پیمان نامه امنیتی که برای کابل امنیت نیاورد

میزان ۹۳ یک خبر در صدر اخبار رسانه‌های منطقه ای قرار گرفت. پس از چندین سال کش و قوس، سرانجام دو طرف بر سر پیمان نامه جدید امنیتی به توافق رسیدند. امضای دو طرف بر پیمان نامه آن را به پیمان نامه « کابل – واشینگتن » معروف کرد. این پیمان نامه قرار بود بر امنیت افغانستان تأثیر مثبت بگذارد و صلح و امنیت را پس از چند سال اشغالگری و ناامنی به افغانستان برگرداند. اما برعکس از آن روز تا به امروز عملیات تروریستی در کابل نه تنها کاهش نیافت بلکه با رشد افزایشی عملیات تروریستی ، «امنیت داخلی» افغانستان در پایین‌ترین سطح خود قرار گرفت.
تاریخ انتشار : پنجشنبه ۱۲ دلو ۱۳۹۶ ساعت ۱۴:۱۱
پیمان نامه امنیتی که برای کابل امنیت نیاورد
میزان ۹۳ یک خبر در صدر اخبار رسانه‌های منطقه ای قرار گرفت. پس از چندین سال کش و قوس، سرانجام دو طرف بر سر پیمان نامه جدید امنیتی به توافق رسیدند. امضای دو طرف بر پیمان نامه آن را به پیمان نامه « کابل – واشینگتن » معروف کرد. این پیمان نامه قرار بود بر امنیت افغانستان تأثیر مثبت بگذارد و صلح و امنیت را پس از چند سال اشغالگری و ناامنی به افغانستان برگرداند. اما برعکس از آن روز تا به امروز عملیات تروریستی در کابل نه تنها کاهش نیافت بلکه با رشد افزایشی عملیات تروریستی ، «امنیت داخلی» افغانستان در پایین‌ترین سطح خود قرار گرفت. موضوعی که طی مدت کوتاهی به چالشی بزرگ برای کابل و همسایگانش تبدیل و به تعداد نیروهای نظامی آمریکا، ایساف و حتی ناتو نیز در اشغالگری افغانستان به بهانه مبارزه با تروریسم افزوده شد. این در حالی است که گروه‌های مختلف در افغانستان به اسم «دولت اسلامی» یا «امارت اسلامی» دست به تصاحب و اشغال مناطق مختلفی از خاک این کشور زدند. تا جایی که ماه جاری میلادی در افغانستان خونبارترین ماه پس از چند سال عملیات تروریستی شد. عملیات اخیر در کابل بیش از ۴۰۰ زخمی و کشته داشت که بسیار دردناک است. تحلیل‌ها نشان می‌دهد «انجام عملیات تروریستی» در کابل به ساده‌ترین حالت ممکن رخ می‌دهد و امنیت پایتخت به هیچ وجه نمی‌تواند تا مدت‌های طولانی به وضعیت عادی برگردد. سؤال این جاست در حالی که این روزها شاهد شدیدترین حملات طی سال‌های اخیر در افغانستان و به ویژه کابل هستیم این «پیمان نامه» چه نقشی در ثبات امنیتی افغانستان ایجاد کرد؟ در پاسخ به چند محور اشاره می‌شود:
۱.آموزش و ارتقای توان نیروهای امنیتی: بخشی از ساختار پیمان نامه به این موضوع اختصاص دارد. متأسفانه تا به امروز ارتش افغانستان و نیروهای پلیس و امنیتی نتوانستند نقش مؤثری در امنیت افغانستان داشته باشند. سطح آموزش، نوع به‌کارگیری نیرو و از همه مهم‌تر تجهیزات نیروهای افغانستانی، مناسب با نوع تهدید و عملیات تروریستی نیست و بر همین اساس هر روز شاهد افزایش عملیات‌های تروریستی و میزان کشته‌ها و زخمی‌ها هستیم. به واقع نیروهای ایساف، ناتو و آمریکا به جای آموزش، در حال افزایش نیرو در این کشور به صورت مستقیم هستند و برخلاف پیمان نامه به جای ارتقای امنیت پایدار افغانستان، آن را در مرحله اشغال نگه داشته‌اند.
