انتقام سخت غنی از مردم هزاره؛ اهداف و انگیزه‌ها

لشکر کشی غنی به بهسود برای انتقام کشته شدگان سقوط هلیکوپتر نیست بلکه جنگ با مردم هزاره است؛ زیرا سقوط هلیکوپتر یک دسیسه شیطانی از طرف حکومت است وگرنه تصاویر ویدیویی نشان می‌دهد که هلیکوپتر از هوا مورد اصابت قرا گرفته‌است نه از زمین در حالی که نیروهای آقای علیپور در زمین است و آقای علیپور نیروی هوایی ندارد تا هلیکوپتر را از هوا هدف قرار دهد!
تاریخ انتشار : سه شنبه ۳ حمل ۱۴۰۰ ساعت ۱۴:۱۰
انتقام سخت غنی از مردم هزاره؛ اهداف و انگیزه‌ها
فرمانده عبدالغنی علیپور معروف به فرمانده شمشیر از مجاهدین سابق است که برای تأمین امنیت راه‌های بهسود
مگر وظیفه حکومت تأمین امنیت شهروندان نیست پس چرا حکومت برای تأمین امنیت دره میدان و ولسوالی جلریز اقدام نکرده تا شاهد ظهور علیپورها نباشیم وقتی حکومت در انجام وظایفش کوتاهی کند مردم مجبوراند از خود دفاع کنند. دلیل اصلی ظهور علی پور کوتاهی حکومت در انجام وظیفه‌اش در تأمین امنیت مردم است.
میدان وردک و دفاع از مردم بهسود در برابر هجوم کوچی‌ها تفنگ به دست گرفته به خار چشم حکومت تبدیل شده‌است و حکومت تقلبی غنی در طی دو سال اخیر چندین عملیات بزرگ نظامی را برای دستگیری فرمانده علیپور انجام داده‌است که خوشبختانه هیچ‌کدام به نتیجه نرسیده‌است.

در روزهای اخیر نیز چندین هلیکوپتر شبانه به بهسود یورش برده بود و منازل مسکونی مردم محل را بمباران کرده بود که در جریان این عملیات یک هلیکوپتر سقوط کرده و سرنشینان آن کشته می‌شوند. وزارت دفاع روز اول علت سقوط هلیکوپتر را نقص فنی اعلام کرد اما بعداً اعلام کرد که هلیکوپتر نظامی در اثر شلیک نیروهای فرمانده علیپور سقوط کرده و سران حکومت به شمول اشرف غنی، سرپرست وزارت دفاع، و حمدالله محب مشاور امنیت ملی رجز خوانی را علیه مردم بهسود شروع کردند و تهدید به گرفتن انتقام کردند. اشرف غنی نیز در یک نمایش مضحک تماس تلفنی با خانواده‌های کشته شدگان سقوط هلیکوپتر وعده انتقام سخت داد! و با اعزام بیش از صد عراده تانک و هزاران سرباز به بهسود به مردم هزاره جات چنگ و دندان نشان داده و مردم را تهدید به قتل‌عام کردند.

