صلح با طالبان؛ تکلیف گروه‌های تروریستی دیگر چه می‌شود؟

از دیرباز تپ و تلاش‌هایی در مجامع بین المللی، منطقه و کشور رویکار بوده تا طالبان را تحت هر شرایطی که امکان‌پذیر باشد، باید به سر میز مذاکره کشاند و پروسهٔ صلح را به اشتراک طالبان آغاز کرد.
تاریخ انتشار : دوشنبه ۱۴ حوت ۱۳۹۶ ساعت ۱۳:۲۰
صلح با طالبان؛ تکلیف گروه‌های تروریستی دیگر چه می‌شود؟
آخرین دستاوردی که در سطح کشور صورت گرفته، تلاش‌های ظاهراً ناکامِ پروسهٔ کابل و شورای صلح است که در هفته‌های پسین نمایان شد. این دستاورد ضمن این‌که به طالبان در کابل دفتری را پیشنهاد می‌کند و به خواست آنان قانون اساسی را تغییر می‌دهد، رئیس حکومت وحدت ملی وانمود کرده که دولت افغانستان حاضر است مذاکرات را با اعضای گروه طالبان در هر جایی که خواسته باشند، آغاز کند.
به پندار مسوولان ارشد حکومت وحدت ملی، گویا جنگ در افغانستان به نقطهٔ پایان خود تقرب جسته‌است. با آنکه این پیشکش از سوی طالبان هیچ واکنشی در پی نداشت، اما واقعیت این است که در حال حاضر، در افغانستان این تنها طالبان نیستند که حملات تروریستی و دهشت‌افکنی را انجام می‌دهند، بلکه علاوه بر گروه تروریستی داعش، بیش از بیست گروه تروریستی دیگر که از کشورهای منطقه و برخی از کشورهای آسیای میانه و نیز کشورهای غربی افراز شده، در افغانستان فعال اند.
داعشیان تا هنوز طوری که انتظار می‌رفت، از قلمرو مرکز خلافتش -شام و عراق- کاملاً بیرون نشده‌اند و در هفته‌های پسین، در سوریه دسته‌های داعش از سوی نیروهای نظامی سوریه و طیارات روسی مورد حملات شدید قرار گرفتند. موردی که در این میان گفتنی و قابل توجه جدی است، این است که نباید جهان و حکومت افغانستان، به دنبال صلح تنها دست به دامن طالب شود، در حالی که داعش با نیرو و تجهیزات مدرن و بیشتر، انفجارهای بزرگتر و بیشتری را در کشور سازمان‌دهی می‌کنند.
از سوی دیگر، نام طالبان در حملات کمرنگ‌تر شده‌است و این بدان معنا است که اعضای فعال گروه تروریستی طالب به داعش پیوسته و آنچه در حلقهٔ طالبان باقی مانده، بیشتر شامل کسانی است که کمتر فعال اند یا از تداوم جنگ قسماً خسته شده باشند. در چنین وضعیتی که داعش روزبه‌روز نیرومندتر و وحشیانه‌تر عمل می‌کند، کشانیدن طالب به میز مذاکره، داعش و گروه‌های فعال تروریستی دیگر را از محراق توجه به دور نگه می‌دارد، این امر سبب می‌شود تا تیر ما کاملاً به نشان اصابت نکند و همانند یک‌دهه پیش، در این بزنگاه اغوا شویم و بازندهٔ میدان باشیم؛ نمونهٔ آَشکار کنونی این غافل‌گیری، دعوت از گلبدین حکمتیار است که تبلیغات حلقات سیاسی کشورها و نهادها بر این محور می‌چرخید، می‌گفتند: آمدن حکمتیار یگانه کلید راه آغاز صلح و انصراف طالبان از جنگ است. تجربهٔ چندین ماهه به صراحت بطلان این رویداد را به اثبات رسانید و نشان داده که حکمتیار دیگر آن رهبر مؤثر حزب اسلامی نیست که حلقات جنگ‌افروز طالبان به او تمکین کنند و با آمدنش به کابل، از جنگ و ویرانی دست بکشند. بر خلاف، با آمدن او حملات طالبان نه کمتر، بلکه بیشتر و وحشیانه‌تر شد.
اکنون ارزیابی معادلهٔ طالب و داعش نیز همین‌گونه است؛ بنابراین، امروز حلقات سیاسی در داخل و خارج کشور به روشنی دریافته اند که سازمان استخبارات پاکستان برای آنکه به استراتژی‌های جنگ‌افروزانه و ویران‌گر خود سازوکاری تازه داده باشد و طالب از نقش افتاده و کمرنگ شده را رویکار داشته باشد، گاه‌گاهی رقص‌های طالبی را به نمایش می‌گذارد، اما ساز، همان کشتار و ویرانی است که با قیافه‌های مبدل زیر نام داعش، شبکهٔ حقانی و…، زمین و زمان را درمی‌نوردد.
سران حکومت وحدت ملی باید فریب زرق و برق نام‌ها را نخورد. باید حلقات حکومتی در داخل و نهادهای سیاسی و سیاست‌مداران مؤثر خارجی در قضایای جنگِ افغانستان، بدانند و آگاه باشند که در جغرافیای جنگ افغانستان تنها گروه تروریستی طالبان حضور ندارند؛ بلکه داعش و گروه‌های تروریستی دیگر که شمار آن را بعضی منابع استخباراتی و امنیتی تا بیشتر از بیست تخمین کرده‌اند، همهٔ این گروه‌ها عرادهٔ جنگی، تباهی و کشتار شهروندان بی‌گناه افغانستان را به پیش می‌برند.
نباید محمداشرف غنی پروسهٔ صلح و زندگی میلیون‌های باشندهٔ این سرزمین را قربانی معاملهٔ انتخاباتی و قومی خود بسازد. مردم انتظار دارند دستاورهای چندین سالهٔ شان به هر قیمتی که می‌شود، حفظ گردد و به دست گروهی که سال‌ها خون‌شان را ریخته‌است، دلبخواه تغییر نیابد. مردم به چشم سر می‌بینند که چگونه محمداشرف غنی و اطرافیانش سال‌ها به خواست بخشِ بزرگی از مردم و حتی جناح ۵۰ درصدی حکومت وحدت ملی، مبنی بر برگزاری لویه جرگه و تعدیل برخی از ماده‌های قانون اساسی دست رد زد و اکنون به خواست طالبان حاضر است آن را تغییر بدهد.
هارون مجیدی
منبع: ماندگار
کد مطلب: 78496
 


 
نام و نام خانوادگی
ایمیل