«مروری بر زندگی شهیده ام یاسر الموسوی، همسر دبیرکل شهید حزب‌الله لبنان»

«ام یاسر»

همزمان با فعالیت‌های تبلیغی گسترده سید عباس موسوی، همسرش، ام یاسر نیز فعالیت‌های تبلیغ مذهبی را برای زنان در لبنان در پیش می‌گیرد و با همکاری تعدادی از دوستانش، اولین مدرسه علمیه بانوانِ لبنان را در بعلبک تأسیس می‌کند
تاریخ انتشار : دوشنبه ۱۴ حوت ۱۳۹۶ ساعت ۱۵:۴۷
«ام یاسر»
سید عباس موسوی و سیده سُهام الموسوی به سیبی می‌ماندند که به دو نیمش کرده باشی. این دو، با هم به نجف رفتند، با هم به تحصیل در حوزه پرداختند و کمی بعدتر، آن هنگام که فشارهای حکومت عراق طلبه‌های لبنانی را وادار به بازگشت به لبنان کرد با هم و در کنار هم به تبلیغ دین در لبنان پرداختند و آن روز که جنوب لبنان مورد تهاجم ارتش تجاوزگر اسرائیل قرار گرفت، با هم و در کنار هم در حزب اللهِ تازه تشکیل شده فعالیت علیه اشغالگری اسرائیل را آغاز کردند و روشن است که پایان چنین زندگیِ همدلانه و همراهانه‌ای، هرگز جز این نمی‌تواند باشد که با هم، در کنار هم و در یک زمان به شهادت رسیدند.
سطور حاضر، نگاهی است گذرا به زندگی همسر دبیرکل سابق حزب‌الله لبنان، شهید سید عباس موسوی: «شهیده سیده سُهام الموسوی» معروفبه ام یاسر.

