اختلاف کابل و طالبان در مورد آتش‌بس؛ مذاکرات به کدام سو می‌رود؟

ناظران تحولات افغانستان می‌گویند: گروه طالبان آتش‌بس را به پس از امضای توافق‌نامه صلح موکول نموده، درحالی که دولت افغانستان آتش‌بس را پیش شرطی برای آغاز گفت وگوهای صلح تعیین کرده که این وضعیت بیانگر شکافی مهم در موضع دو طرف است.
تاریخ انتشار : چهارشنبه ۴ جدی ۱۳۹۸ ساعت ۰۹:۰۸
اختلاف کابل و طالبان در مورد آتش‌بس؛ مذاکرات به کدام سو می‌رود؟
به گزارش رسانه‌های افغانستان، منابع نزدیک به گروه طالبان اعلام کردند که رهبران سیاسی و فرماندهان جنگی این گروه با برقراری آتش‌بس با دولت افغانستان پیش از توافق صلح مخالف هستند و تأکید دارند، آتش‌بس باید پس از امضای توافق‌نامه صلح میان دو طرف اجرا شود. این درحالی است که مقام‌های دولت افغانستان، آتش‌بس و از بین بردن پایگاه‌های امن طالبان در خارج از مرزهای این کشور را مهم و اساسی عنوان کرده و در دیدارهای خود با مقام‌های آمریکایی آن را پیش شرطی برای آغاز گفت وگوها میان گروه‌های افغانستان دانسته‌اند. گفت وگوی طالبان و آمریکا پس از چهار روز، پنجشنبه هفته گذشته متوقف شد که طالبان این توقف را از خواست‌های این گروه دانسته تا رهبران گروه در این زمینه مشورت کنند. اما برخی منابع از جمله رسانه‌های غربی توقف مذاکرات طالبان و آمریکا را به علت حمله انتحاری به پایگاه بگرام عنوان کرده بودند که روز چهارشنبه هفته گذشته توسط افراد طالبان انجام شد و در آن دو نفر کشته و بیش از ۷۰ تن دیگر زخمی شدند. «جلال‌الدین شینواری» دادستان سابق گروه طالبان به‌تازگی گفته‌است که در مذاکرات هفته گذشته بین نمایندگان آمریکا و طالبان در قطر؛ زلمی خلیل زاد بر آتش‌بس و آغاز مذاکرات رسمی بین افغانستانی تأکید داشته‌است. به گفته وی رهبران سیاسی و نظامی طالبان هنوز به برقراری آتش‌بس پیش از امضای توافق‌نامه صلح با دولت افغانستان آماده نیستند. شینواری گفت که مذاکرات بعدی آمریکا و طالبان در هفته آتی از سر گرفته خواهد شد. «سیداکبرآغا» رئیس «شورای عالی راه نجات افغانستان» و از اعضای سابق طالبان دراین زمینه نظری مخالف را مطرح کره است. وی می‌گوید رهبران سیاسی و نظامی طالبان دربارهٔ خواسته‌های زلمی خلیل زاد مبنی بر آتش‌بس پیش از آغاز مذاکرات طالبان و دولت، مشورت‌هایی داشتند اما تاکنون روشن نیست که با این خواست نماینده ویژه آمریکا موافقت یا مخالفت خواهند کرد. اکبر آغا افزود: در مذاکرات طالبان و آمریکا در قطر زلمی خلیل زاد همواره به برقراری آتش‌بس عمومی و آغاز مذاکرات رسمی بین گروه‌های افغانستانی تأکید داشته‌است و تاکنون روشن نیست که طالبان به خواسته وی تن خواهد داد یا خیر. مخالفت طالبان با برقراری آتش‌بس، پیش از توافق صلح با دولت افغانستان می‌تواند در دو مسیر ارزیابی شود؛ نخست اینکه طالبان از تأمین آتس بس پیش از امضای توافق‌نامه صلح بیم دارند که جنگ جویان آنها متفرق شده در صورت عدم توافق صلح نتوانند آنها را باردیگر به جبهه‌های جنگ برگردانند یا حداقل در برگرداندن آنها با مشکلاتی مواجه شوند. طالبان در قدم بعدی شاید باور داشته باشند که با امضای توافق‌نامه صلح بین آمریکا و سران این گروه حملات هوایی نظامیان خارجی علیه آنها متوقف شود و در آن صورت تا زمان امضای توافق‌نامه صلح بتوانند به پیشرفت‌هایی در جنگ دست یابند که آنها را در جریان چانه زنی صلح با دولت و مردم افغانستان در موضع برتر قرار دهد. همچنین کابل شاهد نشستی تحت عنوان «نقش میانجی گران صلح افغانستان» در کابل بود که در آن سفیر آلمان و ر «ئیس انستیتو صلح آمریکا در افغانستان» نیز شرکت و دربارهٔ احتمالات مربوط به موفقیت و عدم موفقیت صلح سخنانی را بیان کردند. سفیر آلمان باور دارد که اگر منافع تمام طرف‌ها در توافق‌نامه صلح تأمین نشود، صلح پایدار در افغانستان ممکن نخواهد بود.

