارشنبه ۱۱ جدی ۱۳۹۸ ساعت ۱۱:۳۳
نقاب حکومت بر چهره نامشروع اشرف غنی
به نظر می‌رسد گفت‌وگوهای صلح میان هیئت آمریکایی و طالبان وقتی به نقطهٔ مهم و تعیین‌کننده نزدیک می‌شود، به بُن‌بست می‌خورد. گاهی این بن‌بست به دلیل اختلاف‌هایی بروز می‌کند که میان دیدگاه‌های دو طرف وجود دارد و گاهی نیز طالبان به صورتِ عمدی تلاش می‌کنند که گفت‌وگوهای صلح به ثمر نرسند. برای طالبان بسیار اهمیت دارد که توافق‌نامهٔ صلح را با شرایط محدود با امریکایی‌ها امضا کنند، اما وقتی بحث مسایل داخلی پیش می‌آید، به هیچ صورت حاضر نیستند که حرفی از آن‌ها در توافق‌نامه مطرح شود. طالبان و حامیانِ منطقه‌ای‌شان به این نتیجه دست یافته‌اند که مانع بزرگِ رسیدن به هدف‌های راهبردی آن‌ها، موجودیت نیروهای خارجی در افغانستان است. به زعم آن‌ها اگر این نیروها افغانستان را ترک کنند، آن‌ها به آسانی و سادگی می‌توانند نظام فعلی را با نیروی نظامی از صحنه بیرون کنند.
البته طالبان دلایل و استدلالِ خود را هم برای چنین تحلیلی دارند. حکومت افغانستان چنان دچار ضعف، اختلاف و ازهم‌پاشیدگی است که به هیچ صورت توان مقابله با نیروهای طالبان را ندارد. ظرف پنج سال گذشته، اشرف‌غنی رئیس غیرمشروعِ حکومت وحدت ملی، حکومت‌داری را در افغانستان چنان متزلزل و از درون متلاشی کرد که امروز فقط نامی از حکومت و حکومت‌داری در کشور باقی مانده‌است. در کابل و بسیاری از کلان‌شهرهای افغانستان همین حالا امنیت مالی و جانیِ مردم به وسیلهٔ گروه‌های مافیایی و افراد مسلحِ غیرمسئول در خطر است. حکومت توانایی تأمین امنیت در شهر کابل را ندارد. به گفتهٔ برخی از ناظران، در مناطقی از کابل از طرف شب حکومتِ دزدان برقرار می‌شود و مردم را در ملای عام چور و چپاول می‌کنند.
قتل‌های مرموز در تمام ولایت‌های کشور بیداد می‌کند. هیچ معلوم نیست که در عقبِ این قتل‌ها و کشتارها کی‌ها قرار دارند. آقای غنی در ارگ در امنیتِ کامل نشسته و فکر می‌کند که حکومت‌داری همین است. با توجه به اوضاع فعلیِ کشور حتی اگر طالبان هم حکومت را مورد تهدید قرار ندهند، این حکومت دیگر توانایی و قدرتِ دفاع از خود را از دست داده‌است. وقتی حکومتی نتواند به اصلی‌ترین وظیفهٔ خود که عبارت از تأمین امنیت شهروندان است عمل کند، آنگاه با نیروهایی که به صورتِ مسلحانه در برابر آن می‌جنگند، چه خواهد کرد؟
طالبان دریافته‌اند که حکومت آقای غنی، فقط نقابی از حکومت را به چهره دارد و دیگر هیچ صلاحیت و مشروعیتی برای آن باقی نمانده‌است. در چنین شرایطی، چگونه ممکن است که طالبان با چنین حکومتِ از درون متلاشی شده روی میز مذاکره بنشینند یا توافق صلح امضا کنند؟ آن‌ها چیزی به نام حکومت را در کابل نمی‌بینند که با آن مذاکره کنند. کُل تعریفِ طالبان از حکومتِ افعانستان این است که به چیزی زیر نامِ حکومت به وسیلهٔ خارجی‌ها ساخته شده و به وسیلهٔ آن‌ها نیز اداره می‌شود. اگر نیروهای خارجی نباشند، این حکومت هم نیست.
تصور متأسفانه بخشی از مردم افغانستان نیز از حکومتِ فعلی همین است. آن‌ها نیز نسبت به کارایی حکومت باور و اعتمادِ خود را از دست داده‌اند. نگرانی بیشتر مردم افغانستان که نسبت به دستاوردهایِ هجده سال گذشته احساس مسئولیت می‌کنند، این است که به پس از امضای توافق صلح میان آمریکا و طالبان، آن‌ها یک بار دیگر مثل دههٔ هفتاد در صحنه تنها باقی بمانند و کسی نباشد که از آن‌ها دفاع کند.
آقای غنی برای این‌که حکومت را انحصاری بسازد، تمام نیروها و جریان‌های توانمند و مخالفِ طالبان را از خود دور ساخت. حالا بیشتر نیروهایی که تجربهٔ جنگ با طالبان و نیروهای اشغالگر را دارند، به صورتِ انفعالی ناظر اوضاع اند و در بهترین حالت فقط آماده اند که از خود و اطرافیانِ خود دفاع کنند. اگر چنین اتفاقی بیفتد، بدون تردید افغانستان به دههٔ هفتاد و دورهٔ ملکوک‌الطوایفیِ آن زمان برخواهد گشت. از سخنان هیئت طالبان چنین برمی‌آید که آن‌ها برای رفتن افغانستان به آن دوره، تلاش‌های زیادی را انجام داده‌اند؛ چون وقتی قدرت‌ها در افغانستان یکپارچه عمل نکنند، به آسانی می‌توان مناطق مختلف را یکی پس از دیگری تصرف کرد؛ همان کاری را که طالبان و حامیان منطقه‌ای‌شان در دههٔ هفتاد انجام دادند.
همین که طالبان خواهان آتش‌بس با نیروهای دولتی افغانستان نیستند و حتی مذاکراتِ میان‌افغان‌ها را منوط به امضای توافق‌نامهٔ صلح با آمریکا کرده‌اند، همه نشان‌دهندهٔ آن است که طالبان به هیچ صورت از هدف‌های کلانِ نظامی خود دست برنداشته و نمی‌خواهند که مشکل افغانستان را از راه سیاسی حل کنند، آن‌ها راه نظامی را برای رسیدن به هدف‌های سیاسیِ خود انتخاب کرده‌اند و تا زمانی که حکومتی مردمی و همه‌شمول در افغانستان ایجاد نشده، از این تصمیم خود برنخواهند گشت.
/احمد عمران
کد مطلب: 91622
 


 
نام و نام خانوادگی
ایمیل