۲. همکاری اطلاعاتی: یکی دیگر از موضوعات مهم در پیمان نامه امنیتی افغانستان – آمریکا، همکاری اطلاعاتی میان نیروهای افغان و آمریکایی است. مسئله ای که می‌تواند به کاهش عملیات تروریستی و افزایش کشفیات کمک کند. در چنین شرایطی افغانستان محلی برای ارتباط گیری با سرپل‌های گروه‌های تروریستی شده و سیا ( سازمان اطلاعات مرکزی آمریکا) به جای کمک به سیستم اطلاعاتی افغانستان، از آن برای جمع‌آوری و تجزیه و تحلیل داده‌های خود استفاده می‌کند. به واقع سرویس اطلاعاتی افغانستان در طرح پیمان نامه امنیتی به جای سرویس همکار به یک سرویس اطلاعاتی خدماتی تبدیل شده و سیا هیچ همکاری برای کشف یا برخورد با سوژه‌های ضد امنیتی افغانستان نمی‌کند. بدین معنا سرویس اطلاعاتی افغانستان در این پیمان نامه کارایی خود را از دست داده و به این زودی‌ها به یک سرویس امنیتی برای تولید امنیت پایدار نخواهد رسید. مسئله ای که به ضرر شهروندان افغانستانی است و آن‌ها را در معرض کشته شدن قرار می‌دهد و در نتیجه تنها آورده اش به‌کارگیری عناصر تکفیری – تروریستی در افغانستان و اعزام آن‌ها به دیگر کشورها برای عملیات‌های مشابه است. به طوری که بسیاری از فرماندهان تکفیری در سوریه از افغانستان به این کشور منتقل شدند. تروریست‌های عرب افغان، القاعده و دیگران که در سوریه فعال هستند از همین سرپل‌ها استفاده کردند.
۳. حفظ پایگاه‌های نظامی: هرچند در این پیمان نامه از اموال نیروهای نظامی آمریکا در چتر دولت افغانستان نام برده شده‌است اما همگان می‌دانند پایگاه‌های آمریکایی با هیچ بخشی از دولت افغانستان هماهنگ نیستند. مرکز عملیات قندهار که تحت اشراف مستقیم نیروهای آمریکایی است، هیچ هماهنگی با وزارت دفاع یا نیروهای امنیتی افغانستان ندارد و بدون اطلاع دست به عملیات‌های اطلاعاتی و نظامی در کشورهای همسایه می‌زند. به‌طور نمونه، این مراکز به جای تقویت نیروهای افغان به منظور مقابله با تروریسم دست به اعزام هواپیمای بی سرنشین آرکیو ۱۷۰ برای جاسوسی به ایران زدند و از طرفی روزانه مناطق شمالی پاکستان را بمباران می‌کنند. این موضوع به یک رویکرد برای تهدید و آسیب رسانی به امنیت پیرامونی افغانستان تبدیل شده و در نهایت آمریکایی‌ها با این توافق پایگاه‌های نظامی خود را حفظ کردند.
در جمع‌بندی باید به ناکارآمدی این پیمان نامه در سراسر افغانستان اشاره کرد. طبق این پیمان نامه تنها آورده افغانستان، سهم دلاری از کمک‌های آمریکا برای ارتقای توان دفاعی است، در حالی که کاپیتولاسیون به عنوان یک بند حقوقی از مفاد قرارداد امنیتی کابل – واشینگتن برداشت می‌شود و نیروهای آمریکایی بدون هیچ دغدغه ای به کشتار مردم بیگناه مناطق مختلف افغانستان به اسم مبارزه با تروریسم مبادرت می‌کنند. عملاً هم فقط همین بند اجرایی شده‌است. در حالی که تمام مواد این پیمان نامه بر حفظ و ارتقای امنیت در افغانستان به وسیله کمک‌های خارجی از جمله آمریکا تأکید دارد. با این حال افغانستان به جولانگاه گروه‌های تروریستی تبدیل شده و آمریکا از این فرصت برای خارج کردن معادن این کشور بهترین استفاده را کرده‌است. اسناد زیادی دربارهٔ خروج معادن و سنگ‌های گران بهای افغانستانی از پایگاه قندهار منتشر شده‌است. متأسفانه سیاستمداران افغانستانی بدون در نظر گرفتن سلامت و امنیت مردم افغانستان به امضای پیمان نامه ای مبادرت کردند که با گذشت سه سال هیچ دستاوردی برای شهروندان این کشور نداشته‌است.در کنار آن به اسم مبارزه با تروریسم، دستگاه اطلاعاتی آمریکا در افغانستان با سرپل‌های گروه‌های تروریستی ارتباط برقرار کرده و سبب اعزام آن‌ها به مناطق مختلف شده‌است. حضور تروریست‌های افغانستانی در سوریه نمونه کوچکی از همکاری اطلاعاتی آمریکا و تروریست‌ها در افغانستان است. حفظ این تروریست‌ها فایده دیگری هم دارد. به اسم مبارزه با تروریسم در کنار جمهوری اسلامی ایران، پایگاه‌های نظامی آمریکا حفظ خواهد شد و آمریکایی‌ها می‌توانند ایران را در نوار شرقی تهدید کنند.
امیر مسروری / خراسان
کد مطلب: 77752
لينک کوتاه خبر: https://goo.gl/ukx3Jx
 


 
نام و نام خانوادگی
ایمیل