«پیتر پروگل» گفت: تأمین صلح پایدار در افغانستان نیازمند برآورده شدن منافع تمام طرف‌ها در توافقنامه صلح است. وی همچنین نقش قدرتمند میانجی گران در تطبیق توافق‌نامه را نیز مهم دانست و افزود: موفقیت صلح در افغانستان وابسته به میانجی گران نیرومند داخلی و بین‌المللی است. «احسان ضیا» رئیس انستتیو صلح آمریکا در افغانستان نیز در این نشست تأکید کرد: برای تأمین صلح پایدار حضور میانجی گران قدرتمند بین‌المللی ضروری است. وی تأکید کرد: طرف‌های صلح افغانستان باید ضرورت حضور کشورهای منطقه و جهان را در راستای موفقیت صلح این کشور درک کرده و این روش را به یک طرح منسجم مبدل کنند تا صلح پایدار تأمین شود. رئیس انستیتو صلح آمریکا گفت: توافق‌نامه‌های صلح در جنگ‌های ۴۰ سال گذشته افغانستان به دلیل نبود همین ناظران قدرتمند منطقه ای و جهانی به ناکامی مواجه شده‌است. ضیا افزود: یک باور نادرست در بین سیاستمداران افغان مبنی بر ضرورت عدم مداخله کشورهای خارجی در روند صلح و آغاز گفت وگوها بین افغانستانی بوجود آمده‌است که اگر طرف‌های صلح افغانستان بر این باور خود تأکید داشته باشند، جنگ افغانستان پایان نخواهد یافت. شرکت کنندگان این نشست و اظهارات مقام‌های سابق طالبان بیانگر آن است که تاکنون مواضع طالبان و دولت افغانستان به هم نزدیک نشده و حتی برخی از آنها نیز باور دارند که مواضع طرف‌ها برای رسیدن به صلح نادرست است و خواسته‌های متفاوتی برای نیل به آن را مطرح می‌کنند.

