آبروی از دست رفته «سوچی»

بانوی صلح، انتقادات از برخورد دولت میانمار با مسلمانان روهینگیا را رد کرد

از ۲۵ ماه آگوست سال جاری تاکنون، بیش از صد هزار نفر از ساکنان روهینگیا برای نجات جان خود از حملات ارتش میانمار، مجبور به ترک خانه و کاشانه خود شده‌اند. پناه‌جویانی که موفق شده‌اند خود را به بنگلادش برسانند، از سوزانده‌شدن روستاهایشان به دست ارتش و شبه‌نظامیان بودایی و همچنین کشتار کودکان و زنان بی‌گناه خبر داده‌اند. با این حال، «آنگ سان سوچی»، رهبر میانمار، در اولین واکنش خود به این بحران به نوعی مدعی شده‌است که دربارهٔ بحث اعمال خشونت علیه مسلمانان روهینگیا بزرگ‌نمایی شده‌است.
تاریخ انتشار : پنجشنبه ۱۶ سنبله ۱۳۹۶ ساعت ۰۹:۵۶
بانوی صلح، انتقادات از برخورد دولت میانمار با مسلمانان روهینگیا را رد کرد
اگر در روزهای اخیر، اخبار مسلمانان روهینگیا را دنبال کرده باشید، می‌دانید که از ۲۵ ماه آگوست سال جاری تاکنون، بیش از صد هزار نفر از ساکنان روهینگیا برای نجات جان خود از حملات ارتش میانمار، مجبور به ترک خانه و کاشانه خود شده‌اند. پناه‌جویانی که موفق شده‌اند خود را به بنگلادش برسانند، از سوزانده‌شدن روستاهایشان به دست ارتش و شبه‌نظامیان بودایی و همچنین کشتار کودکان و زنان بی‌گناه خبر داده‌اند. با این حال، «آنگ سان سوچی»، رهبر میانمار، در اولین واکنش خود به این بحران به نوعی مدعی شده‌است که دربارهٔ بحث اعمال خشونت علیه مسلمانان روهینگیا بزرگ‌نمایی شده‌است. ارتش نیز دلیل حملات خود به این منطقه را مقابله با جنگجویان روهینگیایی عنوان می‌کند که به مقرهای پلیس میانمار حمله می‌کنند. اما این افراد مسلح که خود را «ارتش رهایی‌بخش روهینگیا» می‌خوانند به‌راستی چه کسانی هستند؟

ارتش رهایی‌بخش روهینگیا
ارتش رهایی‌بخش روهینگیا آراکان ملقب به «آرسا» در ایالت راخین در شمال میانمار فعالیت دارد؛ استانی که اکثریت مسلمان آن با فقر مفرط، فقدان حقوق شهروندی و محدودیت‌های دولتی دست‌وپنجه نرم می‌کنند. دولت میانمار از اعطای حق شهروندی به آنها امتناع کرده و آنها را مهاجرانی غیرقانونی می‌داند که از بنگلادش به این کشور آمده‌اند. در خلأ حمایت دولتی، آرسا هدف خود را «دفاع، نجات و محافظت» از مردم روهینگیا در برابر سرکوب دولتی عنوان می‌کند. هرچند این نیروی شبه‌نظامی پیش‌تر با نام‌هایی دیگر همچون «حرکت الیقین» فعالیت داشته‌است، اما حمله به مقرهای پلیس در استان راخین در ۲۵ آگوست که به کشته‌شدن ۱۲ نفر انجامید، بزرگ‌ترین حمله این گروه تاکنون بوده‌است. دولت این گروه را یک سازمان تروریستی توصیف می‌کند و بر این باور است که رهبران آن در کشورهای خارجی ازجمله عربستان سعودی آموزش دیده‌اند. طبق اعلام «گروه بین‌المللی بحران»، رهبر این کشور عطاالله نام دارد که در پاکستان به دنیا آمده و در عربستان سعودی بزرگ شده‌است. با این حال، سخنگوی این گروه هرگونه ارتباط با گروه‌های جهادی را رد می‌کند و با این استدلال که این گروه به شهروندان و مردم عادی حمله نمی‌کند، برچسب تروریستی‌زدن به این گروه را نادرست می‌داند.

