​صلح با گدایی به دست نمی‌آید

«خوش بختانه طی دو سال اخیر اعضای رهبری حکومت افغانستان متوجه این نکته شده‌اند که صلح با گدایی به دست نمی‌آید و این موضوع را بارها اعلان کرده‌اند. اما باید این تجربه تبدیل به یک استراتژی واحد و پالیسی قاطع در برابر دشمن شود؛ بنابراین دولت افغانستان در عین حالی که حتی بر سر میز مذاکره با طالبان نشسته‌است، باید همزمان این گروه را در جبهه‌های جنگ با شدت بیشتر سرکوب کند.»
تاریخ انتشار : پنجشنبه ۲۲ حمل ۱۳۹۸ ساعت ۱۰:۳۳
​صلح با گدایی به دست نمی‌آید
به گزارش پیام آفتاب، روزنامه افغانستان ما در سرمقاله شماره امروز (پنجشنبه ۲۲ حمل ۱۳۹۸) خود نوشت که «گروه طالبان در تازه‌ترین موضع‌گیری خود گفته‌است که در لوی جرگه مشورتی صلح شرکت نمی‌کنند و از طرفداران خود خواسته‌است که به هیچ عنوان در این مجلس مشورتی شرکت نکنند. این گروه تشکیل لوی جرگه مشورتی صلح را یک دسیسه و توطیه از سوی دشمنان خارجی خود و مزدوران داخلی آن دانسته‌است. این موضع‌گیری طالبان در برابر یک نشست مشورتی بزرگ که در آن بیش از ۲۵۰۰ نفر از شخصیت‌های سیاسی و اجتماعی و صاحب نفوذ از سراسر کشور حضور می‌یابند صورت می‌گیرد.».
در ادامه این سرمقاله که به قلم «محمد هدایت» نوشته شده آمده‌است: «این گروه از ضعف منطق خود در پروسه صلح آگاهی دارد و به همین دلیل نمی‌خواهد در یک گفتمان عمومی اشتراک کرده و از آن شکست خورده بیرون آید. واقعیت این است که این گروه سال‌ها است که بر طبل جنگ و خشونت می‌کوبد و هرگز لحظه ای از کشتار خون ریزی مردم افغانستان دست نکشیده‌است. در همین روزها در نقاط مختلف کشور این گروه در حال جنگ با مردم افغانستان است و از مردم و دولت افغانستان هر لحظه قربانی می‌گیرد. حملات تروریستی و انتحاری در مناطق مختلف کشور نشان از تباهی فکری این گروه دارد که تنها با تباهی و ایجاد آشوب و خشونت ارضا می‌شود».
«این منطق طالبان است و این گروه تنها با منطق جنگ و خشونت ظاهر می‌شود. طبیعی است که لوی جرگه مشورتی برای تبیین افکار و دیدگاه‌های مردم افغانستان است. دیدگاه‌های مردم افغانستان بدون تردید ختم جنگ و رسیدن به یک صلح و آرامش نسبی است. هیچ‌کسی در این کشور خواهان جنگ و خشونت نیست؛ بنابراین گروه می‌داند که اگر در این جرگه شرکت کنند و به تبیین دیدگاه‌های جنگ طلبانه خویش بپردازند، رسوا خواهد شد.»
سرمقاله می‌افزاید: «این گروه با چنین موضعی یک بار دیگر تأکید کرده‌است که به صلح و آرامش در افغانستان باور ندارد. اگر این گروه واقعاً باور به صلح و آرامش می‌داشت باید نمایندگان خود را در این جرگه عمومی که از همه قشرها و ساکنان افغانستان در آن حاضر خواهند شد، گسیل می‌داشت و دیدگاه‌های خویش را برای مردم مطرح می‌کرد و اگر طرحی برای یک زندگی مسالمت آمیز و انسانی می‌داشت، ارایه می‌نمود. اما مسلماً این گروه نه طرحی برای زندگی مسالمت و انسانی دارد و نه باور به چنین امری. وقتی باور به صلح نباشد همه تلاش‌ها و بازی‌ها بیهوده به نظر می‌رسد».
نویسنده معتقد است: «باید اذعان کرد که گروه طالبان واقعاً اصلاح ناپذیر است. استنکاف طالبان از حضور در لوی جرگه مشورتی صلح و نیز تأکید بر عدم گفتگو با دولت افغانستان نشان از اصلاح ناپذیری این گروه دارد. طالبان تا کنون بارها نشان داده‌است که به صلح باور ندارد و اساساً اصلاح ناپذیر است. این گروه تا کنون هر بار که نمایندگان آن در مذاکره ای شرکت کرده یا مسئله صلح مطرح شده‌است، برخلاف معمول به حملات کور و تروریستی خویش شدت بیشتری بخشیده‌است. هر بار که پاکستان از حاضر شدن طالبان به پای میز مذاکره سخن گفته‌است یا دولت افغانستان نرمشی در برابر این گروه نشان داده‌است، پاسخ خود را تنها با انجام حملات انتحاری و تروریستی ارایه کرده‌است».
وی در ادامه می‌نویسد: «وقتی طالبان اصلاح ناپذیر است، در برابر آنچه می‌توان کرد؟ متأسفانه دولت افغانستان در طی سال‌های گذشته به خصوص در دور دوم آقای کرزی تنها صلح را با خواهش و التماس از طالبان تقاضا کرده‌است. این سنت غلط و تباه کننده متأسفانه سبب شد که گروه طالبان دو باره موجودیت خود را احیا کرده و به تقویت مواضع نظامی خویش بپردازد. طی سال‌های گذشته درس‌های بزرگی از طالبان و نحوه مواجهه با این گروه به دست آمده‌است. تنها یک چشم بینا و گوش شنوا به کار است که از این همه تجربه بیاموزد و در برابر طالبان ایستادگی کند».
در انتهای سرمقاله آمده‌است که «خوش بختانه طی دو سال اخیر اعضای رهبری حکومت افغانستان متوجه این نکته شده‌اند که صلح با گدایی به دست نمی‌آید و این موضوع را بارها اعلان کرده‌اند. اما باید این تجربه تبدیل به یک استراتژی واحد و پالیسی قاطع در برابر دشمن شود؛ بنابراین دولت افغانستان در عین حالی که حتی بر سر میز مذاکره با طالبان نشسته‌است، باید همزمان این گروه را در جبهه‌های جنگ با شدت بیشتر سرکوب کند. تنها در این صورت است که ممکن است دشمن به صلح تن دهد. زیرا کوتاه آمدن در برابر یک دشمن غدار و قاتل که اصلاح ناپذیری آن بارها ثابت شده‌است، هرگز به مصالحه واقعی نمی‌انجامد و حتی پیامدهای ناگواری ممکن داست داشته باشد».
کد مطلب: 89708
 


 
نام و نام خانوادگی
ایمیل