​واشینگتن پست: اولویت ترامپ خارج کردن سربازان آمریکایی از افغانستان است / دولت غنی باید در جریان جزئیات گفتگوهای صلح قرار گیرد

«اولویت درجه اول ترامپ خارج ساختن سربازان آمریکایی از افغانستان در اسرع وقت است و کاری هم به این ندارد که با خروج این نیروها چه بر سر مردم افغانستان خواهد آمد.»
تاریخ انتشار : يکشنبه ۲۶ حوت ۱۳۹۷ ساعت ۱۲:۳۸
​واشینگتن پست: اولویت ترامپ خارج کردن سربازان آمریکایی از افغانستان است / دولت غنی باید در جریان جزئیات گفتگوهای صلح قرار گیرد
روزنامه «واشینگتن پست» در سرمقاله خود نوشت: استراتژی مذاکره «زلمی خلیل زاد» با طالبان منطبق بر تحقق اولویت درجه اول «دونالد ترامپ» یعنی خروج سربازان آمریکایی از افغانستان است و اینکه پس از این اقدام چه بر سر مردم این کشور خواهد آمد، مهم نیست.
در سرمقاله این روزنامه آمریکایی که روز گذشته (شنبه) انتشار یافته، آمده‌است: دولت ترامپ تا به امروز پنج دور مذاکرات صلح را با طالبان انجام داده که آخرین مورد آن سه شنبه هفته گذشته در قطر به اتمام رسید.
هر دو طرف ادعا می‌کنند مذاکرات پیشرفت خوبی داشته اما هرگز چیزی از جزییات مذاکرات نمی‌گویند. به خصوص این ابهام برای دولت افغانستان که در گفت وگوها شرکت داده نشده، معنادارتر است.
[مشاور امنیت ملی] «اشرف غنی» رئیس‌جمهوری افغانستان پنجشنبه گذشته به مشاور امنیت ملی آمریکا غضب کرد و گفت: دولت آمریکا به یک متحد بسیار قابل اعتماد خود بی اعتنایی علنی کرده و او را از خود رنجانده‌است.
همه آرزومند آن هستند که در افغانستان صلح و ثبات برقرار شود.
اما با توجه به برآیندی که از مذاکرات قطر بدست آمده، حق به جانب دولت افغانستان است.
دلواپسی کابل کاملاً به حق است و همان دلواپسی آمریکایی‌ها نیز هست. این اصلاً به نفع آمریکا نیست که همه آن دستاورد سیاسی و امنیتی حاصل آمده از مأموریت نظامی افغانستان که از سال ۲۰۰۱ با صرف هزینه ای بس گزاف بدست آمده به یکباره به بوته بی اعتنایی گذارده شود.
زلمی خلیل زاد فرستاده ویژه واشینگتن به گفت وگوهای صلح افغانستان اعلام کرده که این گفت وگوها بر دو محور استوار است: اجازه ندادن به «القاعده» و سایر گروه‌های تروریستی برای استفاده از خاک افغانستان به عنوان پایگاهی برای انجام حملات، و تعیین جدول زمانی برای خروج سربازان آمریکایی.
وی توئیت کرده که حصول توافق منوط به دو عنصر دیگر هم هست: «گفت وگوی داخلی افغانستان» و یک «آتش‌بس کلی و فراگیر».
اما خلیل زاد تأکید کرده که گفت وگو میان طالبان و دولت افغانستان فقط وقتی امکان‌پذیر خواهد بود که یک «پیش نویس توافقنامه» در مورد عقب‌نشینی آمریکا و نیز در مورد تروریسم «نهایی» شده باشد.
این بدین معناست که قبل از آنکه روند صلح حتی شروع شده باشد، آمریکا طبق یک جدول زمان‌بندی برنامه خروج از افغانستان را اجرا خواهد کرد.
خروج آمریکا از افغانستان هیچ ارتباطی با حل و فصل نهایی جنگ افغانستان نخواهد داشت.
اگر جریان قرار است بر این منوال باشد، آمریکا دیگر هیچ اهرم قدرتی در افغانستان در دست نخواهد داشت. به تبع آن، سرنوشت دولت افغانستان هم محکوم به فنا خواهد بود. به خصوص بزرگ‌ترین قربانیان آن روند، زنان افغان خواهند بود. با خروج آمریکا، جامعه مدنی هم در افغانستان از بین خواهد رفت و زنان محکومین اصلی به فنا در این کشور خواهند بود.
طالبان امروز همان طالبان سه دهه قبل است. شاید تصور کنیم این گروه قرون وسطایی امروز قدری متحول شده و امروز در نقاطی که کنترل آنها را در دست گرفته همچون سه دهه قبل یک حاکم ظالم سرکوبگر نیست، اما به هر حال طالبان در هیچ‌کجا اعلام نکرده که یک «نظام سیاسی دمکراتیک» را در قلمرو خود برپا خواهد کرد. در هیچ‌کجا اعلام نکرده که اگر حاکمیت بدستش بیافتد قدرت را با دولت غنی تقسیم خواهد کرد. در هیچ‌کجا نگفته که حقوق بشر را رعایت خواهد کرد.
بلکه بر عکس، رهبران طالبان در اظهارات چند ماهه اخیر خود همواره خود را «فاتحان جنگ» نمایانده‌اند، فاتحانی که دارند خود را آماده می‌کنند پشت سر هم غنیمت جنگی درو کنند.
شاید استراتژی مذاکره خلیل زاد منطبق با اولویت‌های ترامپ تنظیم شده‌است. اولویت درجه اول ترامپ خارج ساختن سربازان آمریکایی از افغانستان در اسرع وقت است و کاری هم به این ندارد که با خروج این نیروها چه بر سر مردم افغانستان خواهد آمد.
اما مشکل اینجاست که اگر توافق صلح بدست نیاید، آنگاه باید همه اتکای ما برای جلوگیری از وقوع تروریسم در افغانستان به طالبان باشد.
واقعاً اتکا به یک چنین موجودیتی برای هدف مورد نظر معقول است؟
«مایکل مورل» قائم مقام مدیرکل «سیا» و «مایک ویکرز» قائم مقام وزیر دفاع در مطلبی هفته گذشته در واشینگتن پست به همین موضوع اشاره کرده و نوشته‌اند؛ «محتمل‌ترین نتیجه عقب‌نشینی آمریکا این خواهد بود که طالبان قدرت را در دست بگیرد و یک مأمن و پناهگام امن به القاعده بدهد. آنجاست که باید بنشینیم و منتظر وقوع یک حمه سنگین دیگر به قلب میهن آمریکا بمانیم».
با توجه به این واقعیات، لازم است تلاش‌های خلیل زاد در این راه بی وقفه استمرار داشته باشد.
لازم است همه تأکید دولت ترامپ بر این باشد که طالبان قبول کند خروج نظامیان آمریکایی از افغانستان طی چند سال انجام گیرد نه چند ماه.
باید به وضوح به همه طرف‌های درگیر جنگ اعلان شود، آخرین نیروهای خارجی فقط وقتی خاک افغانستان را ترک خواهند کرد که توافق صلح بدست آمده باشد، نه اینکه صرفاً آتش‌بس انجام شده و گفت وگوها به اتمام رسیده باشد.
فارغ از همه اینها، باید دولت اشرف غنی کاملاً در جریان ریز همه چیز قرار بگیرد.
کد مطلب: 89443
 


 
نام و نام خانوادگی
ایمیل