آمریکا نمی‌داند در افغانستان چه می‌کند

یکی از مباحث اصلی در گنجینه اسناد منتشر شده اخیر، عدم انسجام در رویکرد واشینگتن به افغانستان از همان ابتدا بوده‌است. به گزارش ایسنا، روزنامه گاردین گزارش داد، افزایش تحرکات نظامی دولت وقت باراک اوباما در سال ۲۰۱۰ در افغانستان علیه طالبان که همانند دیگر ابتکارها در این کشور جنگ‌زده به عنوان موفقیت ستوده شده‌است، امروز صرفاً یک یادآور تیره و تار و ناخوشایند از شکست و فریبکاری است. روزنامه واشینگتن پست به ۲۰۰۰ صفحه اسناد محرمانه دولت آمریکا دربارهٔ جنگ افغانستان دست پیدا کرد؛ اسنادی که نشان می‌دهد چه طور طی ۱۸ سال گذشته دولت‌های مختلف در کاخ سفید برای «موفق نشان دادن» طولانی‌ترین جنگ در تاریخ آمریکا حقایق را از مردم این کشور پنهان کرده‌اند. در این اسناد که واشینگتن پست می‌گوید برای دسترسی به آن‌ها به مدت سه سال در دادگاه با استناد به قانون «جریان آزاد اطلاعات» جنگیده، صدها درجه‌دار نظامی و مقام دولتی در مصاحبه با بازرسان دولتی از نظر خود دربارهٔ علت ناکامی در جنگ افغانستان سخن گفته‌اند و در مجموع این جنگ را «غیرقابل فتح» توصیف کرده‌اند. به گزارش روزنامه گاردین، اسناد افغانستان جنگی را به تصویر می‌کشد که در ناکامی و شکست فرورفته است. نتایج صدها مصاحبه فاش می‌کند که چندین دولت آمریکا، از بوش و اوباما تا دونالد ترامپ علناً «ملت‌سازی» را رد کرده و یک کشور خشونت‌طلب، فاسد و ناکارآمد که صرفاً ماحصل تسلیحات آمریکایی است، به وجود آورده‌اند. این تناقضات در اهداف برای ریچارد بوچر، معاون وزیر خارجه آمریکا بین سال‌های ۲۰۰۶ و ۲۰۰۹ در امور جنوب آسیا و آسیای میانه، مأموریتی را شکل داد که براساس غیرممکن بنا شد. او گفت: اگر فکر می‌کنیم استراتژی خروج ما این است که یا طالبان را شکست دهیم -که با توجه به شرایط محلی، منطقه‌ای و مرزی نمی‌تواند انجام شود- یا ایجاد یک دولت افغانستان که بتواند با استفاده از ابزارها و متدهای آمریکایی دولت خوبی را به شهروندان خود تحویل دهد، بنابراین ما استراتژی خروج نداریم زیرا هر دو روش غیرممکن هستند. با این حال جمع‌بندی او حتی وحشتناک‌تر بود: «ما نمی‌دانستیم چه کاری انجام می‌دهیم.» این اسناد که شامل حدود ۴۰۰ مصاحبه با افراد مسئول در جنگ افغانستان و همچنین یادداشت‌های دونالد رامسفلد، وزیر دفاع وقت آمریکا است به گفته گزارشگران واشینگتن پست حکایت از این دارد که چه طور حقایق در تضاد با گفته‌های “روسای جمهور آمریکا، وزرا، دیپلمات‌ها و ژنرال‌هاً بوده‌است. در میان این ۲۰۰۰ صفحه سند که واشینگتن پست آن‌ها را روز دوشنبه، نهم دسامبر یکجا منتشر کرده مصاحبه‌های فراوانی به درک نادرست برنامه‌ریزان آمریکایی از واقعیات جامعه افغانستان اشاره دارد.

۲ تریلیون دلار هزینه آمریکا در افغانستان برای هیچ!

روی هم رفته، هزینه حدود ۱۸ سال جنگ آمریکا در افغانستان بیش از دو تریلیون دلار خواهد بود. آیا این پول به درستی هزینه شد؟ اندک مدرکی دال بر آن وجود دارد. به گزارش ایسنا، روزنامه نیویورک تایمز در گزارشی می‌نویسد، طالبان کنترل بیشتر قسمت‌های افغانستان را در دست دارد. افغانستان همچنان یکی از بزرگترین ارسال‌کنندگان مهاجر و پناهجو به جهان است. بیش از ۲۴۰۰ سرباز آمریکایی و بیش از ۳۸ هزار غیرنظامی افغان کشته شده‌اند. گرچه شرایط زندگی به ویژه در شهرهای افغانستان ارتقا یافته، فرصت‌های آموزشی رشد کرده، دختران بسیاری اکنون به مدرسه می‌روند و نهادهای دموکراتیک ساخته شده‌است، اما تمامی این‌ها در بهترین حالت، سست و متزلزل هستند. براساس ارزیابی‌های «هزینه‌های پروژه جنگ» در دانشگاه براون بررسی می‌کنیم که ایالات متحده چه میزان در بخش‌های مختلف این جنگ هزینه کرده‌است و آیا این هزینه‌ها به اهدافشان دست یافته‌اند یا خیر.

