گفتگو با آمریکا؛ حمله به مردم / چرا آمریکا به مذاکره با طالبان خوشبین است؟

روحیهٔ طالبان از آغاز گفت‌وگوهای صلحِ آقای خلیل‌زاد تا به امروز، مبتنی بر یک نکتهٔ کلیدی بوده و آن این‌که: همان‌قدر که صلح با آمریکا به عنوانِ یک ابرقدرت برای این گروه اهمیت دارد، صلح با دولتِ افغانستان به عنوان یک ادارهٔ ضعیف و دست‌نشانده خالی از اهمیت است.
تاریخ انتشار : يکشنبه ۸ جدی ۱۳۹۸ ساعت ۱۱:۰۱
گفتگو با آمریکا؛ حمله به مردم / چرا آمریکا به مذاکره با طالبان خوشبین است؟
در حالی‌که طالبان و امریکایی‌ها از توافقِ صلحِ قریب‌الوقوعِ خود خبر می‌دهند، خشونت‌ها در افغانستان همانندِ گذشته ادامه دارد و در برخی نقاط بر شدتِ آن نیز افزوده شده‌است. روز گذشته منابع محلیِ ولایت هلمند گزارش دادند که طالبان در حمله به یک پاسگاه اردوی ملی، ۱۰ سرباز را به شهادت رسانده و ۴ سربازِ دیگر را زخمی کرده‌اند. این درحالی است که طالبان از کشتن ۲۶ سرباز اردوی ملی در این پاسگاه خبر داده و افزوده‌اند که تجهیزاتِ این نیروها را با خود برده‌اند.
شمارِ حملاتِ مشابه با این رویداد در سایر ولایاتِ کشور و آن‌هم در جریان گفت‌وگوهای صلحِ امریکا- طالبان بسیار زیاد است؛ چنان‌که طالبان اخیراً با حمله به یک پایگاه ارتش در ولسوالی بلخ ولایتِ بلخ، ۶ سرباز اردوی ملی را به شهادت رساندند. این وقایع در ۳۴ ولایتِ کشور در کنار درگیری‌های نسبتاً بزرگی که در برخی از ولایات شمالی و جنوبی میان نیروهای دولتی و طالبان جریان دارند، حکایت از تشدید خشونت‌ها در گرماگرمِ گفت‌وگوهای صلح دارد. پرسش اساسی اما این است که آیا صلح آمریکا و طالبان می‌تواند به ختم این تلفات و درگیری‌ها منتهی شود؟
روحیهٔ طالبان از آغاز گفت‌وگوهای صلحِ آقای خلیل‌زاد تا به امروز، مبتنی بر یک نکتهٔ کلیدی بوده و آن این‌که: همان‌قدر که صلح با آمریکا به عنوانِ یک ابرقدرت برای این گروه اهمیت دارد، صلح با دولتِ افغانستان به عنوان یک ادارهٔ ضعیف و دست‌نشانده خالی از اهمیت است. چنان‌که نمایندگانِ طالبان در دورهای آغازینِ گفت‌وگوهای‌شان به‌صراحت می‌گفتند که می‌باید مذاکرات و توافقِ صلح، بر خروج نیروهای آمریکایی متمرکز باشد و حلِ مسألهٔ طالبان و حکومت افغانستان به بعد از خروجِ کامل موکول شود؛ یعنی زمانی‌که دولت افغانستان حمایت نظامیِ خارجی را کاملاً از دست داده‌است.
به نظر می‌رسد به‌رغم تمام فشارهایی که از جانب آمریکا بر هیئت صلحِ طالبان در این رابطه وارد شده، این روحیه همچنان به قوتِ خود باقی مانده و طالبان راضی به آتش‌بس و حتی کاهش خشونت در برابر دولت افغانستان نیستند. در باور گروه طالبان، صلح با دولت افغانستان در میز مذاکره، مغایرِ اهدافِ امارت اسلامیِ آن‌هاست و برای طالبان بهتر این است که تا شکل‌دادن به حکومتِ مورد نظرشان، به جنگ چنان ادامه دهند که ضرورتِ تشکیل حکومتی به رهبری طالبان، به یک واقعیتِ بین‌المللی تبدیل شود؛ واقعیتی که طی آن جامعهٔ بین‌المللی خود هزینه‌های مادی و معنایی این گذارِ بزرگ را فراهم آورد.
این‌که امریکایی‌ها در کنار توافق صلحِ خودشان و طالبان، از آتش‌بس این گروه با دولت افغانستان در آینده‌ای نزدیک خبر می‌دهند، با واقعیت‌ها و حقایقِ جنگِ طالبان همخوانیِ چندانی ندارد. زیرا طالبان با همهٔ ادعاهای بزرگی که دارند، یک گروه نیابتی محسوب می‌شوند که کنترلِ آن‌ها به دستِ استخبارات کشورهای منطقه به‌ویژه پاکستان است و برای این کشورها، خروج آمریکا نقطه‌ای اگرچه بسیار مهم اما آغاز ابتکاری‌ست که در افغانستان روی دست گرفته‌اند و این ابتکار با صلح یا آتش‌بسِ عجولانهٔ طالبان و دولت افغانستان در سایهٔ تحمیل و نظارت آمریکا، کاملاً برهم می‌خورد. این نکته را بیش از همه، استراتژیست‌های آمریکایی درک می‌کنند؛ اما این‌که چرا بازهم اظهار خوش‌بینی می‌نمایند، می‌تواند در چند نکته نهفته باشد.
نخست این‌که شاید امریکایی‌ها امیدوارند که در برنامهٔ صلح خود، حمایت‌گرانِ طالبان را دور بزنند و نتیجهٔ صلح را خلافِ انتظاراتِ آن‌ها بیرون سازند. دوم این‌که حکومت آمریکا به‌دلیل نزدیکی به زمان انتخابات، به دنبالِ یک توافقِ ولو ناقص و ناقض میان خود و طالبان است که دست‌کم تا برگزاری انتخابات ۲۰۲۰ قابلِ دفاع و توجیه باشد. سوم این‌که بهترین زمان تصمیم‌گیری در مورد جنگ افغانستان در نظر کاخ سفید، پس از برگزاری انتخابات است؛ در این زمان، ایالات متحدهٔ آمریکا یا طالبان را در گفت‌وگوهای بین‌الافغانی رام و مطیع می‌سازد یا هم این‌که برای جنگی بزرگ‌تر با حامیان منطقه‌ایِ آن‌ها در زمینِ افغانستان آمادگی می‌گیرد!
کد مطلب: 91570
مرجع : ماندگار
 


 
نام و نام خانوادگی
ایمیل