متن کامل سخنرانی حامد کرزی در محفل آغاز سال جدید تعلیمی

تاریخ انتشار : دوشنبه ۵ حمل ۱۳۹۲ ساعت ۰۸:۰۱
متن کامل سخنرانی حامد کرزی در محفل آغاز سال جدید تعلیمی
بسم الله الرحمن الرحیم
الحمدالله رب العالمین و صلاة و السلام علی خاتم النبیین،
وزیر صاحب محترم معارف، بزرگوار وطن ما و عالم گرامی شهرانی صاحب محترم، وزیر صاحب تحصیلات عالی، وزیر صاحبهای محترم حاضر در مجلس، وکیل صاحب‏های محترم، استادهای گرامی، معلم صاحبهای محترم، خواهرها و برادرهای عزیز، مهمانهای خارجی و از همه مهمتر جوانهای عزیز حاضر در مجلس، برای همه سلام علکیم و رحمة الله و برکاته!
امروز یازدهمین سال زنگ مکتب است، من به یاد دارم سال اولیکه این پروگرام را گرفتیم مجلس خود را این طور جور کرده بودیم ما از آنجا به این طرف همگی نشسته بودیم و رنگ و رخ تمام ما زرد و پریشان بود، بیچاره گی و جنگ زده گی در چهره‏های ما نمایان بود، امروز الحمدالله چهره‏های اکثریت ما بهتر است اکثریت مردم ما به معارف و مکتب رو آوردند، تعداد ما هنوز هم متأسفانه از نا امنی رنج می‏بریم و تعداد ما هنوز هم متأسفانه طفل خود را به مکتب روان کرده نمی‏توانیم، خوب انشاءالله می‏شود.
ولی پیش از اینکه بیایم به سخن‏های اصلی ام، خواهرها و برادرهای عزیز! دیروز ما یکی از فرزندان بزرگ معارف افغانستان را از دست دادیم، به حق تعالی پیوست، پوهاند غضنفر صاحب وفات کردند از بزرگهای علم و دانش افغانستان بودند، از استاد‏های فاکولته طب کشور ما بودند و تسلیت عرض می‏کنیم به فامیل شان و بدون شک یاد خودشان در این کشور زنده می‏باشد، یادم است چند وقت پیش، همینجا حضور داشتند و یک مدال را هم از طرف مردم افغانستان گرفتند که به تمام معنی ارزش اش را داشتند و خدمتگار وطن بودند. خوب، معارف ما قسمی که عرض کردم دارد، پیش می‏رود و به بسیار خوبی پیش می‏رود، صبح پیش از این که بیایم از وزارت تحصیلات عالی احوال آمده که سال اول حکومت ما، ما پنجاه نفر به تحصیلات عالی به خارج روان کردیم حالا که همین جا حاضر هستیم با هم، زیادتر از ده هزار جوان ما در خارج تحصیل می‏کنند.
از پنجاه نفر به ده هزار رسیدیم، در داخل کشور ما از کمتر از هفتصد هزار امسال بالا رفتیم به ده میلیون، ده میلیون جوان کشور ما مصروف درس است و در ده سال گذشته جوانهای بسیار زیادی به کشور ما برگشتند از دختر و بچه‏ای ما، با تحصیلات بهتر، با توان بهتر و در خدمت مردم افغانستان هستند. یک ماه و دوماه پیش جوانهای آهنگ ساز به امریکا رفتند در بهترین تالارهای امریکا آنها سازهای ملی افغانستان را، موسیقی افغانستان را نواختند، تعدادشان شاید اینجا حاضر باشند همه ایشان هستند آفرین! از مربی ایشان هم تشکر می‏کنیم از همه ایشان، خصوصاً دخترهای ما آنجا درخشیدند چون همه ایشان چادرهای بیرق افغانستان را ساخته بودند و به سر داشتند هم هنر خود را به نمایش گذاشتند، هم بیرق و هویت ملی کشور ما را به نمایش گذاشتند، بچه‏ها کوشش کردند کمی، مکتبهای افغان ترک به تعلیم وطن ما بسیار خدمت کردند، سطح تعلیم ما را بلند بردند بچه‏ها و دخترهای ما که از مکتب افغان ترک فارغ می‏شوند به سویه بسیار بهتر فارغ می‏شوند از اینها هم فوق العاده تشکر می‏کنیم از تمام کشورهای که به ما خدمت کردند تشکر می‏کنیم، اینجا استادهای مصری ما نشسته‏اند از اینها هم که خدمت به علوم دین ما کردند تشکر می‏کنیم هند، جاپان، ترکیه، همسایه‏های ما، کشورهای غربی هر کدامشان که در خاک ما به معارف کمک کردند، کشورهای عربی از اینها سپاسگذار هستیم.