۱٫۵ تریلیون دلار برای راه‌اندازی جنگ

زمانی که جورج بوش، رئیس‌جمهوری وقت آمریکا اولین اقدام نظامی در افغانستان را پس از حملات القاعده در سال ۲۰۰۱ اعلام کرد، گفت هدف ایجاد اختلال در عملیات‌های تروریستی و حمله به طالبان است. هجده سال بعد، طالبان قوی‌تر شده‌است. آن‌ها اعضای نیروی امنیتی افغان را می‌کشند که گاهی شمار آن‌ها در هر هفته به صدها تن می‌رسد و نیروهای دولتی را تقریباً در هر رویارویی مهمی شکست می‌دهند؛ جز زمانی که حمایت هوایی چشمگیر آمریکا علیه آن‌ها استفاده شود. رهبری ارشد القاعده به پاکستان رفته‌است، اما این گروه حضورش را در افغانستان حفظ کرده و به شاخه‌هایی در یمن، شمال آفریقا، سومالی و سوریه گسترش یافته‌است. هزینه ۱٫۵ تریلیون دلاری در این جنگ همچنان مبهم است اما وزارت دفاع برنامه حدود سه سال اخیر را از حالت محرمانه خارج کرده‌است. بیشتر مبالغی که در این تفکیک مالی ذکر شده‌است (حدود ۶۰ درصد در هر سال) صرف اموری مانند آموزش، سوخت، خودروهای زرهی و تأسیسات شده‌است. حمل و نقل از جمله از طریق دریایی و هوایی حدود هشت درصد یا ۳ میلیارد دلار تا ۴ میلیارد دلار در هر سال را به خود اختصاص می‌دهد.

۱۰ میلیارد دلار برای مبارزه با مواد مخدر

بازرس کل ویژه برای بازسازی افغانستان (سیگار) سال گذشته در گزارشی از تلاش‌های «ناکام» در راه مبارزه با مواد مخدر سخن گفت. با وجود صرف میلیاردها دلار در راه مبارزه با کشت خشخاش، افغانستان منبع ۸۰ درصد از تولید تریاک غیرقانونی در جهان است. آمارهای سازمان ملل متحد از ۱۹۹۶ تا ۲۰۰۱ (در دوران حاکمیت طالبان) نشان می‌دهد، افغانستان پیش از جنگ تقریباً به‌طور کامل تولید تریاک را ریشه‌کن کرده بود. امروز کشت تریاک یکی از منابع مهم درآمدزایی و اشتغال و همچنین منبع درآمدی برای طالبان شده‌است. به غیر از هزینه‌های جنگ، این بزرگترین فعالیت اقتصادی افغانستان است.

۸۷ میلیارد دلار برای آموزش نیروهای افغان

نیروهای افغان نمی‌توانند از خودشان حمایت کنند. یکی از مهمترین اهداف آمریکا، آموزش هزاران نیروی افغان بوده‌است. بیشتر هزینه‌های آمریکا صرف تأمین اعتبار در راستای حمایت از نیروهای ارتش و پلیس افغانستان از طریق تجهیرات، آموزش و منابع مالی شده‌است. اما هیچ‌کس در افغانستان، نه ارتش آمریکا و نه مشاوران ارشد اشرف غنی، رئیس‌جمهوری افغانستان، فکر نمی‌کنند که نیروهای نظامی افغانستان بتوانند از خودشان پشتیبانی کنند. ارتش افغانستان به ویژه از افزایش شمار تلفات و فرار نیروها رنج می‌برد و این بدین معناست که آن‌ها باید نیروهای جدیدی تربیت کنند که هر سال دست‌کم یک سوم کل نیروهای آن‌ها می‌شود. باراک اوباما، رئیس‌جمهوری سابق آمریکا تلاش داشت تا مسوولیت کامل را تا اواخر ۲۰۱۴ به افغان‌ها واگذار کند و تعداد نیروهای آمریکایی را تا ۲۰۱۶ کاهش دهد. اجرای این طرح زمانی لغزش پیدا کرد که طالبان به سرعت وارد عمل شد و در عملیات‌های میدانی پیشروی نشان داد. ارتش آمریکا مجبور شد تا نخست، باراک اوباما و بعد دونالد ترامپ را برای تقویت نیروها متقاعد کند. حدود ۱۴ هزار نیروی آمریکایی (طبق آمارهای همین ماه) در این کشور حضور دارند.

