طالبان از ۱۳۷۵ تا ۱۴۰۰ تفاوت‌ها و شباهت‌ها

تنها تغییری که در این 20سال در طالبان به وجود آمده این است که آنها سیاست مدار تر شده اند و بازی با کلمات و استفاده از رسانه‌ها را یاد گرفته اند و هیچ تغییری در جهان بینی و نگرش طالبان به وجود نیامده است و روی کرد شان در قبال زنان و دختران کمافی السابق است.
تاریخ انتشار : يکشنبه ۴ میزان ۱۴۰۰ ساعت ۱۶:۱۱
طالبان از ۱۳۷۵ تا ۱۴۰۰ تفاوت‌ها و شباهت‌ها
شامگاه پنجم میزان/مهر ۱۳۷۵ نیروهای دولت اسلامی برهان الدین ربانی از کابل به سمت پنجشیر عقب‌نشینی کردند و جنگجویان طالبان از سمت شرق و جنوب شهر کابل وارد پایتخت افغانستان شدند. در اولین اقدام
بین خروج و ورود مجدد طالبان به کابل ۲۰ سال طول کشید و در این ۲۰ سال تغییرات گسترده فرهنگی، اجتماعی، علمی و تکنولوژیکی در افغانستان به وجود آمد رسانه‌های آزاد شکل گرفت جامعه مدنی ایجاد شد، انتخابات برگزار شد و مردم حق رأی پیدا کردند و هزاران جوان تحصیل کرده از دختر و پسر وارد جامعه شد.
گروهی از افراد مسلح طالبان وارد دفتر سازمان ملل متحد شده و دکتر نجیب الله احمدزی را از دفتر سازمان ملل به زور بیرون کشیده و بعد از شکنجه و ضرب و شتم همراه با برادرش ژنرال شاپور احمدزی به قتل رساندند و جنازه‌های آنها را در چهار راهی آریانا نزدیک ارگ ریاست جمهوری در کابل از پایه‌های برق آویزان کردند.
با ورود طالبان به کابل این شهر به شهر ارواح تبدیل شده بود و مردم جنازه‌های متحرک بودند که اختیار ریش و لباس خود را نداشتند و کار و کسب نیز از رونق افتاده بود و سایه شلاق مأموران امر به معروف طالبان بالای سر مردم در چرخش بود.
مکاتب و انشگاه‌ها تعطیل گردیدند و زنان و دختران از رفتن به مدرسه و دانشگاه محروم گردیدند و کار هم برای زنام ممنوع گشت و بیرون رفتن زنان هم فقط با حضور یک محرم مردم امکان‌پذیر بود و در غیر این صورت با ضربات شلاق و کابل برق مواجه می‌شدند.
بالاخره پس از ۵ سال و در پی حمله نظامی آمریکا و متحدانش به افغانستان حکومت طالبان سرنگون شد و مردم نفس راحت کشدیدند و با سقوط طالبان سلمانی‌ها و پیرایش‌گاه‌ها شلوغ شد و صف‌های طولانی برای اصلاح ریش و سر و صورت تشکیل گردید.
با روی کار آمدن نظام جمهوری دریچه‌های امید به روی مردم گشوده شد و کار و کسب رونق گرفت، روح تازه در کالبد شهر دمیده شد مکاتب و دانشگاه‌ها بازگردید و هزاران مکتب و دانشگاه دولتی و خصوصی در شهرها شروع به فعالیت کردند و کسب دانش و علم رونق یافت و مردم از گوشه و کنار افغانستان به مدرسه و دانشگاه روی آوردن و در مدت ۲۰
با این اوضاع و احوال بعید است که آرامش و امنیت در کشور حاکم شود و افغانستان به سوی آرامش و آبادنی گام بردارد زیرا که مردم افغانستان هرگز زیر بار انحصار نخواهند رفت و دور تازه‌ای از مبارزه برای عدالت و برابری آغاز خواهد شد و زنان افغانستان و تحصیل کرده‌ها زیر بار شلاق استبداد نخواهد رفت.
سال هزاران نفر از دانشگاه‌های افغانستان فارغ گردیدند و هزاران نفر دیگر دیگر در کشورهای دیگر بورسیه شدند و برای ادامه تحصیل و کسب تجربه و علم به آنجا اعزام شدند تا پس از کسب علم و دانش برگردند و به کشور خود خدمت نمایند.