بحران در مرزها
ریشه‌های شکل‌گیری این گروه مسلح به قیام‌های مردمی سال ۲۰۱۲ میلادی برمی‌گردد که بنا بر گزارش سازمان ملل، دولت میانمار به شکلی سبعانه دست به سرکوب آن زد. حال حملات آرسا به نیروهای پلیس و امنیتی بهانه کافی برای اعمال خشونت مضاعف را به ارتش و سربازان میانماری داده‌است. در چنین شرایطی، مردم روهینگیا چاره‌ای جز پناه‌بردن به کشورهای هم‌جوار ازجمله بنگلادش ندارند. اما اردوگاه‌های پناهندگان در بنگلادش همین حالا نیز در مرز انفجار قرار دارد. دولت بنگلادش نیز عملاً مرزهای خود را به روی آوارگان روهینگیایی بسته‌است اما به خاطر جنگل‌های انبوه در مرز بنگلادش و میانمار، جریان ورود پناه‌جویان به این کشور همچنان ادامه دارد. این در حالی است که «رویترز» از مین‌گذاری برخی مناطق مرزی دو کشور از سوی میانمار به منظور جلوگیری از بازگشت پناه‌جویان خبر داده‌است. این اخبار بعد از آن قوت گرفت که دو کودک و یک زن در انفجارهایی در نزدیکی مرز مجروح شدند. شاید اقدام دولت میانمار برای جلوگیری از بازگشت این پناه‌جویان باعث شده باشد که دولت بنگلادش به فکر اختصاص جزیره‌ای برای اسکان این پناه‌جویان بیفتد؛ جزیره‌ای که گفته می‌شود با خطر وقوع سیل و حمله دزدان دریایی مواجه است. در این میان، کشورهای همسایه میانمار نیز سکوت کرکننده‌ای درخصوص بحران روهینگیا اتخاذ کرده‌اند. روز چهارشنبه «نارندرا مودی»، نخست‌وزیر هند، در حالی با سوچی دیدار کرد که به ابراز نگرانی درخصوص خشونت‌های افراطی بسنده کرد. آقا مودی ماه گذشته وعده داده بود که ۴۰ هزار روهینگیایی ساکن هند را به میانمار بازخواهد گرداند.

تصاویر اشتباهی
از دیگر سو، محدودیت دسترسی رسانه‌ها به این منطقه نگرانی‌ها دربارهٔ وضعیت این اقلیت مسلمان را افزایش داده‌است. در این میان، برخی رهبران جهان ازجمله «رجب طیب اردوغان» درخصوص وضعیت پناه‌جویان ازجمله فقدان سرپناه، آب و غذا هشدار داده‌اند. «ملاله یوسف‌زی»، نماینده سازمان ملل و برنده جایزه صلح نوبل نیز از آنگ سان سوچی خواسته‌است به خشونت‌ها پایان دهد. همه اینها باعث شد تا روز گذشته، آنگ سان سوچی، تحت واکنش‌های بین‌المللی سرانجام واکنش نشان دهد. او در گفت‌وگوی تلفنی با رجب طیب اردوغان عنوان کرده که به واسطه «کوه یخی از اطلاعات نادرست»، تصویری غلط از تنش‌ها ارائه شده‌است. سوچی یکی از دلایل ایجاد این تصویر غلط از درگیری‌ها در این منطقه را وجود شمار زیادی عکس‌های خبری جعلی می‌داند که با هدف تفرقه‌افکنی و تبلیغ اهداف گروه‌های تروریستی دست‌به‌دست می‌شوند. این مسئله‌ای است که «جاناتان هید»، خبرنگار آسیای جنوب شرق «بی‌بی‌سی»، نیز تا حدودی بر آن صحه می‌گذارد. نگاهی دقیق‌تر به عکس‌های به اشتراک گذاشته‌شده نشان می‌دهد که برخی از این عکس‌ها و تصاویر متعلق به بحران‌هایی در دیگر نقاط جهان‌اند. به عنوان مثال، مهمت شیمشیک، معاون نخست‌وزیر ترکیه، عکسی را در توییتر منتشر کرده که متعلق به نسل‌کشی رواندا در سال ۱۹۹۴ است. بااین‌حال، برخی از کارشناسان امور رسانه بر این باورند که خود دولت عامل ایجاد این حجم وسیع از اطلاعات غلط است. از نظر آنها علت تولید اخبار غلط و جعلی این است که دولت اجازه دسترسی رسانه‌ها به مناطق بحران‌زده را نمی‌دهد. هرچند این که در دو هفته اخیر حدود ۱۲۰ هزار نفر به بنگلادش پناه برده‌اند، عملاً شک چندانی در عمق فاجعه باقی نمی‌گذارد. آنگ سان سوچی همچنین با اشاره به اینکه مردم میانمار بیشتر از خیلی‌ها معنای محروم‌شدن از حقوق انسانی و دموکراتیک را درک می‌کنند، از شروع عملیات ارتش برای دفاع از مردم در راخین به بهترین شکل ممکن خبر داده‌است. رهبر میانمار در حالی این اظهارات را عنوان کرده‌است که در روزهای اخیر به خاطر آنچه از آن با عنوان پاک‌سازی نژادی یاد می‌شود، بسیار تحت فشار بوده‌است. «آنتونیو گوترش»، دبیر کل سازمان ملل، در نامه‌ای کم‌سابقه از مقامات میانمار خواست به خشونت‌هایی که می‌تواند کل منطقه را بی‌ثبات کند، پایان دهند. دبیر کل سازمان ملل همچنین در پاسخ به خبرنگاران، احتمال وقوع یک پاک‌سازی نژادی را منتفی ندانسته‌است. حال که بلندپایه‌ترین مقام رسمی میانمار به این فاجعه انسانی واکنش نشان داده‌است، باید منتظر ماند و دید آیا عزمی در این کشور برای پایان‌دادن به این بحران وجود دارد یا نه.