۲۴ میلیارد برای توسعه اقتصادی

اکثر افغان‌ها همچنان در فقر زندگی می‌کنند. هزینه‌های مرتبط با جنگ، تقریباً حجم اقتصاد افغانستان را از سال ۲۰۰۷ دو برابر کرده‌است. اما این به معنای تبدیل آن به یک اقتصاد سالم نبوده‌است. یک چهارم از افغان‌ها، یا بیشتر از آن، بیکار هستند و دستاوردهای اقتصادی از سال ۲۰۱۵ که حضور نظامی بین‌المللی کمرنگ شد، کاهش یافت. براساس گزارش شفافیت بین‌المللی که یک گروه ضد فساد است، سرمایه‌گذاران خارجی هنوز با فساد افغانستان که جزو وخیم‌ترین‌ها در جهان است، مشکل دارند و حتی شرکت‌های افغان به دنبال کارگران ارزان‌تر از هند و پاکستان هستند. امیدها به خودکفایتی در بخش معدن که طبق برآورد پنتاگون ارزش آن به یک تریلیون دلار می‌رسد، کاهش یافته‌است. شرکت‌های اندکی از چین و دیگر نقاط سرمایه‌گذاری در بخش معدن را آغاز کرده‌اند اما ضعف امنیتی و زیرساختی مانع از هرگونه دستاورد چشمگیر شده‌است.

۳۰ میلیارد دلار برای برنامه‌های بازسازی

بیشتر اعتبارات اختصاص‌یافته در فساد از بین رفته و پروژه‌ها ناکام مانده‌اند. مالیات‌دهندگان آمریکایی از تلاش‌ها برای بازسازی حمایت کرده‌اند که شامل صلحبانی، کمک به آوراگان و کمک به سیل زدگان، زلزله زدگان و دیگران می‌شود. براساس یافته این بازرس کل، بیشتر این اعتبار در برنامه‌هایی که درک نادرستی از آن‌ها وجود داشته یا فساد، به هدر رفته‌است. دلارهای آمریکایی صرف ساخت بیمارستان‌هایی شد که هرگز هیچ بیماری را درمان نکردند، صرف ساخت مدارسی شد که به هیچ دانش‌آموزی درس ندادند و گاهی اصلاً مدرسه‌ای شکل نگرفت و صرف ساخت پایگاه‌های نظامی‌ای شد که از دید افغان‌ها بی‌استفاده بوده و بعداً تعطیل شدند. بازرس کل در امور بازسازی افغانستان ۱۵٫۵ میلیارد دلار اسراف، جعل و سوءاستفاده در تلاش‌های بازسازی در افغانستان را بین سال‌های ۲۰۰۸ تا ۲۰۱۷ مستند کرده‌است. به لطف هزینه‌های آمریکا، افغانستان شاهد ارتقای وضعیت بهداشت و آموزش خود شده‌است اما آن‌ها در مقایسه با هنجارهای بین‌المللی اندک هستند. مرگ و میر مادران افغان همچنان بالاترین میزان را در جهان به خود اختصاص داده‌است و امید به زندگی در پایین‌ترین سطح است. اکثر دختران یا مدرسه نمی‌روند یا آموزش اندکی دریافت می‌کنند و وضعیت آموزشی برای پسران هم ضعیف است.

۵۰۰ میلیارد دلار برای بهره

این جنگ با پول قرضی تأمین مالی شده‌است. برای تأمین مالی هزینه‌های این جنگ، ایالات متحده وام‌های سنگینی دریافت کرده‌است و تا ۲۰۲۳ بیش از ۶۰۰ میلیارد دلار بهره آن وام‌هاست. بازپرداخت مابقی این بدهی سال‌ها زمان نیاز دارد. علاوه بر بیش از دو تریلیون دلاری که دولت آمریکا تاکنون در این جنگ هزینه کرده‌است، هزینه‌های بدهی و درمانی در آینده هم ادامه خواهند داشت.

