۱
 

حکومت وحدت ملی؛ بازنده جنگ و صلح

حکومت وحدت ملی که خود را شکست خورده در میدان جنگ و ناکام در میز مذاکره می‌دید دست به دامن کشورهای منطقه شد. از همین روی کشورهایی همچون ایران و روسیه با مجوز حکومت وحدت ملی به رایزنی با طالبان پرداختند تا شاید بتوانند این گروه را راضی به صلح با حکومت کنند.
تاریخ انتشار : پنجشنبه ۲۰ جدی ۱۳۹۷ ساعت ۱۳:۳۹
حکومت وحدت ملی؛ بازنده جنگ و صلح
حکومت وحدت ملی از ابتدای تشکیل خود مجموعه ای شکست‌ها و ناکامی‌ها بود و هست. شکست در تطبیق قانون، شکست در مبارزه با فساد اداری، شکست در برقراری تفاهم ملی، شکست در ایجاد شغل و رونق دادن به اقتصاد و شکست در برقراری امنیت برای مردم تنها موارد کوچکی از شکست‌ها و ناکامی‌های این حکومت ناقص الخلقه بود. حتی مبنای تشکیل این حکومت نیز براساس ناکامی شکل گرفت. پس از برگزاری انتخاباتی مملو از تقلب و تخلف و با به بن‌بست رسیدن مذاکرات میان نامزدان مدعی پیروزی در انتخابات ریاست جمهوری، این حکومت به شکلی غیرقانونی و با برنامه‌ریزی آمریکایی‌ها شکل گرفت.
اما یکی دیگر از مواردی که حکومت وحدت ملی در آن شکست خورد و ناکام ماند حل کردن مشکل طالبان بود. حکومت وحدت ملی که یک روز با شعار شکست طالبان گوش فلک را کر می‌کرد و روزی دیگر ندای صلح با طالبان را سر می‌داد نه در جبهه جنگ پیروز شد و نه در پای میز مذاکره.
رهبری ضعیف و مملو از فساد نیروهای امنیتی نتوانست درمقابل جنگجویان طالبان هیچ پیشرفتی داشته باشند. درحالی که جنرالان منسوب رهبران حکومت وحدت ملی در دفاتر گرم و نرم خود در وزارت دفاع ملی مشغول امتیازگیری و چوکی فروشی و اختلاس اموال حکومت بودند و در محافل و مهمانی‌های مجلل نیز به عیش و نوش سرگرم شده بودند، سربازان پولیس و اردوی ملی روزها در محاصره طالبان می‌ماندند و سرانجام با تمام شدن مهمات و نانشان یا سربریده می‌شدند یا تیرباران می‌گردیدند. مرگ سرنوشت سربازی بود که تا آخرین قطره خون مقاومت می‌کرد و سرانجام خونش بر خاک سنگر بی دفاعش می‌ریخت، در حالی که سرقوماندان اعلی قوای مسلح کشورش در آرامش و آسایش زیر درختان ارگ ریاست جمهوری قدم می‌زد.
رهبران حکومت وحدت ملی در بخش صلح نیز راه به جایی نبردند. آن‌ها حتی نتوانستند طالبان را راضی به نشستن پای میز مذاکره با خود کنند. درحالی که اعضای شورای عالی صلح معاش‌های بالایی می‌گرفتند و هیچ دستاوردی نیز نداشتند، حکومت وحدت ملی برد مشورتی صلح را تشکیل داد. تمامی این اقدامات درحالی صورت می‌گیرد طالبان جز به مذاکره با آمریکا آن هم گفتگو بر سر خروج نیروهای آمریکایی از افغانستان به هیچ مذاکره دیگری راضی نشده‌است. در شرایطی که از سویی بیش از نیمی از خاک افغانستان در دست طالبان است و این گروه می‌تواند در عرض چند ساعت یک مرکز ولایت را تصرف کند و از سوی دیگر حکومت وحدت ملی با مدیریت ضعیف و فساد فزاینده ای که دارد هر روز در جبهه‌های جنگ شکست می‌خورد انتظار راضی شدن طالبان برای مذاکره دور از عقل است.