ما یک مملکت در عجله هستیم و باید باشیم اگر جوانهای کشورهای دیگر یک قدم برمی دارند و نیم متر را طی می‏کنند ما با یک قدم خود باید صدها متر را طی کنیم تا به کاروان جهانی ترقی برسیم که از او سالها به عقب ماندیم و در اینجا به چیزی که وزیر صاحب معارف هم اشاره کردند می‏رسیم به اینکه تعداد زیادی از مکتبهای ما توسط طالب یا از نام طالب هر کس که می‏کند، بسته هستند. طالبها اگر پابند اسلام هستند، حکم دین به علم واضح است که آموختن است از گهواره تا گور، بسیار واضح است و اگر بنام افغان خود را یاد می‏کنند و افغان هستند اولاد افغانستان هم مثل اولاد پاکستان و دیگرها حق تعلیم را دارند، مکاتب ما در ده سال گذشته مورد حمله قرار گرفت در قندهار به دخترهای مکتب رو تیزاب پاشیده شد، در تخار کوشش به این شد که دخترهای مکتب رو ما مسموم شوند، در جاههای دیگر افغانستان مکتب‏ها سوختانده شد و یا بسته شد پسان تر دیدیم که در پاکستان هم مکتب سوختاندن‏ها آغاز شد.
نو دلته زه پر طالبانو دوباره غږ کوم چې د افغانستان د بچی د تعلیم سره دښمنی مه کوی، پریږدی چې تعلیم وکړی. نه یواځې دا چې دښمنی مه ور سره کوی، بلکې د ترقۍ او ودې په حصه کې یې مرسته وکړی،بلکې کومک وکړی چې مکتبونه پرانیستل شی او په ټول افغانستان کې بچیان درس ووایی او دا خاوره ترقی وکړی او د پردو د احتیاج څخه خلاصه شی. که ستاسې ریښتینې آرزو داده چې افغانستان د پردو د احتیاج څخه خلاص شی، نو د پردو د احتیاج څخه افغانستان یواځې او یواځې د تعلیم له لارې خلاصیدی شی. که تعلیم پرې بندوی نوغلامۍ ته یې مجبوره کوی او که د تعلیم او ترقۍ لار ورښیی، نومکتب ور خلاص که!
 تعلیم د افغان دپاره چون مونږ افغانان یو، انسانان یو او په انسانانو کې بیا زمونږ شناخت د افغانانو دی او همدا شان د انسان د پاره یو حق دی د هر انسان. نو زه نن پر هغو کسانو چې پر پاکستان او افغانستان کې پر مکاتبو حمله کوی د یو انسان په توګه غږ کوم چې که پاکستان کې مکاتب بندوی او که یې په افغانستان کې بندوی، که یې په پاکستان کې سوزی او که یې په افغانستان کې سوزی ،که په کندهار کې د مکتب پر بچې اوپر انجلی تیزاب پاشی، که په تخار کې کوښښ کوی چې د مکتب انجونې مسمومې شی او که یې پرصوات او باجوړ او وزیرستان کې کوی، دا د انسان سره دښمنی ده او د انسانیت سره دښمنی ده او بې شکه چې دا داسې اصل دی چې د دغې سیمې خلک بې وزلی، مجبوره او محتاج پاتې شی.