همچنین هزینه‌های درمانی و معلولیت برای چندین دهه ادامه خواهد داشت. بیش از ۳۵۰ میلیارد دلار فعلاً صرف امور پزشکی و مراقبت از معلولان جنگی برای کهنه‌سربازان در جنگ‌های عراق و افغانستان شده‌است. کارشناسان می‌گویند، بیش از نیمی از آن هزینه متعلق به امور افغانستان است. مبلغ نهایی نامشخص است اما کارشناسان چندین تریلیون دلار دیگر هزینه طی ۴۰ سال آتی را پیش‌بینی می‌کنند که با توجه بالا رفتن سن کهنه‌سربازان و نیاز آن‌ها به خدمات بیشتر، لازم می‌شود.

نقش آمریکا در بروز معضل فساد مالی در افغانستان

بر اساس گزارش‌های نهادهای بین‌المللی، افغانستان پس از حمله نظامی آمریکا در سال ۲۰۰۱ در فهرست فاسدترین کشورهای جهان از نظر مالی و اداری معرفی شده‌است که به گفته تحلیلگران آمریکا نقش مهمی در بروز و گسترش این معضل در این کشور داشته‌است. افغانستان طی ۱۸ سال گذشته با سرازیر شدن ده‌ها میلیارد دلار کمک‌های خارجی و حضور صدها مؤسسه بین‌المللی و توصیه‌های مدیریتی نهادهای خارجی باید به یک کشور مدرن و رو به توسعه مبدل می‌شد، برعکس با گسترش فساد ناشی از عدم طرح و برنامه درست به یکی از فسادخیزترین کشورهای جهان مبدل شده‌است. براساس گزارش سازمان شفافیت بین‌الملل، افغانستان در سال ۱۳۹۶ در فهرست فاسدترین کشورهای جهان شناخته شد بطوریکه در بین ۱۸۷ کشور جهان در رتبه ۱۸۴ قرار گرفت که به این ترتیب جایگاه سومین کشور فاسد جهان را به خود اختصاص داد. افغانستان اما در سال گذشته براساس گزارش همین سازمان از میان ۱۸۰ کشور در جایگاه ۱۷۲ قرار گرفت که بازهم درجه هشتم را در بین فاسدترین کشورهای جهان از آن خود کرد. آمریکا مدعی است که بیش از یک تریلیون دلار در این کشور هزینه کرده‌است اما فساد اداری و مالی باعث شده که از این کمک‌ها استفاده نادرست صورت گرفته و پیشرفت‌ها در این کشور قابل ملاحظه نباشد. اما افغان‌ها باور دارند که آمریکایی‌ها با نحوه هزینه و کمک‌های خود در ترویج فساد در افغانستان نقش داشته‌اند. «حامد کرزی» رئیس‌جمهوری سابق افغانستان به رسانه‌های غربی گفته‌است که خارجی‌ها با نحوه هزینه و کمک‌های خود در ترویج فساد نقش دارند. کرزی در مصاحبه ای با «اسوشتیدپرس» گفته‌است که آمریکا صدها میلیون دلار به افغانستان تزریق کرد بدون آنکه بازخواستی در این مورد داشته باشند و به این ترتیب به گسترش فساد کمک کرد. به باور کرزی پول‌هایی که در افغانستان سرازیر می‌شد، طوری هزینه شده‌است که هیچ‌کسی در مقابل آن پاسخ گو نبوده‌است و این وضعیت باعث گسترش فساد شده‌است.