اما انگار قرار نیست این کشور روی آرامش، امنیت و آسایش به خود ببیند و درست در زمانی که کشور آهسته و آرام به سوی توسعه در حرکت بود و در این راه گام نهاده بود بازهم سر و کله‌ای طالبان پیدا شد و موج وحشت کابل و سراسر کشور را فراگرفت و هزاران انسان برای خروج از کشور به فرودگاه کابل هجوم آوردند تا از این جهنم فرار نموده و به کشورهای دیگر پناه برند تا از گزند جنگجویان بدوی و ترسناک طالبان مصئون بماند.
بین خروج و ورود مجدد طالبان به کابل ۲۰ سال طول کشید و در این ۲۰ سال تغییرات گسترده فرهنگی، اجتماعی، علمی و تکنولوژیکی در افغانستان به وجود آمد رسانه‌های آزاد شکل گرفت جامعه مدنی ایجاد شد، انتخابات برگزار شد و مردم حق رأی پیدا کردند و هزاران جوان تحصیل کرده از دختر و پسر وارد جامعه شد و طالبان با ورود مجدد به کابل با شرایط جدید مواجه گردید که در آنجا ده‌ها رسانه آزاد وجود دارد و تکنولوژی و اینترنت وارد کشور شده و هزاران جوان تحصیل کرده و مطالبه گر وجود دارد که بدون ترس مطالبه گری می‌کنند.
طالبان آمادگی رویارویی با شرایط جدید را نداشتند و علیرغم شعارها و وعده‌هایی مبنی بر تغییر نگرش و رویکرد و دیدن واقعیت‌های عینی و جدید بازهم با در پیش گرفتن سیاست‌های عصر حجری روح امید را از کالبد کشور گرفتند
چنان‌که بارها و بارها گفته‌ایم بهترین راه برای استقرار صلح و ثبات دایمی واقع نگری، همه پذیری، عدالت اجتماعی و برخورداری از حقوق یکسان است و در غیر این صورت افغانستان روی آرمش نخواهد دید و طالبان با زور تفنگ و شلاق نمی‌توانند به حکومت خود ادامه دهند.
و بازهم زنان و دختران از حق کار و تحصیل محروم گردیدند! کار و کسب رونق خود را از دست داده بی‌کاری فقر و تنگدستی جامعه را فرا گرفته و مردم را از آینده بیمناک کرده‌است.
تنها تغییری که در این ۲۰سال در طالبان به وجود آمده این است که آنها سیاست مدار تر شده‌اند و بازی با کلمات و استفاده از رسانه‌ها را یادگرفته اند و هیچ تغییری در جهان بینی و نگرش طالبان به وجود نیامده است و روی کرد شان در قبال زنان و دختران کمافی السابق است.
از لحاظ حکومت داری نیز مانند گذشته حکومت انحصاری و در اختیار یک قوم است و از شایسته سالاری و تخصص گرایی هم خبری نیست و در رأس هر وزارت خانه، سازمان و نهاد دولتی یک مولوی قرار گرفته که هیچ سر رشته‌ای از وظیفه محول شده به خود ندارند!
با این اوضاع و احوال بعید است که آرامش و امنیت در کشور حاکم شود و افغانستان به سوی آرامش و آبادنی گام بردارد زیرا که مردم افغانستان هرگز زیر بار انحصار نخواهند رفت و دور تازه‌ای از مبارزه برای عدالت و برابری آغاز خواهد شد و زنان افغانستان و تحصیل کرده‌ها زیر بار شلاق استبداد نخواهد رفت.
چنان‌که بارها و بارها گفته‌ایم بهترین راه برای استقرار صلح و ثبات دایمی واقع نگری، همه پذیری، عدالت اجتماعی و برخورداری از حقوق یکسان است و در غیر این صورت افغانستان روی آرمش نخواهد دید و طالبان با زور تفنگ و شلاق نمی‌توانند به حکومت خود ادامه دهند.
کد مطلب: 97725
گزارشگر : پایگاه اطلاع رسانی پیام آفتاب
 


 
نام و نام خانوادگی
ایمیل