در رابطه به قضایای بهسود سوالات زیادی وجود دارد که از سوی حکومت بی پاسخ مانده‌است.
۱. سؤال اصلی این است که فرمانده علیپور که به رانندگی و مسافرکشی مشغول بود چه چیزی او را واداشت تا دوباره تفنگ به دست بگیرد و لباس رزم بپوشد؟
۲- چرا حکومت به دادخواهی مردم بهسود در برابر تهاجم
المار یک نمونه از بی‌اعتنایی دولت به حفظ جان سربازان است و این کار بارها و بارها تکرار شده و حکومت برای پشتیبانی سربازان درگیر در جنگ و محاصره طالبان هیچ اقدامی نکرده‌است! حکومت چرا برای انتقام شهدای نیروهای امنیتی به هلمند، ارزگان، قندهار، فاریاب و ... لشکر کشی نمی‌کند و انتقام خون هزاران نفر از نیروهای امنیتی را نمی‌گیرد؟
همه ساله کوچی‌های مسلح رسیدگی نکرد و با وجود وعده‌های مکرر این مسئله را حل ننمود؟
۳- چرا حکومت برای تأمین امنیت ولسوالی جلریز و دره میدان که درهٔ مرگ نام گرفت اقدام عملی انجام نداد تا مردم بهسود در امنیت از این مسیر عبور و مرور نماید و به دست هم‌زبانان شما کشته نشوند؟
۴- آیا وقتی حکومت که وظیفه اش تأمین امنیت راه‌ها و امنیت شهروندان است و به وظیفه اش عمل نمی‌کند و به شکایات مردم رسیدگی نمی‌کند مردم حق دفاع از خود را دارد یا ندارد؟
۵- آیا واقعاً آقای غنی و فاشیست‌های ارگ‌نشین دلشان به حال کشته شدگان هلیکوپتر و نیروهای امنیتی می‌سوزد که آنها را اینگونه خشمگین کرده‌است و سخن از انتقام سخت می‌زند؟
۶- آیا واقعاً برای حکومت غنی میان طالبان و علیپور تفاوتی وجود ندارد؟
۷- چرا حکومت در برابر زورمندان دیگر که به دولت مرکزی گردن نمی‌نهند و با قلدری موجب استعفای قومندان امنیه ولایت می‌شود واکنشی نشان نمی‌دهد؟
۸- گناه علیپور چیست آیا دفاع از مردم خود گناه است؟
۹- اهداف و انگیزه‌های اصلی آقای غنی از لشکر کشی به بهسود چیست؟

آقای علیپور مشغول زندگی عادی خود بود و رانندگی و مسافر کشی می‌کرد وقتی دید حکومت در برابر هجوم همه ساله کوچیان مسلح به بهسود بی‌اعتنا است و به شکایات مردم رسیدگی نکرده و همچنین با وجود دادخواهی‌های زیاد از کشتار مردم هزاره به دست همتبارانش در دره میدان و ولسوالی جلریز جلوگیری نمی‌کند مجبور شد برای دفاع از مردم و نوامیس مردم خود دست به تفنگ ببرد و برای تأمین امنیت راه دره میدان اقدام نماید. علیپور نمی‌توانست هر روز شاهد پرپر شدن مردم
اگر واقعاً آقای غنی و حکومت در برابر کشته شدن نیروهای امنیتی حساس است چرا در برابر همتباران طالبش همیشه در تضرع و التماس است و سیاست دفاعی در پیش گرفته و انتقام خون ده‌ها هزار سرباز و افسران نیروهای امنیتی را که به دست همتباران او به شهادت رسیده نمی‌گیرد و برای سرکوب طالبان اقدام نمی‌کند در حالیکه دولت توان سرکوب نظامی طالبان را دارد.
خود در دره میدان و جلریز به دست تروریستان باشد و سکوت اختیار کند از این رو تفنگ به دست گرفت تا از مردم خود دفاع نماید.

چرا حکومت برای حل مشکل کوچی‌ها و ساکنان محل هیچ اقدامی نکرده تا ریشه بحران و درگیری همه ساله خشکانده شود و چرا حکومت برای تأمین راه بهسود و ولسوالی جلریز و دره میدان اقدام نکرده تا شاهد کشتار مردم به دست هم‌تباران تروریست غنی نباشیم؟ مگر وظیفه حکومت تأمین امنیت شهروندان نیست پس چرا حکومت برای تأمین امنیت دره میدان و ولسوالی جلریز اقدام نکرده تا شاهد ظهور علیپورها نباشیم وقتی حکومت در انجام وظایفش کوتاهی کند مردم مجبوراند از خود دفاع کنند. دلیل اصلی ظهور علی پور کوتاهی حکومت در انجام وظیفه‌اش در تأمین امنیت مردم است.

