فشار نظامی بر طالبان و فشار سیاسی بر پاکستان تنها راه صلح افغانستان

تلاشهای آقای خلیل زاد و دولت امریکا برای استقرار صلح و پیشبرد مذاکرات صلح قابل قدر است اما مسأله این است چرا امریکا که بیش از 20 سال در منطقه حضور دارند و با مسائل افغانستان آشنایی دارد چرا تاکنون درک درستی از عوامل بحران افغانستان ندارند و دلایل اصلی بحران افغانستان را نشناخته یا نادیده می گیرند؟!
تاریخ انتشار : سه شنبه ۱۹ حوت ۱۳۹۹ ساعت ۱۴:۴۹
فشار نظامی بر طالبان و فشار سیاسی بر پاکستان تنها راه صلح افغانستان
در
اگر دولت امریکا برای خروج از افغانستان و برقراری صلح عجله دارد باید بداند که مسیر صلح از اسلام آباد می‌گذرد و وادار ساختن مقامات پاکستانی به عدم دخالت در افغانستان و دست کشیدن از حمایت تروریسم و به رسمیت شناختن استقلال و تمامیت ارضی افغانستان و دست برداشتن از خواسته‌های غیر منطقی خویش بهترین و تنها راه برقرای صلح و ثبات در افغانستان است.
روزهای پایانی سال 1399 که مذاکرات صلح افغانستان در قطر به کندی پیش می رود و به نوعی با بن بست مواجه گردیده است دولت امریکا و آقای زلمی خلیل زاد پیشنویس طرحی را تحت نام حکومت انتقالی صلح به سیاست مداران، دولت مردان افغانستان و گروه طالبان ارئه کرده است.
همچنین آنتونی بلینکین وزیر امور خارجه آمریکا طی نامه ای به محمد اشرف غنی رئیس جمهور و دکتر عبدالله عبدالله رئیس شورای عالی مصالحه ملی به آنها هشدار داده است که بی‌اتفاقی میان رهبران افغانستان، سبب پیامد فاجعه‌بار در دهه نود شد و نباید چنین کاری باردیگر تکرار شود.
آقای بلینکین در این نامه به رئیس‌جمهور غنی طرح پیشنویس صلح امریکا را برای سیاستمداران افغانستانی تأیید می‌کند و می‌گوید که واشنگتن از سازمان ملل می‌خواهد یک نشست جهانی با حضور وزیران خارجه و فرستاده‌های ویژه امریکا، روسیه، چین، پاکستان، ایران و هند را برای بحث روی یک رویکرد واحد دربارۀ روند صلح افغانستان، برگذار کند.
آقای بلنکین همچنین از برگذاری یک نشست به میزبانی ترکیه با حضور نمایند‌گان جمهوریت و طالبان برای نهایی سازی یک توافق‌نامه صلح، خبر می‌هد.
آقای بلینکین در این نامه افزوده است: "ما همچنان از ترکیه خواهیم خواست تا از یک نشست بین الملی در سطح عالی را از هر دوطرف (جمهوریت - و طالبان) برای نهایی سازی یک توافق‌نامۀ صلح در هفته‌های آینده، میزبانی کند."
وزیر خارجه امریکا به رئیس‌جمهور توصیه کرده است که کار با عبدالله عبدالله، حامد کرزی وعبدرب الرسول سیاف برای تقویت موقف جمهوریت مهم است.
آقای
تروریسم ابزار کثیف پاکستان برای دشمنی و نا امن کردن کشورهای همسایه این کشور مثل هند، افغانستان و جمهوری اسلامی ایران است. دولت امریکا هم که مدعی مبارزه با تروریسم است تا کنون هیچ اقدام مؤثری برای وادار کردن پاکستان به قطع حمایت از تروریسم انجام نداده است و همیشه با اسلام آباد مماشات کرده است.
بلنکین از تهیۀ طرحی برای کاهش نود روزه خشونت‌ها برای جلوگیری از آغاز عملیات بهاری نیز خبر می‌دهد.
او می‌افزاید که بازنگری توافق‌نامۀ صلح امریکا در واشنگتن تا کنون نهایی نشده‌است. او نگران است که با خروج نیروهای امریکایی تا اول ماه می، اوضاع بدتر شود و سبب سقوط بخش‌های بیشتر، به دست طالبان شود.
