​نسل جدیدی که رئیس‌جمهوری از آنها می‌گوید

نسل جدیدی که رئیس‌جمهوری از آن در «بیست و یکمین نشست بورد مشترک نظارت و انسجام» به عنوان نسل جدید افغانستان یاد کرد و که همکاران و مدیران جدید و شرکای همکاران بین‌المللی افغانستان هستند، چه ویژگی‌هایی دارد؟ این نسل که به گفته رئیس‌جمهوری، اهمیت کشورشان را در چهار راه آسیا درک کرده‌اند، در چه وضعیتی هستند؟
تاریخ انتشار : پنجشنبه ۲۸ سرطان ۱۳۹۷ ساعت ۰۹:۰۶
​نسل جدیدی که رئیس‌جمهوری از آنها می‌گوید
نسل جدیدی که رئیس‌جمهوری از آن سخن می‌گوید، نسلی است که در جنگ به دنیا آمده‌اند و در جنگ زندگی می‌کنند، تجربه مهاجرت را دارند، با انتحار و انفجار و صدای تفنگ خو گرفته‌اند، از کمترین امکانات برای ارتقای سطح سواد و زندگی شان استفاده کرده‌اند، در سخت‌ترین شرایط به پای صندوق‌های رای رفته‌اند و در انتخابات شرکت کرده‌اند و بیشترین زحمت‌ها را برای آبادی افغانستان کشیده‌اند.
اما این نسل که رئیس‌جمهوری از آن یاد به عنوان طرف مقابل شرکای بین‌المللی افغانستان یاد می‌کند، کمترین بهره از میلیاردها دالر کمک‌های جامعه جهانی به افغانستان را برده‌اند، در فقر مطلق سر می‌برند، در دانشگاه‌های بی کیفیت و غرق در فساد افغانستان درس می‌خوانند، به صورت گروهی تن به مهاجرت و ترک وطن می‌دهند تا بتوانند زنده بمانند و کمکی برای خانواده‌های شان باشند، روزانه ده‌ها تن از آنها در جنگ با تروریزم به شهادت می‌رسند، هزاران تن از آنان فریب طالبان و گروه‌های دهشت افگن را خورده‌اند و برای آنها می‌جنگند و وطن شان را خراب می‌کنند، میلیون‌ها معتاد از میان همین جوانان در خرابه‌ها، کوچه‌ها و زیر پل‌ها زندگی و مرگ تدریجی را با تمام وجود تجربه می‌کنند، سال‌هاست که در انتظار صلح و ختم جنگ نشسته‌اند و با گذشت هر روز امیدشان به زندگی و رفاه و آبادانی کشورشان بیشتر به یاس مبدل می‌شود.
این نسل از جوانان برعکس آنچه رئیس‌جمهوری می‌گوید، کمتر سهمی در حکومت دارند، فساد اداری حاکم بر ادارات دولتی توان کار و پیشرفت را از آنان گرفته‌است. برای یک بست پایین، در ادارات دولتی صدها جوان ثبت نام می‌کنند، که در نهایت نصیب واسطه‌دارترین آنها می‌شود، برای یک بست استادی در دانشگاه‌های دولتی با مدارک دکتورا و ماستری اقدام می‌کنند و در آخر توسط تعدادی استاد با سویه لیسانس رد صلاحیت می‌شوند، نخبگان و فرهیختگان شان برای پیشرفت و زندگی بهتر مجبورند مهاجرت کنند، از تبعیض و تعصب جاری در نهادهای مختلف رنج می‌برند و هیچ منبعی به شکایت‌های شان پاسخ نمی‌دهد، در بدترین وضعیت زیست‌محیطی زندگی می‌کنند، زیربناهای کشورشان تخریب شده‌اند و بازسازی ای در کار نیست، و از اکثریت مسئولین دولتی به جای اینکه کار و برنامه برای تغییر وضعیت کشور ببینند، بیشتر وعده و شعار می‌شنوند.
چنین نسلی که بیکاری، فقر، اعتیاد، تبعیض، تعصب، جنگ، مهاجرت، تحقیر، آوارگی و بدبختی را با تمام وجود درک و تجربه می‌کنند، برای تغییر وضعیت و برای این‌که بتوانند طرف مقابل شرکای بین‌المللی افغانستان باشند، به یک انقلاب فرهنگی، سیاسی و اقتصادی به تمام معنا در افغانستان نیاز دارند و به مدیران و رهبرانی که اولویت‌های این نسل را درک کرده و برای آنها برنامه‌ریزی و برای نجات آنها تلاش کنند.
نسل پیش، یعنی سیاست‌مداران و دولت‌مردان کنونی افغانستان، کسانی که سرمایه‌های کشور در دست آنهاست، پست‌های حساس دولتی را در اختیار قرار دارند، طرف مقابل واقعی شرکای بین‌المللی هستند، سرنوشت کشور را رقم می‌زنند، وعده و شعار می‌دهند، برای حال و آینده افغانستان تصمیم می‌گیرند و تاریخ را نیز از دید خود روایت می‌کنند، باید صادقانه برای تغییر خود اقدام کنند، نگذارند که یک نسل قربانی ضعف‌ها و کاستی‌ها، اقدامات غیر علمی و عملی آنها شوند.
در غیر این صورت، با وضعیتی که نسل جدید در حال حاضر دارند، نسلی با آینده ای برباد رفته هستند.
- محمد رضا هویدا / افغانستان ما
کد مطلب: 82128
لينک کوتاه خبر: https://goo.gl/qRbT8W
 


 
نام و نام خانوادگی
ایمیل