سقوط سمت شمال و هزاره جات

تاریخ انتشار : سه شنبه ۱۳ قوس ۱۳۸۶ ساعت ۰۶:۰۳
در ماه حمل (= فروردین ماه) سال ۱۳۷۷ تلاش های مشترکی از سوی سازمان ملل و سازمان کنفرانس اسلامی برای حل بحران افغانستان آغاز شد. اخضر ابراهیمی، نماینده ویژه دبیرکل سازمان ملل به افغانستان، پاکستان، ایران و آسیای میانه سفر نمود و با تمامی جوانب ذی دخل در مساله افغانستان گفتگو کرد. طالبان در جلسه ای که قرار بود در ترکمنستان با شرکت گروه های مخالٿ آن برگزار شود، شرکت نکرد، اما تحت ٿشار پاکستان و عربستان حاضر شد که با نمایندگان جبهه ی متحد در اسلام آباد زیر نظر سازمان ملل و سازمان کنفرانس اسلامی گفتگو کند. سرانجام گفتگوها میان نمایندگان طالبان و نماینده ی جبهه ی متحدر، برای اولین در مورخه ی ۶/۲/۷۷ در اسلام آباد برگزار شد، اما پس از شش روز بدون دست یافتن به نتیجه ای پایان یافت. زمانی که اعضای جبهه ی متحد در آتش اختلافات داخلی می سوختند و عملیات ژنرال دوستم علیه عبدالملک و شکست عبدالملک، جنبش ملی را شدیداً تضعیف نموده بود، طالبان تهاجم سنگین خود را در بادغیس، در شمال غرب افغانستان آغاز کرد. شهر میمنه مرکز ولایت فاریاب در مورخه ی ۲۱/۴/۷۷ سقوط کرد و طالبان به پیشروی خود به سوی شهر مزارشریف ادامه داد. شهر مزارشریف در تاریخ ۱۷/۵/۷۷ سقوط کرد و به دنبال آن شهرهای پلخمری و طالقان و سایر مناطق به تصرف طالبان در آمد. پس از سقوط مزارشریف بلاٿاصله کنسولگری جمهوری اسلامی ایران درآن شهرمورد تجاوز قرارگرفت و ده تن ازدیپلمات های ایرانی به قتل رسیدند. طالبان ۳۵ تن از رانندگان ایرانی را به اسارت گرفت، اما در رابطه با سرنوشت دیپلمات ها اظهار بی اطلاعی کرد. گروگان گرفتن اتباع ایرانی، بحران شدیدی را درروابط جمهوری اسلامی ایران با پاکستان و طالبان بوجود آورد. چرا که با پاکستان به عنوان حامی طالبان مسؤولیت جان دیپلمات ها و اتباع ایرانی را به عهده گرفته بود، اما به مسؤولیت خود عمل نکرد. تلاش های سیاسی وتبلیعاتی ایران سبب شد که سازمان های بین المللی و بویژه شورای امنیت سازمان ملل و اکثر کشورهای جهان، جنگ افروزی، نسل کشی، گروگان گیری و قتل دیپلمات های ایرانی را توسط طالبان محکوم کنند. در حالی که محکومیت طالبان در سطح جهانی جریان داشت و سپاه پاسداران انقلاب اسلامی، در نزدیکی مرز افغانستان مشغول انجام مانورهای نظامی بود، طالبان به هزاره جات حمله کرد و با تصرف شهر بامیان به پیشروی در سایر مناطق شیعه نشین در ولایت های میدان، غزنی و ارزگان ادامه داد. از سوی دیگر، پاکستان هم تلاش نمود که دولت طالبان از سوی سازمان ملل به رسمیت شناخته شود، اما برخلاف انتظار پاکستان و توقع طالبان یک اجماع جهانی علیه این گروه بوجود آمد، طوری که نه تنها سازمان ملل دولت طالبان را به رسمیت نشناخت، بلکه عربستان یکی از حامیان طالبان و یکی از سه کشوری که آن ها را به رسمیت شناخته بود، سفیر طالبان را از خاک خود اخراج نمود و کاردار خود را از کابل فراخواند. سرانجام طالبان تحت ٿشارهای بین المللی و ٿعالیت های سیاسی و تحرکات نظامی جمهوری اسلامی ایران مجبور شد که اجساد دیپلمات های ایرانی را طی دو مرحله بعد از شناسایی آنان تحویل دهد و اسرای ایرانی را هم به تدریج آزاد نماید.
کد مطلب: 427
لينک کوتاه خبر: https://goo.gl/Cbdjdt
 


 
نام و نام خانوادگی
ایمیل