سایه خونین صلح آمریکایی با طالبان بر سر مردم افغانستان

سربازانی که در روزها و هفته‌های اخیر در ولایت‌های مختلفِ کشور جان می‌دهند، در نهایت بی‌خبری، نقش پیشمرگه‌های بازیِ صلحِ آمریکا را بازی می‌کنند.
تاریخ انتشار : سه شنبه ۱۰ جدی ۱۳۹۸ ساعت ۰۶:۵۰
سایه خونین صلح آمریکایی با طالبان بر سر مردم افغانستان
دنیای سیاست بیشتر بر پاشنهٔ واقعیت و محاسبهٔ قدرت می‌چرخد و شکوه و شکایت کردن در چنین دنیایی، عملی بیهوده به نظر می‌رسد. واقع‌گرایی و سیاستِ قدرت پیشاپیش حکم نموده‌است که تا قواعد بازی را نیاموزی و از نردبانِ قدرت بالا نروی، پایمال شدن سرنوشتِ طبیعی و محتوم است. از این منظر، شاید اظهار تأسف از این‌که چرا در گرماگرمِ فضای صلحی که میان امریکایی‌ها و طالبان به‌راه افتاده، سربازان و نیروهایِ دولتی بیش از پیش مورد شبیخونِ مهاجمانِ طالب قرار می‌گیرند و جوخه‌جوخه جان می‌بازند، دردی را دوا نکند. مسلماً ایالات متحدهٔ آمریکا در زمین افغانستان، با قدرتِ تمام پیگیرِ منافعِ خودش است و برای بیشینه‌سازی منافعش چاره‌ای ندارند جز این‌که از منافعِ کنش‌گرانِ ضعیف‌تر بکاهد یا هم منافعِ آن‌ها را قربانی سازد. اما با این‌همه، یادآوری زشتی‌ها و درشتی‌هایِ دنیای سیاست، می‌تواند مقدمه‌ای برای تغییر ماهوی دنیای سیاست و قواعد موجود در آن باشد؛ به‌نحوی که در آن قدرت و واقعیات مبتنی بر آن، در برابر حقیقت و حقوقِ مبتنی بر آن سرِ تعظیم و تسلیم فرود آورد.
بامداد روز گذشته، طالبان با حمله بر یک پاسگاه نیروهای خیزشِ مردمی در ولایت جوزجان، ۱۴ نفر از این نیروها را به شهادت رساندند. یک روز قبل از آن نیز در حمله‌ای مشابه، طالبان ۱۷ سرباز خیزش مردمی را در ولایت تخار به شهادت رساندند و در هفتهٔ گذشته هم در حمله به یک پایگاه اردوی ملی در ولایت بلخ، ۶ سرباز اردو را به شهادت رساندند.
این نوع حملات که شمارشان در ۳۴ ولایت افغانستان در هفته‌های اخیر افزایش یافته؛ سربازان و نیروهای دولتی را به پیشمرگه‌هایِ توافق صلحی تبدیل کرده که قرار است میان آمریکا – طالبان امضا شود. گویا افزایش تلفات سربازان دولتی، جزیی از شرایط امضای این توافق و ایجاد فضای تفاهم و اعتمادِ متقابل میان دو طرف است. در این معادله آنچه مهم است، رسیدن امریکایی‌ها به توافقِ صلحی‌ست که در آن اهداف و راهبردهایِ فراوانی مستتر است و این اهداف چنان باارزش‌ هستند که می‌توان در پای آن، دولت و سربازانِ افغانستان را قربانی کرد.
این‌که طالبان در هفته‌های اخیر بر کشتنِ نیروهای دولتی به‌صورتِ گروهی متمرکز شده‌اند و در این راه نه‌تنها از جانب آمریکا و احتمال قطع مذاکراتِ صلح به این دلیل نمی‌هراسند و بلکه گوشزد می‌کنند که آتش‌بس با دولت افغانستان را نخواهند پذیرفت؛ از سازشِ ولو مقطعیِ آمریکا با طالبان در شدت بخشیدن به خشونت‌ها خبر می‌دهد. حال آن‌که اگر غیر از این می‌بود، توقف یا دست‌کم کاهش خشونت‌ها می‌باید پیش‌شرط ادامهٔ مذاکرات قرار می‌گرفت تا صلح در افغانستان قرینه‌های عملی می‌یافت و به باور جمعیِ مردم افغانستان تبدیل می‌گشت.
مردم افغانستان به یک چنین فضای صلحی مشکوک و بدگمان هستند؛ از این‌رو «صلح آمریکایی»، بهترین عنوان برای معرفیِ برنامه‌ای‌ست که ماه‌ها میان نمایندگان طالبان و امریکایی‌ها جریان دارد. در این برنامه طرف اصلی، امریکاست و طرفِ دیگر قدرت‌های منطقه‌ایِ حامی طالبان شامل پاکستان، روسیه و چین است که از طالبان به عنوان روپوش استفاده می‌کنند. دولت و مردم افغانستان در این میانه، پیشمرگه‌هایی بیش نیستند که هر وقت لازم شود، می‌باید جام زهر را سر بکشند و بر زمین بیفتند. آمریکا در این میدان، به مصاف رقبای منطقه‌ایِ خود می‌رود که یا آن‌ها را می‌فریبد یا منافعش در افغانستان را با آن‌ها تقسیم می‌کند؛ اما در این فریب‌کاری یا تقسیم منافع، مردم افغانستان محلی از اعراب ندارند و نقش آن‌ها فقط قبولِ حکمی‌ست که توسط بازیگرانِ برتر بر آن‌ها تحمیل می‌گردد.
سربازانی که در روزها و هفته‌های اخیر در ولایت‌های مختلفِ کشور جان می‌دهند، در نهایت بی‌خبری، نقش پیشمرگه‌های بازیِ صلحِ آمریکا را بازی می‌کنند. شاید این روند روز به روز تشدید شود و رقم تلفاتِ نیروهای دولتی و به عبارتی شکارگریِ طالبان بزرگ و بزرگ‌تر شود، اما این رقم در معادلهٔ صلحِ آمریکا که ابعاد منطقه‌ای و جهانی دارد، متأسفانه چنان کوچک می‌نماید که می‌توان بر آهنگ و ضریبِ آن تا مدت‌هایِ مدید افزود!
کد مطلب: 91594
مرجع : ماندگار
 


 
نام و نام خانوادگی
ایمیل