متن کامل سخنرانی حامد کرزی در سومین کنفرانس ملی انکشاف و مدیریت منابع آب افغانستان

تاریخ انتشار : چهارشنبه ۱۱ دلو ۱۳۹۱ ساعت ۰۵:۵۴
متن کامل سخنرانی حامد کرزی در سومین کنفرانس ملی انکشاف و مدیریت منابع آب افغانستان
بسم الله الرحمن الرحیم


الحمد لله رب العالمین والصلواه والسلام علی خاتم النبین
وزیر صاحب محترم انرژی، برادر عزیز و مجاهد ما الحاج اسماعیل خان وزیر صاحب‌های محترم، که در محفل امروز ما لطف نموده‌اند، تشریف دارند، اعضای محترم شورای ملی افغانستان، مهمانان خارجی، اعضای دارالانشای شورای آب، خواهران و برادران عزیز، مطبوعات عزیز بسیار خوش آمدید.

بالای یک مسئله نهایت مهم ملی در حقیقت یک مسئله نهایت مهم جهانی صحبت می‌کنیم، مشکل آب و تغییر در اقلیم جهانی مشکل بزرگ جهان امروز است و افغانستان در قطار کشورهای است که زیادتر از این تغییر اقلیم جهانی امکان ضرر را خدای ناخواسته، دارد. چون عقب مانده هستیم، توسط وسایل تخنیکی و زراعتی دیگران می‌توانند که با اثرات ناگوار تغییر اقلیم یک نوع مبارزه کنند، ولی ما نمی‌توانیم ما تا پانزده، بیست سال پیش به این فکر بودیم، که افغانستان یک کشور سیر آب است، دارای منابع آب است که بدون شک بودیم و هستیم، ولی باز هم تکرار می‌کنم که تغییر در اقلیم جهان که البته در آن گناه ما نیست، نتیجه صنعت بی پیمانه جهانی و تولید و مصرف است که جهان هوا و فضایش را آلوده ساخته و باعث تغییر اقلیم شده است ولی اثرات اش به ما هم رسیده است. کمبود باران و برف بالای کشور ما اثر بسیار بزرگ دارد، ده پانزده سال پیش دیدید که مهاجرت‌های در خاک ما به دلیل نبود باران صورت گرفت و در کشورهای همسایه ما پاکستان و ایران و همچنان کشورهای آسیای میانه، پس چه باید کرد، افغانستان هنوز هم الحمدالله منابع دارد که اگر از آن منابع استفاده درست کنیم آینده ما با وجود خطرات اقلیم که متوجه ما است، می‌تواند که نسبت به امروز مصئون تر باشد ولی این منابع آبی ما را تنها و تنها به ابتکار ملی خود ما می‌توانیم. تجربه دوازده سال ما نشان می‌دهد، که در حالی که ما از کمک‌های جامعه جهانی در امورات آبی ما و تولید برق و انرژی ما تشکر می‌کنیم، کار اساسی و کار اصلی را فقط ما می‌توانیم.

من تقریباً هشت سال پیش با حکومت امریکا در مورد بند کوکچه در بدخشان، صحبت کردم و دو سه بند بزرگ دیگر افغانستان و همچنین به همراه حکومت‌های دیگر غربی آن‌ها دلچسپی نگرفتند و گفتند که این مسئله یی است که شما با بانک‌های آزاد و بانک جهانی و دیگران باید به نتیجه برسید.

 الحمد الله افغانستان امروز منابع مالی ای را دارد که به تدریج به طرف ساختن بندهای بزرگ خود ما اقدام کنیم و این را باید ما آغاز کنیم، که الحمد الله آغاز کردیم. مسئله بعدی‌اش احداث بندهای کوچگ آبگردان در سراسر کشور، در دهات، ولسوالی ها و در ولایات کشور ما است.