 د افغانستان په ټولومشرانو او په ټولو علماوو دا غږ کوم چې د دې خاورې د ترقۍ او تعالۍ لپاره او د خپل بچوڼې د روزلو لپاره سبا په کلو کې را ټول شی او خپل مکاتب چیرته چې تړلی دی د وزیر معارف، وزیر تحصیلات عالی اوحکومت د مشرانو سره دې لاس یو کړی، دا مکاتب دې پرانیزی، بچیان دې ور واستوی او دا نهالان دې تازه کیږدی. د پسرلی نهالان دی دا ، چې انشالله او تعالی څو کاله وروسته دا نهالان چې نن مونږ مکتب ته استوو، دا ثمر بخشه درختې او ونې شی ددې خاورې لپاره او ددې جامعې لپاره.
نو دوباره غږ کوم چې طالبان که په افغانستان کې دی اوکه په پاکستان کې، که یې دوی کوی که یې د دوی په نامه یې کوی، د تعلیم سره دې په پاکستان او افغانستان کې دښمنی پریږدی، خصوصاً د دیورند دکرښې په دواړو غاړو کې دې د تعلیم سره دښمنی پریږدی چې دوی یې کوی.
 دا زمونږ ټولنې ته نوره د تحمل خبره نه ده او که یې څوک کوی دا کار، مکاتب تړی یا یې سوزوی بې له شکه چې د پردو لپاره یې کوی او دښمنی کوی ددې خاورې د اولاد سره. وزیر صاحب د معارف! هیله مې داده چې په دې هکله به ټوله خپله هڅه وکړې، د خپلو علماوو سره د خپلو مشرانو سره چیرته چې مکتب بند دی هلته به ځو او خلاصوو به یې. دوی دې ډزې را باندې وکړی، بالکل دې وکړی څه مرمې چې دی استعمال دې کړی، خو مونږ به خپل مکتب خلاصوو او دا به کوو انشالله.
 او دلته غږ کوم د افغانستان پر بډایو او پرپیسه دارو، پر تجارو، پر سرمایه دارو چې په ټول افغانستان کې دوی د مکتب د جوړیدو سره مرسته وکړی د برګ سبز تحفه درویش څڅه شروع تر هرڅو پورې چې لری د مکتب پر چوړیدو کې دې دوی د تاسو سره ونډه واخلی. یو صندوق دې جوړکړی او په دې صندوق کې د دوی هر څوک چې هر څه کولی شی که یو برګ سبز لری او که په سل هاوو لکه افغانی او ډالر لری چې کومک ورکړی خدای دې راولی مونږ پرې خوشحاله یو.
بزرگان عزیز معارف افغانستان، دیروز من با یک دخترک نوجوان صحبت داشتم، آمد پیش من ایستاد شد و گفت که رئیس صاحب من در فاکولته دارالمعلمین کامیاب شدیم و اگر من بتوانم به کدام فاکولته دیگر بروم، برایش گفتم بچیم دارالمعلمین بسیار خوب جای است، استاد میشوی، خدمت بزرگ به این خاک می‏کنی، گفت که در فامیل ما اکثریت دارالمعلمین خواندیم و من میخواهم که چیزی دیگری بخوانم، من برایش گفتم نی بچیم برو و دارالمعلمین بخوان و استاد شو، آیا فراموش کرده ایم که استادی از بهترین شغل‏های جهان است، از با عزت ترین وظایف جهان است، اگر من به حیث یک فرد حامد کرزی از ده سال پیش تا به امروز استاد میبودم نه رئیس جمهور، جوانتر می‏ماندم، آرامتر و راحت تر میبودم، خدمت خود را در این وطن بهتر تقدیم میکردم، حقیقاً دستآورد من در این کشور به حیث یک شخص، من میفهمیدم که چه کردم، چند جوان را تعلیم دادم، کی را الف و با یاد دادیم و کی را انگلیسی یاد دادیم، به خیر این خاک میبود.