از دیکتاتوری به دیکتاتوری
«هرجا رنجی نادیده گرفته می‌شود، بذر نزاع کاشته خواهد شد، چون رنج شأن فرد را پایین می‌آورد، کامش را تلخ می‌کند و خونش را به جوش می‌آورد». این عبارت بخشی از سخنرانی آنگ‌سان سوچی بود بعد از دریافت جایزه صلح نوبل. کسی که بازداشت سالیان درازش در زمان دیکتاتوری نظامی میانمار کارزارهای زیادی را در سرتاسر جهان با مطالبه آزادی او به راه انداخت. وقتی در سال ۱۹۹۱ برنده جایزه صلح نوبل شد بسیاری او را شایسته چنین عنوانی می‌دانستند و آزادی‌اش در سال ۲۰۱۰ موجی از جشن و سرور به‌راه انداخت. پنج سال بعد و پس از اصلاحات دولت میانمار، او در انتخابات عمومی سال ۲۰۱۵ شرکت کرد و برنده کارزار انتخاباتی شد تا امیدها به صلح و شکوفایی در کشوری بحران‌زده بیشتر شود. او رهبر اولین دولتی در میانمار شد که از سال ۱۹۶۲ به این سو از دل انتخابات بیرون آمده بود، اما مثل همه تراژدی‌های سیاسی و پارلمانتاریستی، پیروزی او همراه شد با سرخوردگی جمعی منادیان «امید». بارها پیش از او ثابت شده بود که نمی‌توان دل در گرو لفاظی‌های رهبران سیاسی نهاد اما او بی‌رحمانه به امیدها خیانت کرد. سازمان ملل مردم روهینگیا، اقلیت مسلمان میانمار، را «جفادیده‌ترین اقلیت جهان» خوانده و در دوره قدرت آنگ‌سان سوچی این گزاره همچنان، و حتی با صحت بیشتری، توصیف مناسبی است از آنچه بر مسلمانان میانمار می‌رود. کار به جایی رسید که جورج مونبیو، نویسنده انگلیسی، در یادداشتی در گاردین، خواستار پس‌گرفتن جایزه صلح نوبل او شد. اگر تعریف نسل‌کشی را «نابودی کامل یا بخشی از یک گروه ملی، قومی، نژادی و یا مذهبی» در نظر بگیریم، ارتش میانمار درست پیش چشم آنگ‌سان سوچی، که حالا عملاً فرد شماره یک این کشور است، آشکارا در حال ازبین‌بردن نسل مسلمانان روهینگیاست. گزارش سازمان ملل دربارهٔ وضعیت مسلمانان میانمار گویای ابعاد وحشتناک این جنایت است. بر پایه این گزارش زنان مسلمانان روهینگیا به‌طور دسته‌جمعی مورد تجاوز قرار گرفته‌اند و تعدادی از آنها به‌دلیل آسیب‌های جنسی پس از این تجاوزها جان داده‌اند. کودکان و بزرگسالان را در مقابل خانواده‌هایشان گردن زده‌اند و معلمان و رهبران این اقلیت هم اعدام شده‌اند. خانه‌های اهالی این منطقه را آتش زده‌اند و بسیاری از ساکنان را زنده‌زنده سوزانده‌اند. تخریب عمدی خانه‌ها و سوزاندن روستاها با هدف راندن این اقلیت از خانه‌هایشان است، سیاست هولناکی که کارساز بوده و هزاران نفر را مجبور کرده به بنگلادش، کشور همسایه میانمار، پناه ببرند.