مسئله سوم استفاده درست از آب است، نه تنها از آب زراعتی و از آب تولید برق و جوی‌ها و دریاهای ما بلکه استفاده درست از واترپمپ‌ها و چاه‌های عمیق، بزرگ‌ترین ضرر را به محیط زیست چاه‌های عمیق می‌رساند، همین چاه‌ها کاریزهای ما را خشک کرده در حالیکه کاریز یکی از بهترین وسایل متداوم استفاده درست از آب است، پس چاه‌های عمیق که در هر جا زده می‌شود و ناتوانی حکومت در کنترول استفاده از این چاه‌ها و از این آب‌ها مسایلی است که دولت افغانستان به آن توجه بسیار جدی کند. حتی در خانه و منازل ما باید استفاده زیاد از آب صورت نگیرد، بلکه ما در استفاده آب صرفه جویی کنیم و سخی نباشیم اگر این استفاده را برای خود می‌کنیم بسیار با دست بسته استفاده کنیم در وضو در حمام و در نوشیدن آب، باز گذاشتن نل آب، از باز گذاشتن نل آب تا آبیاری و زراعت، استفاده درست از آب باعث این می‌شود که از منابع دست داشته خود ما بتوانیم استفادهء را بکنیم که هم وطن ما به طرف آبادانی و زراعت و ضروریات روزمره ما شده باشد و هم منابع ما استهلاک و ضعیف نشوند و از بین نروند.

به یاد شما است که سال‌ها پیش از دریای پغمان تا بسیار دیر آب میامد، در این سال‌های اخیر در ماه‌های اول بهار این آب به طرف خشکیدن می‌رود، و این نه تنها در پغمان بلکه در هر نقطه دیگر افغانستان در جاهائیکه دریاهای موسمی داریم، به همین ترتیب است.

 پس محفل امروز، ما را و این ابتکار که وزیر صاحب انرژی و رفقا و برادران کردند، در وزارت انرژی ما سخت مهم میدانم، بسیار حیاتی و ملی میدانم با دو پیشنهاد خاص، یکی که ما در مهار کردن آب‌های ما چه تاسیس بندهای بزرگ باشد، برای زراعت و برای تولید برق، چه ساختن بندهای کوچک آبگردان باشد، حکومت افغانستان دست ابتکار خود را داشته باشد به تدریج و آهستگی از منابع آبی خود استفاده کنیم.

 دوم در استفاده از آب و در بکار بردن تخیک درست در سیستم آبیاری و استفاده روزمره از آب منازل مواظبت بسیار جدی داشته باشیم، این یک نعمت بزرگ خداوند است، باید با احترام همرایش برخورد کنیم، آب را احترام کنیم، آب حیات است و اگر این کار را کردیم نه تنها که بر نسل امروزی ما بلکه بر نسل‌های فردای ما صاحب منابع آبی می‌باشیم و آب ما ان شاالله کافی می‌باشد و اگر فراوان نباشد بر استفاده ما کافی می‌باشد. او په دې هکله زموږ او همسایه ګانو خبرې ډیرې مهمې دی. د افغانستان ډیرې اوبه همسایه ګانو ته ځی، همسایه ګان زموږ د او بو څخه استفاده کوی. افغانستان ضرورت لری چې پر دغو اوبو باندې بندونه او د برق دستګا، وې جوړې کړی. موږ به ټولې هغه کوشش وکړو چې زموږ همسایه چې ورځی د دوی حق دی هغه ورشی خو زموږ همسایه هم باید پوه شی چې افغانستان هم د ترقۍ حق لری، افغانستان هم د ښه ژوندانه حق لری او دا حق افغانستان هرو مرو غواړی، او غواړی چې ترې استفاده وکړی. په دې لاره کې موږ حاضر یو چې دخپلو همسایه ګانو سره د همسایه ګۍ او دوستۍ پر بنا خبرې وکړو، چې حق دې حق دار ته ورسیږی، زموږ حق خوړل شوی دی. زموږ حق را کول شوی نه دی، د آمو له دریا څخه د افغانستان خلکو هیڅ استفاده نه ده کړې، که یې کړې ده ډیره لږ یې کړې. نو تحکیم د سواحلو چې وزیر صاحب اشاره ورته وکړه خصوصاً د آمو دریا زموږ لپاره حیاتی مساله ده او نور منابع د اوبو که دا هلمند دۍ، که دا هریرود، که دا د کونړ رود که دانور هغه رودونه دی چې په افغانستان کې اویا د افغانستان نه د باندې په دې کې د افغانستان دملت حق محفوظ دی او د دې حق حفاظت د افغانستان د حکومت وظیفه ده چې د خپلو خلکو ته یې وسپاری. د دې محفل څخه ډیر تشکر کوم خو غواړم چې د دې محفل څخه په استفادې د افغانستان یوې دیرې مهمی ملی قضیې ته راشم. هغه د افغانستان دصلحې پروسه ده.