اگر واقعاً آقای غنی و حکومت در برابر کشته شدن نیروهای امنیتی حساس است چرا در برابر همتباران طالبش همیشه در تضرع و التماس است و سیاست دفاعی در پیش گرفته و انتقام خون ده‌ها هزار سرباز و افسران نیروهای امنیتی را که به دست همتباران او به شهادت رسیده نمی‌گیرد و برای سرکوب طالبان اقدام نمی‌کند در حالیکه دولت توان سرکوب نظامی طالبان را دارد؟ چرا هیچ وقت دولت برای نجات سربازان محاصره شده اقدام به موقع نمی‌کند؟ چند روز پیش ما شاهد محاصره و سقوط ولسوالی المار ولایت فاریاب بودیم. طالبان ولسوالی المار را محاصره کرده بود و خانواده‌های سربازان برای کمک رساندن به آنها و نجات سربازان از محاصره طالبان و جلوگیری از قتل‌عام آنها به دست طالبان تلاش و تقلا می‌کرد با این حال دولت فقط نظاره گر سقوط المار و کشتار سربازان به دست طالبان بود و هیچ اقدامی برای نجات آنها انجام نداد!

المار یک نمونه
آقای حمدالله محب مشاور امنیت ملی گفته‌است برای حکومت تفاوتی میان طالبان و علیپور وجود ندارد! در جواب باید گفت که اولا باید برای حکومت میان طالبان و علیپور تفاوت وجود داشته باشد زیرا علیپور علیه دولت نمی‌جنگد و این دولت است که علیه او می‌جنگد و بارها برای دستگیری او عملیات انجام داده‌است و علیپور از مردم خود در برابر طالبان دفاع می‌کند در حالیکه طالبان علیه دولت می‌جنگد و قصد نابودی نظام را دارد پس باید تفاوت وجود داشته باشد.
از بی‌اعتنایی دولت به حفظ جان سربازان است و این کار بارها و بارها تکرار شده و حکومت برای پشتیبانی سربازان درگیر در جنگ و محاصره طالبان هیچ اقدامی نکرده‌است! حکومت چرا برای انتقام شهدای نیروهای امنیتی به هلمند، ارزگان، قندهار، فاریاب و ... لشکر کشی نمی‌کند و انتقام خون هزاران نفر از نیروهای امنیتی را نمی‌گیرد؟

آقای حمدالله محب مشاور امنیت ملی گفته‌است برای حکومت تفاوتی میان طالبان و علیپور وجود ندارد!

در جواب باید گفت که اولا باید برای حکومت میان طالبان و علیپور تفاوت وجود داشته باشد زیرا علیپور علیه دولت نمی‌جنگد و این دولت است که علیه او می‌جنگد و بارها برای دستگیری او عملیات انجام داده‌است و علیپور از مردم خود در برابر طالبان دفاع می‌کند در حالی که طالبان علیه دولت می‌جنگد و قصد نابودی نظام را دارد پس باید تفاوت وجود داشته باشد.

ثانیاً برای حکومت میان علیپور و طالبان تفاوت وجود دارد اما از نوع دیگرش؛ زیرا طالبان با اینکه با دولت رسماً در جنگ قرار دارد و هرساله هزاران نیروی امنیتی را به شهادت می‌رساند و در پی سقوط نظام جمهوری است اما دولت تبارگرای غنی به دلیل تعلقات قومی اقدام به سرکوب طالبان و گرفتن انتقام خون نیروهای امنیتی نمی‌کند در حالی که دولت از نظر نظامی توان سرکوب طالبان را در سراسر افغانستان دارد و در صورت اقدام جدی ظرف یک ماه می‌تواند طالبان را از تمام ولایات پاکسازی نماید. تنها مانع اقدام نظامی علیه طالبان نبود اراده سیاسی به دلیل تعلقات نژادی و زبانی است.

مسئله دیگر برخورد دوگانه و تبعیض آمیز حکومت در برابر زورمندان است. زورمندان و تفنگ سالاران در تمام ولایات افغانستان وجود دارد که نمونه بارزش کامران علی زی رئیس شورای ولایتی هرات است که در اکثر اختطاف‌ها و قتل‌ها در هرات دست دارد اما حکومت کوچکترین اقدامی برای خلع سلاح نیروهای وی نکرده و نمی‌کند. اینکه چرا در برابر علی زی اقدام نمی‌کند دلیلش به احتمال زیاد پسوند فامیلی رئیس شورای ولایتی هرات است!

