انکشاف نامتوازن و سختی‌های زندگی در بدخشان

در بخش تعلیم و تربیه هرچند مردم فرهنگی و علم دوستی هستند اما بسیار از قریه جات این ولسوالی‌ها تعمیر مکتب ندارند و برای سپری نمودن سال تعلیمی خود از باغ‌ها و خانه استفاده می‌کنند.
تاریخ انتشار : يکشنبه ۶ حمل ۱۳۹۶ ساعت ۲۰:۱۴
ولسوالی‌های مایمی، جامرچ، نسی، شکی و کوف آب که بنام درواز‌های یاد می‌شوند در همه ساله به مدت 6 ماه راه مواصلاتی شان به مرکز ولایت که شهر فیض آّباد می‌باشد مسدود می‌شوند. 3ولسوالی دروازها با تاجیکستان و 2 ولسوال با چین هم مرز هستند. درواز‌ها درشمال‌شرق فيض آباد واقع بوده و نفوس آن يکصد هزار تن تخمين زده مي‌شود.
نبود سرک جدی ترین مشکل این مردم است. مردم درواز‌ها در 6 ماهی که سرک خامه شان توسط ریزش برف و باران مسدود نیست باید مدت 3 روز را الی مرکز ولایت بدخشان (فیض آباد) طی کنند. و در 6 ماه دیگر که ریزش برف و باران و سرازیر شدن برف کوچ و سیل آب‌ها راه‌های موصلاتی شان را مسدود می‌کند، مجبور هستند مدت 6روز را پیاده یا با استفاده از اسپ و مرکب سفر کنند تا به مرکز بدخشان برسند.
با این حال این مردم در فصل سرما قادر به انتقال مریض شان به مرکز ولایت یا انتقال مواد مورد نیاز شان از مرکز ولایت به خانه‌هایشان غیر ممکن است. هرچند انتقال مواد مورد نیاز شان در تمام فصل‌ها به دلیل نبود ترانسپورت همچنان غیر ممکن است. از سوی دیگر ریزش برف و باران و سرازیر شدن سیلاب‌ها و برف گوچ‌ها همه ساله از چان و مال این مردم قربانی می‌گیرد.

هرچند در بعضی از این ولسوالی‌ها اکنون بخاطر حل مشکلات این مردم پل‌های ارتباطی بالای دریایی آمو ساخته شده است اما، این پل‌ها به دلایل گوناگون نمی‌توانند مشکلات این مردم را حل کنند.
با ساختن این پل‌ها باشندگان این 5 ولسوالی همه ساله  روز‌ها و ماه‌ها را در انتظار دریافت ویذه تاجیکستان در فیض آباد و ولایت کندز می‌مانند تا از راه امن تر و بی خطر تری به خانه‌هایشان سفر نمایند اما گاهی با گرفتن جواب منفی مجبور می‌شوند پای پیاده راه پر خم و پیج درواز‌ها را در پیش گیرند و با توکل بخدا به سفر خود ادامه بدهند.
شرکت‌های باربری ای که از طریق راه ترانزیتی تاجیکستان مواد مورد نیاز مردم را انتقال می‌دهند، آن را به موقع در دسترسی مردم قرار نمی‌دهند و شاید گاهی ماه‌ها منتظر بمانند تا مواد غذایی و یا لباسی که قرار است از طریق تاجیکستان به درواز‌ها برسد در دسترسی شان قرار بگیرد.
از آنجایی که این مردم از مرکز خیلی دور هستند صدایشان شنیده نشده و همواره در محرومیت بسر می‌برند. شاید این محرومیت و بی عدالتی و عدم انکشاف متوازن در سراسر افغانستان به چشم بخورد اما، مردم درواز بدخشان، شاید از نخستین قشر هستند که بی عدالتی و حق خوری‌ها آن‌ها را از حق شان محروم کرده و همه ساله قربانی برف و باران می‌شوند.
دروزا بدخشان به دلیل کوهستانی بودن و نداشتن زمین‌های هموار، زمین‌های قابل کشت و زراعت نیز ندارد و این مشکل دیگریست که همواره فقر و تنکدستی را دامن گیر این مردم کرده است.

این در حالیست که به ملیون‌ها دالر در چند دهه در افغانستان به مصرف رسید و اکنون این مردم از ابتدایی ترین حق خود که سرک است محروم اند. همچنان در بخش تعلیم و تربیه هرچند مردم فرهنگی و علم دوستی هستند اما بسیار از قریه جات این ولسوالی‌ها تعمیر مکتب ندارند و برای سپری نمودن سال تعلیمی خود از باغ‌ها و خانه  استفاده می‌کنند.
این مناطق در حالی که از امن ترین مناطق کشور هستند اما تا اکنون از شبکه‌های تلفونی تاجیکستان استفاده می‌کنند و شبکه‌های خصوصی یا دولتی افغانستان قادر به انتقال پایه‌های مخابراتی خود به این ولسوالی‌ها نشده اند. هرگاه این مردم از طریق شبکه‌های مخابراتی تاجیکستان به شبکه‌های داخلی افغانستان تماس بگیرند باید در هر دقیقه مبلغ 20 افغانی پرداخت نمایند. از یک سو این پل در جیب شبکه‌های تاجیکستان می‌رود و از سوی دیگر این مردم با وضعیت بد اقتصادی مجبور به پرداخت این پول می‌شوند که خود ظلم بزرگی در حق باشندگان این ولسوالی‌های می‌باشد.
سیدحسین موسوی/کابل

کد مطلب: 66758
لينک کوتاه خبر: https://goo.gl/K0zHUh
گزارشگر : پایگاه اطلاع رسانی پیام آفتاب
 


 
نام و نام خانوادگی
ایمیل