آشتی ناپذیرانی که «کابل» را به رسمیت نمی‌شناسند

با وجود حمایت ایالات متحده، پیشنهاد صلح به طالبان از سوی حکومت افغانستان به بن‌بست برخورده است. به نظر نمی‌آید که شورشیان از موقف‌شان مبنی بر گفت‌وگوی مستقیم با واشینگتن و خودداری از گفت‌وگو با حکومت افغانستان عقب‌نشینی کنند.
تاریخ انتشار : سه شنبه ۱۵ حوت ۱۳۹۶ ساعت ۱۰:۳۲
آشتی ناپذیرانی که «کابل» را به رسمیت نمی‌شناسند
با وجود حمایت ایالات متحده، پیشنهاد صلح به طالبان از سوی حکومت افغانستان به بن‌بست برخورده است. به نظر نمی‌آید که شورشیان از موقف‌شان مبنی بر گفت‌وگوی مستقیم با واشینگتن و خودداری از گفت‌وگو با حکومت افغانستان عقب‌نشینی کنند.
این مانع سیاسی مانع پیدا کردن راه حل دیپلوماتیک برای پایان دادن به منازعه افغانستان می‌شود که تا به حال طولانی‌ترین جنگی بوده‌است که آمریکا درگیر آن شده‌است.
حکومت ترامپ می‌گوید که فشار بر طالبان را افزایش می‌دهد تا به یک راه حل برای پایان دادن به جنگ در افغانستان دست یابد. اما توجه آمریکا بیشتر به فعالیت‌های نظامی در افغانستان معطوف است تا تلاش‌های دیپلوماتیک، و حکومت ترامپ تا حالا پیشنهاد قابل توجهی به طالبان نکرده‌است تا آن‌ها را برای به زمین گذاشتن سلاح‌شان تشویق کند.
لورل میلر که تا اواخر ماه جون سال گذشته یک دیپلومات ارشد آمریکایی در امور افغانستان و پاکستان بود، گفت که ایالات متحده آمریکا باید موقفش را در زمینه موضوعاتی که حاضر به مذاکره راجع به آن است، روشن‌تر بیان کند، به شمول اعلام جدول زمانی برای خروج نیروهای آمریکایی از افغانستان. این خانم آمریکایی گفت: «این زمینه گفتگوها را آماده خواهد کرد.»
به نظر می‌آید که چنین جدول زمانی به این زودی تعیین نخواهد شد و دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور ایالات متحده آمریکا پیوسته گفته‌است که با این مسئله که به دشمن بگوییم آمریکا چه زمانی منطقه را ترک می‌کند، مخالف است. دخالت ایالات متحده آمریکا در منازعه افغانستان اکنون به هفدهمین سال رسیده‌است. فقط در سال ۲۰۱۷، ۱۰ هزار فرد ملکی در افغانستان کشته یا زخمی شده‌اند. طرفین منازعه حتی در مورد چارچوب مذاکرات احتمالی به نتیجه نرسیده‌اند.
تلاش‌های صلح حکومت اوباما که به شدت بر پاکستان، همسایه افغانستان تکیه داشت، در سال ۲۰۱۵ به بن‌بست رسید.
اشرف غنی، رئیس‌جمهور افغانستان در چارچوب تلاش‌های جدید سیاسی، به شورشیانی که به مذاکرات می‌پیوندند و وارد پروسه سیاسی می‌شوند، وعده‌هایی داده‌است تا آن‌ها را در این راه تشویق کند. غنی در یک کنفرانس بین‌المللی که هفته گذشته در کابل برگزار شد، در این باره صحبت کرد.
او در این کنفرانس گفت، حکومت برای طالبانی که حاضر به مذاکره هستند، و خانواده‌های آن‌ها پاسپورت و ویزا می‌دهد و تلاش می‌کند این گروه را از لیست تحریم‌ها بیرون بکشد. در صورتی که طالبان در این زمینه واکنش مثبت نشان دهند، می‌توانند در کابل دفتر باز کنند.
اشرف غنی در این کنفرانس بین‌المللی که هفته گذشته در کابل برگزار شد، به طالبان پیشنهاد صلح داد.
الیس ولس، دیپلومات ارشد آمریکایی برای آسیای جنوبی از این پیشنهاد حمایت کرد و گفت که اکنون این «نوبت» طالبان است که نشان دهند آماده به گفتگو هستند، «نه با من یا با ایالات متحده آمریکا، بلکه با حکومت مستقل و مشروع و مردم افغانستان».