حضار گرامی در سفر ما به امریکا، حکومت امریکا به ما گفت، که این‌ها بعد از 2014 با طالب‌ها جنگ ندارند یعنی بعد از 2014 با طالب‌ها جنگ نمی‌کنند، ما لبیک گفتیم ما سال‌ها پیش گفته بودیم که جنگ علیه تروریزم در دهات و خانه‌های مردم افغانستان نیست، ما سال پیش گفته بودیم که این جنگ را امریکا در دهات و قصابات ما متوقف کند و جنگی را که این‌ها علیه تروریزم بنا کرده‌اند در خاک ما نیست چون تروریزم در خاک ما نیست، لانه‌هایش در خاک ما نیست، تمویل گاه در خاک ما نیست، پناهگاه اش در خاک ما نیست، منابع مفکوره ایی‌اش در خاک ما نیست، پس ما از این اقدام امریکا، از این تصمیم امریکا و یا از این نتیجه گیری امریکا خوش هستیم و این را خوش آمد میگویم، و به همین دلیل هم پروسه صلح ما از مهم‌ترین پروسه‌های ملی افغانستان است، پروسه که فرد فرد ملت افغانستان آرزویش را دارد و در انتظارش است، نه از امروز بلکه از سی سال به این طرف و دیدیم که اگر عمیق نباشیم و اگر متحد نباشیم و اگر دورنگر نباشیم هر اقدامی که ما برای آبادانی افغانستان کردیم، و برای صلح در افغانستان کردیم، منتج به آن آرزوی ما نشد. شوروی سابق از افغانستان رفت، مجاهدین پیروز آمدند نظام خلق و پرچم تسلیم مجاهدین شد، ولی کشور ما صاحب صلح نشد، بلکه بدبختی بزرگ‌تری برای ما آمد، از داخل خود را برباد کردیم، دیدیم که از آن جنگ و بدبختی بین خود ما مجاهدین، طالب سر را بلند کرد که من ناجی افغانستان هستم، و ما اکثریت مردم ما به این امید که طالب ناجی مردم افغانستان است تسلیم به طالب شدیم، پناه بردیم به امید اینکه طالب ما را نجات می‌دهد، ولی دیدیم که آن هم نشد بلکه جنگ شدید شد و کوشش بر این شد که در افغانستان جنگ قومی شود و دربدر شد، ملت ما زیادتر باز حادثه یازدهم سپتمبر در امریکا شد و جهان به افغانستان آمد. اینجا تروریزم آمده ما می‌خواهیم این مملکت را نجات بدهیم و پروسه بن شد، و نتیجه پروسه بن حکومت انتقالی بود، که ایجاد شد دیدم که آن هم باعث نجات افغانستان و آوردن صلح در کشور ما نشد. جنگ به بهانه‌های ادامه پیدا کرد، طالبی که تسلیم شده بود به حکومت افغانستان دوباره بنای جنگ را گرفت، اینکه که، جنگ را طالب کرد، کی کرد عوامل اش چی بود، بحث امروز نیست بحث ما امروز این است که آیا ما از تجربه‌های تاریخی خود آموختیم یا نیاموختیم و یا اینکه ما هدفمند به طرف صلح می‌رویم و یا فکر عمیق در این مورد نکردیم. ما فکر عمیق در این مورد کردیم به همین دلیل هم بنای پروسه‌ای صلح خود را از جرگه امن مشورتی افغانستان کردیم، که در آن شانزده صد نفر حتی زیادتر از بزرگان و روحانیون و تعلیم یافته‌ها و از اصناف مختلفی مردم افغانستان جمع شدیم، باهم نتیجه آن جرگه امن ما ایجاد شورای عالی صلح بود به رهبری استاد ربانی شهید که بنام صلح، شهید شدند و نتیجه صلح ما هم صلح باشد و هم یک افغانستان قوی، نتیجه صلح ما هم صلح باشد هم یک افغانستان