تلاشهای آقای خلیل زاد و دولت امریکا برای استقرار صلح و پیشبرد مذاکرات صلح قابل قدر است اما مسأله این است چرا امریکا که بیش از 20 سال در منطقه حضور دارند و با مسائل افغانستان آشنایی دارد چرا تاکنون درک درستی از عوامل بحران افغانستان ندارند و دلایل اصلی بحران افغانستان را نشناخته یا نادیده می گیرند؟!
دولت امریکا به خوبی می‌داند که پاکستان و جنگجویان نیابتی آنها یعنی گروه طالبان مانع اصلی صلح و ثبات در افغانستان اند نه دولت افغانستان. حکومت افغانستان از بدو تأسیس برای برقراری صلح تلاش ورزیده و به امید برقراری صلح با گروه طالبان مدارا نموده و در مقابل جنگ افروزی و ویرانگری طالبان مماشات کرده است و از نیروی نظامی برای سرکوب آنها استفاده نکرده است و در طول این سالها سیاست دولت افغانستان در مقابل طالبان در میدان نبرد سیاست دفاعی بوده و همین مسأله طالبان را جری و گستاخ ساخته است.
اگر دولت امریکا برای خروج از افغانستان و برقراری صلح عجله دارد باید
فشار نظامی بر طالبان و فشار سیاسی و اقتصادی بر پاکستان بهترین و تنها گزینه مؤثر برای برقراری صلح و امنیت پایدار در افغانستان است. زیرا تا پاکستان احساس امنیت کند و فشاری از سوی جامعه بین المللی احساس نکند دست از حمایت از تروریسم و دخالت در افغانستان برنخواهد داشت و گروه طالبان نیز به عنوان مجریان سیاست‌های خصمانه اسلام آباد علیه افغانستان بدون فشار نظامی تن به صلح نخواهد داد.
بداند که مسیر صلح از اسلام آباد می‌گذرد و وادار ساختن مقامات پاکستانی به عدم دخالت در افغانستان و دست کشیدن از حمایت تروریسم و به رسمیت شناختن استقلال و تمامیت ارضی افغانستان و دست برداشتن از خواسته‌های غیر منطقی خویش بهترین و تنها راه برقرای صلح و ثبات در افغانستان است.
دولت امریکا، ناتو و دولت افغانستان باید با وارد ساختن فشار نظامی بر طالبان و فشار سیاسی و اقتصادی بر پاکستان راه صلح را هموار سازد. مقامات پاکستان بویژه فرماندهان ارتش این کشور به دلیل عدم برخورد قاطع امریکا و جامعه جهانی با این کشور گستاخ شده اند و ریاکارانه با ادعای حمایت از روند صلح به دنبال اهداف پلید خود هستند و برای رسیدن به این هدف از تروریسم استفاده می‌کند.
تروریسم ابزار کثیف پاکستان برای دشمنی و نا امن کردن کشورهای همسایه این کشور مثل هند، افغانستان و جمهوری اسلامی ایران است. دولت امریکا هم که مدعی مبارزه با تروریسم است تا کنون هیچ اقدام مؤثری برای وادار کردن پاکستان به قطع حمایت از تروریسم انجام نداده است و همیشه با اسلام آباد مماشات کرده است.
پاکستان حامی اصلی گروه‌های تروریستی در منطقه است و مراکز همه گروه‌های تروریستی در این کشور است و برنامه های تروریستی خویش را در این کشور طرح ریزی می‌کنند و در کشورهای منطقه به اجرا می‌گذارند.
فشار نظامی بر طالبان و فشار سیاسی و اقتصادی بر پاکستان بهترین و تنها گزینه مؤثر برای برقراری صلح و امنیت پایدار در افغانستان است. زیرا تا پاکستان احساس امنیت کند و فشاری از سوی جامعه بین المللی احساس نکند دست از حمایت از تروریسم و دخالت در افغانستان برنخواهد داشت و گروه طالبان نیز به عنوان مجریان سیاست‌های خصمانه اسلام آباد علیه افغانستان بدون فشار نظامی تن به صلح نخواهد داد.
 
کد مطلب: 95773
گزارشگر : پایگاه اطلاع رسانی پیام آفتاب
 


 
نام و نام خانوادگی
ایمیل