پس جوان‏های عزیز بیایید به طرف مسلک استادی، معاش کم داریم مه میدانم، زندگی مشکل، میدانم ولی تهداب گذار یک جامعه هستم، استاد تهداب یک جامعه را میگذارد، یک جامعه قوی یک جامعه لایق و یک جامعه تعلیم یافته پس جوان هاییکه به دارالمعلیمن‏ها رفته‏اند در فاکولته ساینس رفته، در فاکولته ادبیات رفته و در ساحات دیگری رفته‏اند که استاد میشوند بدانند که عزیز ترین جامعه ما هستند و کوشش کنند تا بیاموزند و استاد بهتر شوند و جوان‏های که به مکاتب میروند جوان‏های که درس میخوانند.
له هغوی زما دا هیله ده چی د استاد احترام وکړی، د استاد عزت وکړی او د استاد څخه په ډار کی واوسیږی، ډار په دې معنی چې د استاد زور دهغه علمیت دی، د هغه اخلاقیات دی، د هغه معنویت دی، چی د استاد د معنویت څخه په ډار کی واوسیږی او احترام یې وکړی، جنت! لکه څنګه چې د مور او پلار تر پښو لاندی دی، بې له شکه چې د استاد دپښو لاندی هم دی او زمونږ ټولنه یوه اخلاقی ټولنه ده.
ځوانان دې د خپلو استادانو احترام وکړی، څه چې استاد ورته وایی هغه دې وکړی او استادی بې له شکه چې د دوی له ښیګڼې بل څه نه غواړی. مکاتب، تحصیلات عالی مخ په دیریدو دی، وزیر صاحب د معارف، وزیر صاحب تحصیلات عالی، هیله دا ده چې حرفوی مکاتبو ته هم توجه وشی او ډیر شی تر څو زمونږ په ټولنه کې هغه کسان چې په حرفه او کسب بلد اوسیږی دهغو تعداد هم ورسره ډیر شی دې ته توجه وکوی او ورسره مو چې د سواد آموزۍ یادونه وکړه دا ډیره مهمه برخه ده زمونږ د ژوندانه چې زمونږ هغه کسان چی عمر یې تر مکتب جګ دی خو سواد نه لری د هغوی د سواد دپاره کوښښ ډیره ډیره لویه خبره ده، تر ټولو مهمه خبره.
جوانهای معارف ما را، وزیر صاحب معارف، شاگرد‏های مکتب ما را به سیر علمی بکشانید، از یک ولایت به دیگر ولایت افغانستان، بیارید شان به کابل از تمام ولایات صد صد نفر، دوصد دوصد نفر، چهار چهار صد نفر، هزار نفر، جمع کنید بیاورید به کابل و بیاورید به دوایر حکومتی، بیاورید شان به ارگ، ببرید دفتر‏های معاون صاحب ها، ببرید شان به شورای ملی افغانستان، به ولسی جرگه، به مجلس سنای افغانستان، ببرید شان به جای دیگر افغانستان تا آنها با هم بلد شوند و نظام و دولت خود را بشناسند.
پیشتر در سخنرانی تان مضمون حب وطن را نام گرفتید، این پیشنهاد یکی از ژورنالیست‏های عزیز کشور ما است، فیضی صاحب چیری ناستی؟ څه نومیږی هغه چی د حب وطن پیشنهاد وکړه؟ عتیق "بنا"، عتیق خان بنا، البته در همین جا است، هست یا که نیامیده امروز، امروز که باز مه یادش میکنم نامده، همیشه میباشه، یکی از ژورنالیست‏های عزیز کشور ما پارسال برای مه گفت که رئیس صاحب مضمونی را بنام حب وطن آغاز کنید.