قوی، و استوار و ناشکن، به همین دلیل با دولت امریکا در مذاکرات اخیر خود گفتیم که هیچ جانب خارجی کوشش برای این نکند که پروسه صلح افغانستان را به دست خود بگیرد و یا اینکه پروسه صلح افغانستان را از یک طرف برای آوردن صلح و از طرف دیگر برای ایجاد یک نظام ضعیف استفاده کنند و این بیانیه ما تنها به حکومت امریکا نیست بلکه به دیگر کشورهای غربی هم است به کشورهای همسایه‌ای ما هم است به تمام آنهایکه ذیدخل هستند در اینجا خارجی‌ها به آن‌ها است و این گفته من برمی گردد به خود ما به سیاسیون افغانستان که از این حالت ده سال افغانستان سخت استفاده بزرگ کردند، دموکراسی آمد، آزادی‌های آمد، شورا آمد، انتخابات شد، همگی چیزی را که می‌خواستند بدست آوردند و باید متوجه باشند که پروسه صلح ما تنها و تنها در وحدت کامل ما و از طریق مرجع صلح ما که شورای عالی صلح است به نتیجه می‌رسد، که افغانستان خواهانش است هر کوشش دیگر متفرق نتایج اش نتایج سی سال گذشته می‌باشد، هر کوشش دیگر متفرق چه بدست خارجی باشد چه از هوس و هوای یک ساعته خود ما باشد. من اینجا بالای طالب‌ها صدا می‌کنم، خصوصاً آنهائیکه آزاد هستند، زیر اثر خارجی نیستند، وطندوست و مسلمان هستند و دلشان به افغانستان می‌سوزد که در مذاکره صلحی را که آغاز می‌کنیم آن‌ها هم به فکر مذاکره صلحی باشند که نتیجه‌اش یک افغانستان قوی باشد نه یک افغانستان متزلزل به دست این یا آن خارجی، تکرار می‌کنم! هم به سیاسیون داخل کشور ما که از تجربه‌های سی سال گذشته‌ای ما یاد بگیرند، و آن آبرو و عزتی که الحمدالله امروز بدست آورده‌ایم، به خیر نسل‌های آینده ما استفاده درست بکنند و هم به طالب‌ها آنهائیکه وطندوست و مسلمان و خیر اندیش این خاک هستند در طالبان به رهبرانشان خصوصاً صدا می‌کنم که آغاز مذاکرات صلح باید نتیجه صلح و افغانستان قوی متحد باشد و فریب خارجی‌ها را نخورند به همین دلیل مذاکرات صلح ما تنها از یک مرجع شورای عالی صلح افغانستان می‌شود که از تمام مردم افغانستان و اقوام افغانستان آنجا مردم وجود دارد. نتیجه جرگه امن افغانستان است هر کوشش متفرق آینده نامعلوم و شاید دشوار به خود آنهایکه می‌کنند، و به کشور داشته باشد و دولت ما اجازه نخواهد داد که هیچ دست خارجی پروسه صلح ما را به تضعیف کشور ما منتج کند.
دا خبره په پښتو تکراروم چې په امریکا کې د امریکې حکومت ما ته او ملګرو ته مې  چې پر مذاکره کې ور سره ناست وو، په تکرار وویل چې د ۲۰۱۴  میلادي کال وروسته به دوی د طالبانو سره جنګ نه کوي او د طالبانو سره به په جنګ کې نه وي، ما ورته وویل چې دا ښه خبره ده، مونږ خوشحاله یو،مونږ څو کاله د مخه دا غوښتنه کړې وه چې جنګ په افغانستان کې د تروریزم پر خلاف زمونږ په کلیو او زمونږ په کورو نو کې نه دی که د تروریزم پر خلاف جنګ دی  نو هلته دې لاړ شی چې پناهګاه یې  ده او تمویلګاه یې ده او روزل کیږي د افغانستان خلک دې په دې نامه نه ځورول کیږي .

