یادداشت‌های محرّمی سید اسحاق شجاعی (2)

ما در کدام زمانه برای امام حسین عزاداری می‌کنیم؟

شناخت زمانه، بخشی از معرفت به امام و اهل‌بیت است. ما دیگر در زیر زمین خانه و به دور از نگاه دیگران عزاداری نمی‌کنیم؛ عزاداری ما در معرض دید و دیدگاه چند میلیارد انسان انجام می‌گیرد. چه بسا انسان‌هایی که باعزاداری ما، امام و اهل‌بیت و حتّی دین و مذهب را می‌شناسند و داوری می‌کنند.
تاریخ انتشار : پنجشنبه ۲۲ سنبله ۱۳۹۷ ساعت ۱۲:۵۱
ما در کدام زمانه برای امام حسین عزاداری می‌کنیم؟
هیچ زمانی چون این زمان، به دوش گرفتن مسوولیت عزاداری برای شهدای کربلا و امام حسین(ع) سخت و خطیر نبوده است؛ زیرا اکنون دوست‌داران امام و عزاداران آن حضرت در پشت شیشة شفاف، عزاداری می‌کنند؛ در حالی که شش میلیارد انسان در جهان، سخنان، اعمال و رفتار آن‌ها را شاهد و ناظراند. اوّل به چند ویژگی جهان کنونی بپردازیم تا معلوم شود چه می‌خواهیم بگوییم.
جهان کنونی از جمله با این ویژگی‌های مهم شناخته می‌شود:  
1-  از نیمه دوم قرن بیست، دانشمندان ‌گفتند جهان تبدیل به دهکده شده است. در آخرین سال‌های آن قرن گفتند حالا جهان تبدیل به یک اتاق شده است؛ یعنی همه شش میلیارد انسان انگار در یک اتاق زندگی می‌کنند و همگی از همه‌چیز همگان با خبر اند و چیزی را نمی‌توان از دیگران پنهان کرد. نمی‌توان عملی را به دور از دید و نگاه و قضاوت دیگران انجام داد.
حالا که دو دهه از قرن بیست‌ویک می‌گذرد، احتمالاً جهان از یک اتاق هم خردتر شده باشد و شاید دانشمندان سخن جدیدی در این مورد گفته باشند که من از آن بی‌خبرم.
2-  گفته‌اند مهم‌ترین حادثه در قرن بیستم انفجار اطلاعات و همگانی شدن آن است. این انفجار در قرن بیست‌ویک با شدّت و قدرت بیشتری ادامه یافته است. اگر زمانی مردم از ندانستن ناله می‌کردند، امروز یکی از مشکلات جامعه بشری، دانایی بیش از حدّ و اندازه و سرریز شدن اطلاعات است. بشر، دیگر از هضم، فهم و تحلیل این همه اطلاعات عاجز مانده است. مانند این‌که روزی معده از گرسنگی خشک می‌شد و امروز از سیری بیش از اندازه متورّم و بیمار شده است.
نمونه‌های این سرریز کردن اطلاعات را می‌توان در گسترش و همگانی شدن فضاهای مجازی و شبکه‌های اجتماعی دید. اکنون فیسبوک، تلگرام، واتساپ، امو، یوتیوپ و ... در پستو خانه‌ها و در ذهن و ضمیر آدم‌ها محکم و قوی جای گرفته‌اند. افراد بماند که حتّی دولت‌ها نیز قادر به مقابله با آن‌ها نیستند و آن‌ها را از خلوت خانه‌ها نمی‌توانند برانند. 
3-  نام دیگر این قرن، خردگرایی است. گفته‌اند و درست گفته اند که نقّادی نتیجه طبیعی خردگرایی است. امروزه دیگر تمام رفتارها و اندیشه‌ها و احساسات در ترازوی عقل نقّاد نهاده می‌شوند؛ حتّی باورهای دینی و خدا نیز از صافی عقل عقلای عالم باید بگذرد تا اعتبار بیابد. اگر در گذشته اندیشه‌ها و گزاره‌ها به منبعی به نام خدا و پیامبر ختم می‌شد، امروزه دیگر باید خدا و پیامبر نیز از نقدِ نقّادان عالم جان به سلامت ببرند تا تبدیل به منبع معتبر گردند و بتوان رفتار و گفتار را بدان‌ها نسبت داد و اعتبار بخشید.
و امّا نتیجه: ما بر این باوریم که محبّت به امام حسین (ع) کافی نیست؛ اوّل معرفت، بعد محبّت. محبّت بدون معرفت سطحی، بی‌مایه، ناپایدار است و سهمی از سازندگی در آن نمی‌توان یافت.  شناخت زمانه، بخشی از معرفت به امام و اهل‌بیت است. ما دیگر در زیر زمین خانه و به دور از نگاه دیگران عزاداری نمی‌کنیم؛ عزاداری ما در معرض دید و دیدگاه چند میلیارد انسان انجام می‌گیرد. چه بسا انسان‌هایی که باعزاداری ما، امام و اهل‌بیت و حتّی دین و مذهب را می‌شناسند و داوری می‌کنند. 
هرگامی که برای عزاداری و تجلیل از حادثه کربلا برمی‌داریم باید فراموش نکنیم که در پیش چشم میلیاردها نگاه فهیم و عاقل برمی‌داریم. اوّل خود بیندیشیم که کارمان عاقلانه است و موجب آبرو برای امام حسین (ع)، دین و پیروان آن می‌شود یانه.   

 
کد مطلب: 83956
لينک کوتاه خبر: https://goo.gl/BAvG9D
 


 
نام و نام خانوادگی
ایمیل