***

داستانِ زندگی این دو – براساس اطلاعات موجود – از آن جا شروع شد که سید عباسِ جوان – که قصد داشت به زودی برای پیوستن به حوزه علمیه به نجف اشرف برود – علاقمند دختر عمویش شد و پس از چندی با یکدیگر ازدواج کردند؛ ازدواجی که امام موسی صدر نیز در آن حاضر بود. چه این که سید عباس موسوی یکی از طلاب مدرسه علمیه او در صور بود و یکی از درخشان‌هایشان؛ و مدتی کوتاه پس از مراسم ازدواج، به نجف اشرف رفتند تا سید عباس تحصیلات حوزوی‌اش را ادامه دهد. در نجف بود که سید عباس تعدادی از دروس حوزوی را برای همسرش تدریس می‌کرد تا هنگام بازگشت به لبنان، همسرش نیز بتواند همگام با او به تبلیغ بپردازد. آرزویی که محقق می‌شود و در سال‌های آینده، و همزمان با فعالیت‌های تبلیغی گسترده سید عباس موسوی، همسرش، ام یاسر نیز فعالیت‌های تبلیغ مذهبی را برای زنان در لبنان در پیش می‌گیرد و با همکاری تعدادی از دوستانش، اولین مدرسه علمیه بانوانِ لبنان را در بعلبک تأسیس می‌کند. یکی از نزدیکان این خانواده روایت می‌کند که "سید عباس به شدت علاقه داشت که ام یاسر برای تبلیغ مذهبی به روستاهای اطراف بعلبک برود. خیلی وقت‌ها که ام یاسر به تبلیغ می‌رفت و بازمی‌گشت، سید عباس خود غذا می‌پخت و به او می‌گفت: «ام یاسر، این غذا بیش‌تر از هر غذای دیگه‌ای به من می‌چسبه. چرا که می‌دونم تو به تبلیغ رفته‌بودی و فرصت غذاپختن نداشتی.»
سال ۱۹۸۲، و پس از تهاجم ارتش رژیم صهیونیستی به لبنان، ام یاسر – تا آن جا که امکان می‌یابد – در کنار همسرش، به فعالیت در حزب‌الله می‌پردازد؛ به خانواده‌های شهدا و اسرا سرکشی می‌کند، به فرزندان شهدا رسیدگی می‌کند و در کنار همه این‌ها، از فعالیت‌هایی همچون شستن لباس رزمندگان و جمع‌آوری کمک‌های مالی برای حزب‌الله و خانواده‌های شهدا نیز فروگذار نمی‌کند. یاسر الموسوی، روزی را به یاد می‌آورد که یکی از همسران شهدا به نزد ام یاسر می‌آید و از او کمک می‌خواهد؛ به او می‌گوید که حتی مقداری نفت برای گرم کردن خانه‌شان ندارند و ام یاسر هم، دو تخته فرشِ خانه اش را به او می‌بخشد، و هنگامی که پدر به خانه بازمی‌گردد و از جریان مطلع می‌شود، از شادمانیِ داشتن همسری چنین مؤمن و بخشنده، او را در آغوش می‌گیرد و می‌بوسد و خدا را شکر می‌کند. یاسر لحظه‌ای را به یاد می‌آورد که خبرِ انتخاب سید عباس به دبیرکلی حزب‌الله به ام یاسر می‌رسد، و او – به جای این که از پیشرفت شوهرش خوشحال شود – شروع به گریه می‌کند؛ چرا که «در این منصب، اسرائیل به شدت در صدد ترور کردن سید عباس خواهد بود.» و این را هم به یاد می‌آورد که پدرش همیشه – و در پاسخ به کسانی که از ترورشدن او ابراز نگرانی می‌کردند – می‌گفت: «تا زمانی که ام یاسر در کنارِ من نباشد، من هرگز به شهادت نخواهم رسید.» گویی میان این دو عهدی بوده‌است که به شهادت نرسند جز آن هنگام که این توفیق برای هردوی آنان فراهم باشد، تا زندگی همدلانه و عاشقانه خود را در دنیای دیگر نیز ادامه دهند.
مادر ام یاسر روزهایی را به یاد می‌آورد که دامادش – از شدت علاقه‌ای که به ام یاسر داشت –نزد او می‌آمد و با شور و اشتیاقی مثال نزدنی می‌گفت: «حاجیه خانم، از او متشکرم که دختری چون سُهام را به دنیا آوردی و تربیت کردی.». روزهایی که سید عباس در پاسخ به رزمنده ای که به او می‌گفت: «من اگر شهید بشم، می‌رم پیش حوری‌ها.» می‌گفت: «اما من حوری نمی‌خوام؛ حوریهٔ من ام یاسره.» و فرزندان سید عباس نیز روزهایی را به یاد می‌آورند که پدر، با لباس خونین و سفیدک زده از عرق، از منطقه عملیاتی به خانه بازمی‌گشت و مادر، پدر را به محض ورود به خانه در آغوش می‌گرفت و می‌بوسید و هنگامی که از پدر می‌شنید که «اجازه بده اول دوش بگیرم، بعد بیام خدمتتون.» می‌گفت: «دوست دارم توی همین لباس بغلت کنم.». روزهایِ مادری که هر سال و بدون استثناء، پدر برای مادرشان مراسم می‌گرفت؛ مراسمی که در آن‌ها، هر یک از فرزندان مسئولیتی داشت: یکی اول مراسم قرآن می‌خواند، یکی شعر می‌خواند و .. روزهایی را به یاد می‌آورند که وقتی صحبت از علاقه مثال زدنی مادر به سید عباس می‌شد، مادر می‌گفت: «من بوی حضرت امیرالمؤمنین علی (ع) رو از پدر شما استشمام می‌کنم.»
همانند همسرش سید عباس، دبیرکل شدن شوهرش هرگز کوچکترین تأثیری بر روی ام یاسر نگذاشت. روزی که سید عباس دبیرکل حزب‌الله نبود و روزی که سید عباس دبیرکل حزب‌الله بود، برای ام یاسر یکی بود و هیچ‌یک از دوستان و نزدیکانش، ذره ای تغییر را در رفتار این خانواده به یاد نمی‌آورند؛ چه این که سید عباس موسوی و همسرش، از آن عده نبودند که به مجرد دست یافتن به مسئولیتی کوچک، غرق در غرور و عجب و خودخواهی شوند.
و همانگونه که در مقدمه مطلب گفته شد، پایان زندگی‌ای این چنین همدلانه، جز با سرنوشت و پایانی همدلانه و همراهانه تعریف نمی‌شود: روز شانزدهم فوریه ۱۹۹۲، هلیکوپترهای اسرائیلی، خودروی حامل سید عباس موسوی، سیده سهام موسوی و فرزند خردسالشان، سید حسین را هدف قرار دادند و به زندگی دنیوی آنان پایان بخشیدند.
-سید محمد موسوی
کد مطلب: 78513
لينک کوتاه خبر: https://goo.gl/vFfr3w
مرجع : قدس‌آنلاین
 


 
نام و نام خانوادگی
ایمیل