ظهور گروه طالبان

در حالی که ملت افغانستان و بویژه ساکنان شهر کابل در آتش جنگ بین نیروهای دولت ربانی و اعضای شورای هماهنگی مخالفان می‌سوخت، گروه طالبان با حمله به شهرک مرزی «اسپین بولدک» در جنوب افغانستان در مورخهٔ ۷۳/۷/۲۲ ظهور کرد.
تاریخ انتشار : سه شنبه ۱۳ قوس ۱۳۸۶ ساعت ۰۶:۰۸
ظهور گروه طالبان
در حالی که ملت افغانستان و بویژه ساکنان شهر کابل در آتش جنگ بین نیروهای دولت ربانی و اعضای شورای هماهنگی مخالفان می‌سوخت، گروه طالبان با حمله به شهرک مرزی «اسپین بولدک» در جنوب افغانستان در مورخهٔ ۷۳/۷/۲۲ ظهور کرد.
این گروه به سرعت قندهار، غزنی و مناطق جنوبی افغانستان را تا میدان شهر در نزدیکی کابل، به تصرف خود در آورد.
گروه طالبان که در ابتدا دولت ربانی هم با آن همکاری می‌کرد در ماه دلو (= بهمن) سال ۱۳۷۳ منطقهٔ چهار آسیاب، مقر حکمتیار را اشغال کرد. بعد از سقوط چهار آسیاب به دست طالبان، منطقهٔ غرب کابل که تحت کنترل نیروهای شیعی حزب وحدت قرار داشت از همه طرف زیر آتش نیروهای احمد شاه مسعود، سیاف و طالبان واقع شد تا این که آقای مزاری به اسارت طالبان در آمد.
بعد از سرکوبی حزب اسلامی و حزب وحدت اسلامی، درگیری بین نیروهای مسعود و طالبان آغازشد. نیروهای مسعود موفق شدند طالبان را از غرب کابل و چهار آسیاب عقب برانند و شهر را از تیررس آنها خارج سازند. نیروهای احمد شاه مسعود پس ازاین پیروزی در کابل، بار دیگر متوجه حزب اسلامی و حزب وحدت اسلامی گردیدند، و در سروبی در شرق کابل، با حزب اسلامی و در بامیان با حزب وحدت به نبرد پرداختند. در چنین وضعیتی درگیری بین اسماعیل خان والی هرات و طالبان در حوزهٔ جنوب غرب آغاز شد.
طالبان پس از یک نوبت عقب‌نشینی و قبول شکست در مرتبهٔ دوم به سرعت به سوی شهر هرات پیشروی کرد و در سنبله (= شهریور) سال ۱۳۷۴ تمام حوزهٔ جنوب غرب و هرات را به تصرف خود در آورد.
در همین حال، بامیان هم توسط نیروهای حزب وحدت (جناح خلیلی) تصرف شد. دولت ربانی که تا آن زمان مانند طالبان به راه حل نظامی اصرار داشت، پس از سقوط هرات و بامیان شیوهٔ گفتگو و مذاکره با مخالفان را درپیش گرفت. این مذاکرات منجر به پیوستن حزب اسلامی حکمتیار به دولت ربانی در سال ۱۳۷۵ شد.
اما پیوستن حزب اسلامی به دولت ربانی نه تنها موازنهٔ نیروها را به نفع دولت تغییر نداد، بلکه زمینهٔ پیشروی‌های سریعتر طالبان را هم فراهم کرد.
سرانجام، در سنبله (= شهریور) سال ۱۳۷۵ شهر کابل هم بدون مقاومت به دست طالبان افتاد و آن‌ها تا گذرگاه سالنگ و دهانهٔ پنجشیر در شمال کابل پیشروی کردند.
مخالفان طالبان، پس از سقوط کابل احساس خطر جدی نمودند و به همین دلیل سه گروه از سه ملیت عمده در افغانستان گرد هم آمده و شورایی را به نام «شورای عالی دفاع از افغانستان» ایجاد کردند.
اعضای این شورا را جمعیت اسلامی به رهبری برهان الدین ربانی، جنبش ملی به رهبری دوستم و حزب وحدت اسلامی به رهبری خلیلی تشکیل می‌دادند.
پس از تشکیل این شورا اندکی هماهنگی به وجود آمد و روحیهٔ نیروهای مخالف طالبان تقویت گردید. چنانچه درمیزان (= مهر ماه) نیروهای مسعود جبل السراج را از کنترل طالبان خارج ساختند.
از سوی دیگر مردم مناطق شمال کابل علیه طالبان قیام کردند و نیروهای طالبان را قلع و قمع نمودند و بیش از ششصد تن از آنان را به اسارت گرفتند. اما طالبان باردیگر در ماه دلو (= بهمن ماه) ۱۳۵۷ درهٔ سالنگ و درهٔ غوربند را در ولایت‌های کاپیسا و پروان (شمال کابل) به تصرف خود در آورد.
کد مطلب: 429
لينک کوتاه خبر: https://goo.gl/7L5NBU
 


 
نام و نام خانوادگی
ایمیل