حکومت وحدت ملی که خود را شکست خورده در میدان جنگ و ناکام در میز مذاکره می‌دید دست به دامن کشورهای منطقه شد. از همین روی کشورهایی همچون ایران و روسیه با مجوز حکومت وحدت ملی به رایزنی با طالبان پرداختند تا شاید بتوانند این گروه را راضی به صلح با حکومت کنند. گفتگوهای ایران با طالبان گویا با موفقیت‌هایی نیز همراه بود تا جایی که مقامات ایرانی اعلام کردند که طالبان با گذاشتن شروطی آماده است سلاح بر زمین گذاشته و در صحنه سیاست افغانستان مشارکت کند. اما ناگهان در چشم برهم زدنی موقف حکومت وحدت ملی تغییر کرد و با لحنی پرخاشگرایانه از زبان معاون سخنگوی ریاست جمهوری گفتگوهای ایران با طالبان را محکوم کرد؛ یعنی همان گفتگوهایی که در هماهنگی با خود انجام شده بود. معاون سخنگوی ارگ حتی پا را فراتر گذاشته و در تضاد با پروتکل‌های دیپلماتیک در مسائل داخلی ایران نیز دخالت کرده‌است. وی درحالی به وضعیت خبرنگاران در ایران اشاره می‌کند که خود بی‌خبر از وضعیت امنیتی و معیشتی خبرنگاران و فعالان رسانه ای در افغانستان است. وی درحالی طالبان را با سازمان تروریستی مجاهدین خلق مقایسه می‌کند که خبر ندارد ایران این گروه را از نظر نظامی در سال ۶۸ شکست داد و پس از آن نیز اعلام کرد که اگر اعضای این گروه سلاح بر زمین بگذارند و تسلیم شوند شامل عفو می‌شوند. مرتضوی درحالی به مخالفان سیاسی ایران اشاره می‌کند که جنرال دوستم ماه‌ها در ترکیه تبعید شده بود و فرماندهان ضدطالبانی همچون قیصاری در ریاست امنیت ملی به وحشیانه‌ترین شکل شکنجه می‌شدند.
بنظر می‌رسد که حمله سخنگوی ارگ ریاست جمهوری به تلاش‌های ایران برای صلح با دخالت کسانی صورت گرفته‌است که مخالف دوستی دو ملت افغانستان و ایران هستند. کشورهایی مانند امارات متحده عربی، عربستان سعودی و ایالات متحده آمریکا مایل به نزدیکی میان افغانستان و ایران نیستند. این کشورها در هر دوره ای که دو ملت ایران و افغانستان به هم نزدیک شدند به ضدیت با آن پرداختند. حتی در پرونده صلح نیز مخالف استفاده از ظرفیت ایران هستند. آن‌ها صلحی را در افغانستان می‌خواهند که از فیلتر آن‌ها عبور کرده باشد. عربستان و آمریکا حتی با برگزاری نشست صلح در قطر نیز مخالفت کردند زیرا قطر نیز در سال‌های اخیر خواسته که نقشی مستقل در تحولات منطقه ای داشته باشد.
رهبران حکومت وحدت ملی باید بدانند که روابط تاریخی دو ملت افغانستان و ایران را نباید بازیچه دست عربستان و آمریکا و عوامل داخلی آن‌ها در افغانستان قرار داد. آن‌ها باید بدانند که نباید به مهره‌هایی همچون یک معاون سخنگو اجازه داد تا به تخریب روابط میان دو همسایه تاریخی دست بزنند آن هم در شرایطی که افغانستان سال‌ها از دوستی ایران بهره برده و اکنون نیز به بندر چابهار ایران وابسته است. کشورهایی همانند آمریکا و عربستان یک روز هستند و یک روز نیستند اما این کشورهای همسایه هستند که تا ابد در کنار افغانستان خواهند بود.
/عمار
کد مطلب: 87588
لينک کوتاه خبر: https://goo.gl/bLrARv
 


 
دوست محمد
۱۳۹۷-۱۰-۲۰ ۱۷:۰۰:۴۲
شما با این پندار غلط یک عمر پس خور هستید و خواهید ماند
متأسفانه ظریف ایران رسما به امور داخلی کشور دخالت می کند و ایران دوست شیعه یا افغانستان است یا دشمن امام علی فرمود: دوست دشمن دشمن است راه را لطفا از چاه تشخیص دهید بامیانی (18811)
 
نام و نام خانوادگی
ایمیل