 اوس چې امریکاوایي چې زه نور له طالب سره جنګ  نه لرم مونږ لبیک ورته وایو، خوشحاله یو دا په دې معنی چې د سولې پروسه دې ګړندی شي او سرعت دې پیدا کړی، خو سوله او یو پیاوړی افغانستان حتمي باید ددې نتیجه وي. د تېر څخه باید درس واخلو، په همدې دلیل د سولې لپاره مذاکرات باید کاملاً د افغانستان  د خلکو په کامل وحدت کې وشي، د ټولو خلکو نماینده ګې دې په دې مذاکراتو کې شوې وي خو د ټولو خلکو نماینده ګې د سولې د عالی شورا لخوا شوې وي او د سولې عالي شورا د افغانستان د خلکو په نماینده ګۍ کیني، طالبان هم او په داخل کې سیاسیون هم  د افغانانو په توګه باید د دې خاورې د سولې او د یو قوي افغانستان لپاره کار وکړي، د هیڅ پردي  په غوړو خبرو ونه غولیږی چې زه به تاسو نه شخصیت جوړوم، زه به تاسو نه رهبر جوړوم، زه به تاته دا درکوم، راشه ته بیل په دې مذاکراتو کې له طالبانو سره کینه.

 مونږ خبر یو چې خارجیان ځينو ته دا وعدې ورکوي چې راشۍ تاسو به له  طالبانو سره جلا د خبرو لپاره کینوو، تاسو د سولې د شورا لخوا له  طالبانو سره مه کینی، او مونږ به له  تاسو څخه شخصیتونه جوړ کړو، خو دا فریب دی دا  ټول د دوی او دافغانستان د کمزورتیا لپاره کیږي.

هم پر طالبانو غږ کوم چې دوی دې  خصوصاً هغه طالبان چې ځان ددې خاورې بچیان بولي او دي، چې ځان مسلمانان بولي او مسلمانان دي او د پردیو په لاس کې نه دي، چې په دې غوړو خبرو هغوی هم و نه غولیږي هغه خارجی چې دلته زمونږ ځینو سیاسیونو ته  مراجعه کوي چې زه به تا د طالبانو سره جلا کینوم، هغه خارجی طالب ته هم ورځي او ورته وایي چې ته د سولې د شورا سره خبرې مه کوه  د افرادو سره خبرې وکه، دلته توطیه ده توطیه داده چې  سوله به راشي، خو سر سرکي او سطحي سوله  او دا سې ځای چې افغانستان به په کې کمزوری وی.

 د ا زما خبرې دې مطبوعات د یوې ملي وجیبې په توګه په  امانت دارۍ سره ورسوي، نو هر هغه کوښښ چې د یوې متفرقې پروسې خوا ته افغانستان بیایي، هغه د افغانستان د سولې  لپاره کوښښ نه دی، بلکې د یو کمزوري افغانستان لپاره د خارجیانو دسیسه ده او دا دسیسه شنډه ده ځکه چې مونږ پرې خبر شوي یو، په یو شي چې خبر شو او پوه شوهغه شنډوو او دا شنډه ده ځکه  چې مونږ پرې خبر یو چې دا کوښښ کیږي او دې کوښښ ته اجازه نه ورکوو،خو بیا هم پر طالبانو غږکوم د افغانانو په توګه او د افغانستان پر سیاسیونو غږکوم چې د پردو په غوړو خبرو غولیږی مه، یواځې د یوې مرجع له لارې چې هغه د افغانستان د سولې عالی شورا ده چې مشر یې دشهید استاد رباني زوی صلاح الدین رباني دی او د ټول افغانستان د ګوندونو او تنظیمونو استازي په کې ګډون لري او د ټولو شخصیتونو استازي پکې دي، له دې لارې دې دا پروسه پرمخ لاړه شي، بله لاره نشته او نه یې پریږدو.


تاریخ نشر: Jan 29, 2013
۱۰ دلو ۱۳۹۱
کد مطلب: 20569
لينک کوتاه خبر: https://goo.gl/x3Q5kB
 


 
نام و نام خانوادگی
ایمیل