پاسخ آنگ‌سان سوچی به این خشونت‌ها، متهم‌کردن مسلمانان میانمار به خشونت است. به‌رغم شواهد مستدل از سرکوب مسلمانان روهینگیا و درست در زمانی که ناظران از او به‌خاطر سکوت بزدلانه‌اش انتقاد می‌کردند او روز چهارشنبه و در مطلبی در صفحه فیس‌بوک خود سکوتش را این‌چنین شکست: «وجود کوه یخ اطلاعات نادرست در این مورد باعث ارائه تصویری معوج از واقعیات شده‌است». در همین سال جاری میلادی هم وقتی زنی روهینگیایی جزئیاتی از تجاوز سربازان میانماری به زنان این گروه و آسیب‌های ناشی از آن را فاش کرد، دفتر سوچی در صفحه فیس‌بوک این‌طور واکنش نشان‌داد: «تجاوز جعلی». آنگ سان سوچی نه‌تنها جنایت‌ها علیه اقلیت مسلمان میانمار را رد کرده بلکه تلاش کرده از ارتش و نظامیان این کشور در برابر سیل انتقادها محافظت کند. او هویت افراد مورد حمله را هم رد کرده و حتی سال گذشته از سفیر ایالات‌متحده در این کشور خواست که از به‌کاربردن اصطلاح روهینگیا خودداری کند. این درخواست در راستای سیاست‌های دولت میانمار است که این گروه را، گرچه قرن‌هاست در این کشور زندگی می‌کنند، اقلیتی قومی به‌شمار نمی‌آورد. او همچنین یکی از حامیان قانون شهروندی ۱۹۸۲ است که حقوق این گروه را نادیده می‌گیرد.
البته نادیده‌گرفتن حقوق مسلمانان روهینگیا تنها بخشی از اقدامات سرکوبگرانه دولت سوچی است. از آغاز سال ۲۰۱۷، دست‌کم ۳۸ نفر با اتهامات انتقاد از دولت بازداشت شده‌اند که دو نفر از آنها به‌دلیل بدگویی و ناسزا به شخص آنگ سان سوچی بوده‌است.
همه این اقدامات برخلاف وعده‌های انتخاباتی حزب سوچی و نطق‌های آتشین پیشین اوست اما مانند همیشه هستند کسانی که با هزار بهانه ناکارآمدی دولت‌ها را توجیه می‌کنند. برخی می‌گویند او نمی‌خواهد چشم‌انداز انتخابات را به خطر بیندازد، گروه دیگری بر این باورند که او نمی‌خواهد بهانه‌ای به دست ارتش دهد تا از این طریق فشار بر حلقه دولت را تنگ‌تر کند. روزی آنگ‌سان سوچی گفته بود: «این قدرت نیست که فاسد می‌کند، بلکه ترس است. ترس ازدست‌دادن قدرت، قدرتمندان را فاسد می‌کند». او حالا به هزار دلیل حجت موجه این گفته خودش است.
/سودابه رخش
کد مطلب: 73817
لينک کوتاه خبر: https://goo.gl/yTZr7v
مرجع : شرق
 


 
نام و نام خانوادگی
ایمیل