قیام مردم و تجاوز شوروی

هنوز چند ماهی از عمر رژیم تره کی نگذشته بود که ملت مسلمان افغانستان در گوشه و کنار این کشور قیام کردند. مهمترین این قیام‌ها، قیام ۲۴ حوت (=اسفند) هرات در سال ۱۳۵۷ و قیام چند اول در سوم سرطان (=تیر ماه) سال ۱۳۵۸ در کابل بود. در این قیام‌ها هزاران نفر به شهادت رسیدند.
تاریخ انتشار : سه شنبه ۱۳ قوس ۱۳۸۶ ساعت ۰۸:۰۱
هنوز چند ماهی از عمر رژیم تره کی نگذشته بود که ملت مسلمان افغانستان در گوشه و کنار این کشور قیام کردند. مهمترین این قیام‌ها، قیام ۲۴ حوت (=اسفند) هرات در سال ۱۳۵۷ و قیام چنداول در سوم سرطان (=تیر ماه) سال ۱۳۵۸ در کابل بود. در این قیام‌ها هزاران نفر به شهادت رسیدند.
رژیم کمونیستی تحت فشار قیام‌های مردمی در وضعیت بدی قرار گرفت. در حالی که در داخل رژیم هم علاوه بر اختلافات جناح خلق و پرچم، حفیظ الله امین و تره کی بر سر قدرت به رقابت پرداختند.
روس‌ها برای حمایت از تره کی درپی براندازی حفیظ الله امین شدند، اما امین موفق شد که تره کی را به قتل رسانده و قدرت را در انحصار خود درآورد. روابط روس‌ها با امین تیره شد اما ظاهراً به حمایت شان از او ادامه دادند.
این در حالی بود که آمریکا و پاکستان به چراغ سبزهای امین توجه نکردند و او را تنها گذاشتند. در زمان حفیظ الله امین نیز قیام مسلحانه مردم مسلمان افغانستان گسترش یافت و بخش اعظم سرزمین افغانستان از تسلط رژیم کمونیستی خارج شد.
در چنین وضعیتی روس‌ها به منظور سرنگونی امین و جلوگیری از سقوط رژیم کمونیستی در ششم جدی (=دی) ۱۳۵۸ افغانستان را اشغال نمودند و با کشتن حفیظ الله امین، ببرک کارمل را وارد افغانستان کردند.
کارمل، به جای حفیظ الله امین، به عنوان رئیس رژیم دست نشانده در کابل و دبیر کل حزب دموکراتیک خلق منصوب گردید. بعد از اشغال افغانستان توسط ارتش متجاوز سرخ شوروی، قیام مردمی سرتاسر افغانستان را فرا گرفت.
مردم مسلمان شهر کابل در سوم حوت (=اسفند) ۱۳۵۸ با سردادن شعار الله اکبر و مرگ بر شوروی به خیابان‌ها ریختند، اما توسط کمونیست‌ها با قساوت و بی رحمی از زمین و هوا به رگبار بسته شدند و صدها نفر به شهادت رسیدند.
اشغال افغانستان توسط شوروی در مجمع عمومی سازمان ملل، شورای امنیت سازمان ملل و سایر مجامع و سازمان‌های بین الملی محکوم گردید.
جنگ به شدت ادامه یافت، روس‌ها و رژیم دست نشاندهٔ شان برای سرکوبی مقاومت اسلامی علاوه بر استفاده از تاکتیک‌های مختلف نظامی مانند «سیاست رعب و وحشت» و به کار گیری سلاحهای شیمیای دست به یک سلسله ترفندهای اجتماعی مانند تشکیل جبهه ملی پدر وطن، تشکیل وزارت شئون اسلامی، برگزاری مجالس اقوام و عشایر، اعلام آشتی ملی و غیره زدند؛ اما هیچ‌یک از این ترفندها نتوانست پایه‌های لرزان رژیم دست نشانده را محکم سازد.
با توجه به عدم موفقیت روس‌ها و رژیم دست نشاندهٔ شان در کابل، برای سرکوبی مقاومت اسلامی، مذاکرات غیر مستقیم ژنو که بین دولت پاکستان و رژیم کابل در ۲۵/۳/۱۳۶۱ زیر نظر سازمان ملل آغاز شده بود از سوی روس‌ها جدی گرفته شد تا از آن طریق زمینهٔ خروج نستباً آبرومندانهٔ نیرو هایشان را از افغانستان فراهم سازند.
این جدیت پس از روی کار آمدن میخائیل گورباچو ف در شوروی سابق، به وجود آمد که در نتیجهٔ آن ببرک کارمل در اوایل سال ۱۳۶۴ برکنار شد و به جای او دکتر نجیب رئیس خاد (سازمان خدمات امنیت دولتی) قدرت را در دست گرفت و مسألهٔ آشتی ملی را به طور جدی مطرح ساخت.
به همین منظور، مذاکرات بین‌المللی در ژنو آغاز گردید و سرانجام پس از شش سال و انجام یازده دور مذاکره به نتیجه رسید و موافقتنامه‌ای در تاریخ ۲۵/۱/۱۳۶۷ بین پاکستان و دولت نجیب و آمریکا و شوروی سابق به عنوان تضمین کنندگان در چهارده ماده به امضا رسید.
بر اساس مادهٔ چهارم این موافقتنامه، شوروی متعهد شد که نیروهایش را از افغانستان خارج سازد.
کد مطلب: 433
لينک کوتاه خبر: https://goo.gl/lmWhr6
 


 
نام و نام خانوادگی
ایمیل