پس از این که طالبان موجی از حملات بی رحمانه را در اواخر ماه جنوری در کابل به راه انداختند که به کشته و زخمی شدن شمار زیادی انجامید، طرح غنی یک پیشنهاد واضح برای برقراری صلح عنوان شده‌است.
به عقیده مایکل کوگلمن، کارشناس ارشد آسیای جنوبی در مرکز تحقیقاتی ویلسون، این که شورشیان انعطاف‌ناپذیر موقف‌شان را تغییر دهند، غیرمحتمل است.
بارنت روبین، یک کارشناس افغانستان در دانشگاه نیویارک که مشاور حکومت اوباما بود، گفت: «مشکل این است که طالبان می‌خواهند راجع به موضوعی مذاکره کنند که کنترولی بر آن ندارند – یعنی حضور نیروهای آمریکایی در افغانستان».
خبرگزاری اسوشیتدپرس اطلاع یافته‌است که مقام‌های بلندپایه افغانستان به‌طور غیررسمی با طالبان در حال مذاکره هستند. اما تلاش‌های این مقام‌ها هماهنگ شده نیست و اقدامات رسمی بیشتر به جایی نمی‌رسد، چون طالبان اصرار دارند که دولت «امارت اسلامی» آنها که در سال ۲۰۰۱ توسط ایالات متحده آمریکا سرنگون شد، حکومت مشروع افغانستان باقی می‌ماند.
در نامه طالبان که به تاریخ ۱۴ فبروری خطاب به مردم آمریکا و «نمایندگان صلح دوست کانگرس» نوشته شده، آمده‌است: «ایالات متحده آمریکا باید به اشغال افغانستان پایان دهد و همه حقوق مشروع ما را به شمول تشکیل یک حکومت در انطباق با همه اعتقادات مردم مان بپذیرد». در ادامه این نامه آمده‌است که آن‌ها به دنبال «مذاکرات صلح» با واشینگتن هستند.
اما اتفاقاتی که در میدان جنگ رخ می‌دهند، در جهت مخالف صلح است. از ماه اگست که ترامپ اعلام جدول زمانی برای خروج نیروهای آمریکایی از افغانستان را رد کرد، ایالات متحده آمریکا هزاران نیروی اضافی برای آموزش به افغانستان فرستاده‌است که به این ترتیب شمار کل نیروهای آمریکایی در افغانستان به بیش از ۱۴ هزار تن می‌رسد.
ایالات متحده آمریکا بر شدت حملات هوایی افزوده‌است، اما به نظر نمی‌آید که این مسئله تأثیر منفی بر وضعیت طالبان گذاشته باشد. آن‌ها کنترول یا نفوذ بر تقریباً نیمی از کشور را در دست دارند یا برای به دست‌گیری کنترول آنها مبارزه می‌کنند.
مدت کوتاهی پس از این که انفجار انتحاری با استفاده از یک آمبولانس به مرگ بیش از ۱۰۰ تن در کابل انجامید، ترامپ به تاریخ ۲۹ جنوری اعلام کرد: «ما نمی‌خواهیم با طالبان گفتگو کنیم. شاید زمانی این کار را بکنیم، ولی نه به این زودی‌ها.»
مقام‌های آمریکایی پیام‌هایی را به نمایندگان سیاسی طالبان در قطر رسانده‌اند و از این گروه با تأکید خواسته‌اند که به گفت‌وگوها با حکومت افغانستان ملحق شوند. کشورهای همسایه راجع به تلاش‌های آمریکا برای پیداکردن یک راه حل سیاسی شک دارند. تصور می‌شود که پاکستان، ایران و روسیه ارتباط با گروه طالبان را در داخل افغانستان حفظ می‌کنند تا در صورت فروپاشی این کشور نفوذ سیاسی آن‌ها در این کشور حفظ شود.
خانم میلر که اکنون یک کارشناس ارشد سیاست خارجی در یک مرکز تحقیقاتی غیرانتفاعی آمریکایی است، گفت که صلح نیازمند این است که حکومت ترامپ تلاش‌هایش را دراین راه به شدت افزایش دهد. اما این حکومت تا به حال فقط یک دیپلومات ارشد در منطقه تعیین کرده‌است. او ادامه داد که این جنگ شاید نیازمند به میانجیگری بین‌المللی باشد: «کافی نیست که بگوییم دروازه باز است. بلکه پروسه صلح باید به جریان انداخته شود».
کد مطلب: 78521
مرجع : ماندگار
 


 
نام و نام خانوادگی
ایمیل