اعتراف دولت افغانستان به ناکامی در مبارزه با فساد

افغانستان کنفرانس سالانه مبارزه با فساد اداری را با حضور مقامات داخلی و خارجی در کاخ ریاست جمهوری برگزار کرد که این برنامه با سخنرانی «محمداشرف غنی» رئیس‌جمهوری آغاز شد و وی نیز از ناکامی دولت در مبارزه با فساد یادآوری کرد. رئیس‌جمهوری افغانستان در این کنفرانس گفت که برنامه‌های مبارزه با فساد دولت پیشرفت چشمگیری نداشته و مداخله در کارهای نهادهای عدلی و قضایی، موجودیت اداره‌های موازی و نهادهای درآمدزا را عامل تداوم فساد عنوان کرد. وی همچنین تأکید کرد که پلیس به دلیل درگیری در جنگ‌ها علیه تروریسم از وظیفه اصلی خود بازمانده و مبارزه مؤثر با پدیده فساد صورت نگرفته‌است. اشرف غنی تصریح کرد که وی در کارهای نهادهای عدلی و قضایی این کشور مداخله نمی‌کند و باید مداخله دیگران نیز در کار این نهادها پایان یابد. رئیس‌جمهوری افغانستان گفت که مداخله سیاسی در ادارات گمرکات افغانستان باعث شده‌است که نیمی از درآمد تخمینی سالانه گمرکات جمع‌آوری نشود و افزود که برای این نهادها باید سیستم شفاف و غیر سیاسی ایجاد شود. اشرف غنی همچنین از سیستم توزیع معاش برای کارمندان دولتی نیز انتقاد کرد که برخی افراد در ادارات دولتی ۱۰ تا ۲۰ برابر مأموران عادی معاش دریافت می‌کنند که این امر ناعادلانه است و باعث ترویج فساد می‌شود. اما سفیر آمریکا در کابل بر خلاف رئیس‌جمهوری افغانستان که گفت مبازه با فساد پیشرفت داشته اما چشمگیر نبوده‌است، جان بستأکید کرد که فساد افغانستان باعث ناامیدی نهادهای سیاسی در داخل و دولت آمریکا در برابر پیشرفت این کشور شده‌است. وی هشدار داد که اگر روند این چنین ادامه پیدا کند امکان قطع کمک‌های بین‌المللی به افغانستان وجود دارد. «جان بس» افزود به رغم برنامه‌های متعدد در امر مبارزه با فساد و ایجاد نهادهای مختلف در این راستا پیشرفتی صورت نگرفته‌است. وی تأکید کرد که در حال حاضر فساد باعث کاهش کمک‌های بین‌المللی در این کشور شده و ممکن باعث قطع کمک‌ها در آینده نیز شود. جان بس حتی پیشرفت گفت وگوهای صلح با طالبان را وابسته به فساد در این کشور دانست و گفت: اگر توافقی بین الافغانی صورت بگیرد این توافق به دلیل فساد گسترده در دولت احتمال دارد ناکام شود. سفیر آمریکا گفت که تمام افغان‌ها به کاهش فساد ضرورت دارند اما اکثر مردم در این راستا مسئولیت نمی‌پذیرند.

روند کاری پرونده‌های فساد به کندی مواجه است

«محمدسرور دانش» معاون ریاست جمهوری افغانستان هم می‌گوید که پیشرفت پرونده‌های مبارزه فساد در نهادهای عدلی و قضایی به کندی به پیش می‌رود وی از این وضعیت انتقاد کرد. دانش خواستار سرعت در امر رسیدگی به پرونده‌های فساد شد و گفت: نهادهای عدلی و قضایی باید استقلال خود را حفظ کرده و دولت نیز به قطع مداخله در امور کاری این نهاد برای کاهش فساد جدی باشد. معاون رئیس‌جمهوری افغانستان تأکید کرد که باید سامانه ای ایجاد شود تا براساس آن دارایی کارمندان بلندپایه دولتی ثبت و فرصت برای استرداد دارایی‌های غیرقانونی مساعد شود. به باور دانش اگر چنین امکانی فراهم شود مقام‌های دولتی را نسبت به دارایی‌های شان پاسخگو ساخته و دارایی‌های غیرقانونی را به دولت مسترد خواهند کرد که این کار می‌تواند از حیف و میل اموال دولتی جلوگیری کند. اما برخی از کارشناسان و استادان دانشگاه باور دارند، تا زمانی که بصورت اساسی و بنیادی برای مبارزه با فساد گام برداشته نشود، با کارهای موردی و شعاری فساد هرگز از بین نخواهد رفت.
کد مطلب: 91555
 


 
نام و نام خانوادگی
ایمیل