واقعاً گناه علیپور چیست؟ آیا دفاع از مردم در برابر تروریستان جرم است؟ اگر دولت دفاع مشروع
آقای غنی اهداف گوناگونی را از لشکر کشی به بهسود و چنگ و دندان نشان دادن به مردم هزاره دنیال می‌کند. غنی و حلقات مشخص از اطرافیان او سالها است که با خدعه و نیرنگ در پی حذف اقوام دیگر از قدرت و تحمیل هویت یک قوم بر همه اقوام افغانستان اند لذا با همکاری تروریستان همتبار خویش بسیاری از چهره‌های مطرح اقوام دیگر همچون استاد برهان الدین ربانی را با توطئه به قتل رسانده‌است تا مانع اقدامات خصمانه حکومت علیه اقوام اقوام افغانستان نشوند.
در برابر تروریستان را جرم می‌داند و خود حکومت هم برای تأمین امنیت راه‌ها و مردم اقدام نمی‌کند مردم برای تأمین امنیت و حفظ جان خود چه کار کنند؟

پاسخ این سوالات بر همه شهروندان افغانستان روشن است. آقای غنی اهداف گوناگونی را از لشکر کشی به بهسود و چنگ و دندان نشان دادن به مردم هزاره دنبال می‌کند. غنی و حلقات مشخص از اطرافیان او سالها است که با خدعه و نیرنگ در پی حذف اقوام دیگر از قدرت و تحمیل هویت یک قوم بر همه اقوام افغانستان اند لذا با همکاری تروریستان همتبار خویش بسیاری از چهره‌های مطرح اقوام دیگر همچون استاد برهان الدین ربانی را با توطئه به قتل رسانده‌است تا مانع اقدامات خصمانه حکومت علیه اقوام اقوام افغانستان نشوند.

آقای غنی در آستانهٔ صلح با طالبان با سرکوب افرادی مثل علیپور می‌خواهد دل طالبان را به دست آورد تا شاید آنها ریاست غنی بر دولت موقت آینده را بپذیرد و همچنین با نزدیک شدن فصل بهار مانعی برای هجوم کوچی‌ها به هزاره جات نباشد. از طرف دیگر در صورت شکست مذاکرات صلح یا صلحی مبتنی به انحصار قدرت ترس غنی و اطرافیان او از این است که مبادا اقوام دیگر سلطهٔ انحصاری و حکومت تک قومی را نپذیرند از این رو برای سرکوب افراد مطرح که ممکن است در آینده هسته مقاومت را تشکیل دهند اقدام کرده و با لشکر کشی به سرکوب آنها بپردازد تا خطرات احتمالی را دفع نماید.

لشکر کشی غنی به بهسود برای انتقام کشته شدگان سقوط هلیکوپتر نیست بلکه جنگ با مردم هزاره است؛ زیرا سقوط هلیکوپتر یک دسیسه شیطانی از طرف حکومت است وگرنه تصاویر ویدیویی نشان می‌دهد که هلیکوپتر از هوا مورد اصابت قرا گرفته‌است نه از زمین در حالی که نیروهای آقای علیپور در زمین است و آقای علیپور نیروی هوایی ندارد تا هلیکوپتر را از هوا هدف قرار دهد! اگر هلیکوپتر توسط نیروهای علیپور سقوط داده می‌شد باید راکت از پایین و از سمت زمین به هلیکوپتر اصابت می‌کرد. این‌ها همه و همه نشان دهنده کینه و توطئه خصمانه آقای غنی علیه مردم هزاره است.

رسانه‌های جمعی نباید در برابر دسیسه‌های حکومت ساکت بماند یا به بلندگوی حکومت تبدیل شود و دروغ‌های حکومت را به خورد مردم بدهند.
کد مطلب: 95878
گزارشگر : پایگاه اطلاع رسانی پیام آفتاب
 


 
نام و نام خانوادگی
ایمیل