تشکر میکنم که شما به آن امروز اقدام کردید و مضامین بسیار زیبا از حب وطن بسازید، نصاب اش مکمل شده، از طرف صبح بچه‏ها و دختر‏های ما که مکتب میروند، زیر بیرق ملی ایستاده میشوند، سلامی میگیرند، سرود ملی می‏خوانند، بسیار عالی جوان‏های ما، بچه‏های ما دختر‏های ما، آنهاییکه سن چهار و پنج و شش و هفت دارند آنها تمام شان سرود ملی را یاد دارند، ما یاد نداریم، هر بچه گک که آمده خانه ما پنج شش ساله بوده، پرسان کردیم بچیم سرود ملی را یاد داری خوانده برایم باز من از آنها یاد گرفتیم. پس این بسیار مهم است، سرود ملی، بیرق ملی افغانستان، تاریخ افغانستان، خوبی‏های افغانستان، احترام به استاد، احترام به والدین، با ادب بودن، با اخلاق بودن، پیش بزرگان با احترام و ادب نشستن، این است یکی از خواص‏ها و روش‏های بسیار نیک جامعه ما، این را فراموش نکنید در مکاتب تان به استادان تان بگویید.
جنرال صاحب نوروز خان خداوند مغفرت شان کند، پارسال وفات شدند از بزرگان نظامی افغانستان بودند در زمان جهاد رئیس نظامی حزب حرکت انقلاب اسلامی افغانستان بودند، از مولوی صاحب محمد نبی، به کابل بودند به همراه من وقتی که حکومت مجاهدین آغاز شد، حکومت اول مجاهدین خوب در این گدودی‏ها بود، جنگ‏ها بود، خانه هم نداشت، برادرش هم در یک مرمی هوایی شهید شده بود، مه برایش گفتم که جنرال صاحب اینجا کار هم نداری پریشان هم هستی چرا نمیروی به خانه ات، خانه اش در امریکا بود، یک چند روز همان جا باش باز بخیر که قراری شد پس بیا، گفت نی نمیروم، گفتم چرا نمیروی، گفت بخاطری نمیروم که هر روز که مه بیرون میبرایم در کوچه‏های کابل و خانه یک دوست و آشنای قدیم خود را میپالم حتماً در سر راهم یک طفلک کوچه میاید که باز من پرسان میکنم که بچیم خانه فلانی خان کجاست، پیش از آن که بگویم کجاست، اول میاید سلام میدهد، دستم را ماچ میکند، باز دستم را گرفته عین تا همان هر قدر که دور باشد همانجا میرساند، وقتی که رساند، دوازه را هم تک تک میزند، باز دویده دویده میرود پشت کارش، گفت این در دیگر جای دنیا نیست.
لهذا نمیروم در همین جا هستم، این را درک کنید، بزرگان عزیز وطن که اخلاقیات جامعه خود ما از بهترین اخلاقیات جوامع است و نگهداری اش برای ما فرض است و نگهداریش از طریق معارف افغانستان برای ما فرض است، زمانیکه ما در مکتب بودیم والدین ما خبر نداشتند که در مکتب چی میشود و چی نمیشد، ولی اطمینان داشتن که مکتب هم یک جای تربیت طفل شان است همینطور بود یا نبود مکتب جای تربیت اولاد فامیل‏ها بود و میدانستند که بهترین تربیت میشود.
پس مطمین هستیم همه ما در همین راستا که هم خانه، هم کوچه و هم مکتب و پوهنتون ما جای تربیت اولاد وطن باشد، جای تربیت برای اخلاق نیک اش باشد، برای ادب اش باشد و برای علم اش باشد، انشالله و تعالی که به امید همان روز هستیم و بهتر میشوم و میرسیم و انشالله و تعالی که سالها گفتیم و داریم روز به روز به آن نزدیک میشویم که روزی برسد که دیگر کسی از افغانستان به علاج به خارج نرود، انجنیری از بیرون پل ما را نسازد، حسابدرای از بیرون محاسبه حساب‏های ما را نکند، همه اش را خود ما به دست خود و با کمال خود کرده باشیم.
این روز نهایت زیبا و نیک را به معارف افغانستان، به بزرگان وطن، به طفلک‏ها و جوان‏های وطن عزیز مبارک میگویم، کوشش کنید، کوشش کنید و باز هم کوشش کنید، بخیر باشید.


تاریخ نشر: Mar 23, 2013
۳حمل ۱۳۹۲ خورشیدی
کد مطلب: 21496
 


 
نام و نام خانوادگی
ایمیل