آیا دولت موقت می‌تواند رهگشای صلح باشد؟

علل اساسی و درونی بحران افغانستان عبارت اند از: انحصارگرایی و تمامیت خواهی، ترجیح منافع قومی بر منافع ملی، نادیده گرفتن تنوع قومی و مذهبی و تحمیل خواسته‌های یک قوم بر اقوام دیگر. بدون حل این مسائل آوردن صلح پایدار در افغانستان ناممکن است و همیشه امنیت و ثبات افغانستان را تهدید خواهد کرد.
تاریخ انتشار : پنجشنبه ۱۳ قوس ۱۳۹۹ ساعت ۱۴:۱۰
آیا دولت موقت می‌تواند رهگشای صلح باشد؟
پس از آغاز گفتگوهای صلح افغانستان و مذاکرات دو جانبه میان امریکا و طالبان یکی از موضوعات مطرح میان صاحب نظران بحث دولت موقت است. عده ای از کار شناسان و صاحب نظران معتقداند که برای پیش برد روند صلح باید رئیس جمهور استعفا داده و دولت موقت عهده دار اداره امور کشور شده و گفتگوهای صلح را پیش برده و زمینه را برای انتخابات فراهم نماید تا انتخابات با مشارکت همه طرفهای درگیر منازعه در افغانستان برگزار شود.
برخی دیگر مخالف این ایده اند و می‌گویند: که افغانستان دولت قانونی و منتخب دارد و دارای قانون اساسی است که در لویه جرگه قانون اساسی به تصویب
برای تأمین صلح و امنیت پایدار باید تنوع قومی، مذهبی و زبانی افغانستان به رسمیت شناخته شده و همه اقوام از حقوق مساوی برخوردار باشد و مقامات عالی رتبه دولت براساس شایستگی و براساس رأی مردم انتخاب شود نه بر اساس تعلقات قومی!
رسیده است و معتقداند که دولت موقت بازگشت به عقب است و به مصلحت نیست.
در این یادداشت این پرسش را بررسی خواهیم کرد که آیا مشکلات اساسی و بحران زا در افغانستان کدامند و آیا بدون حل این مشکلات اساسی دولت موقت می تواند راه گشای بن بست صلح باشد؟ 
چنانکه پیداست بحران افغانستان هم علل درونی دارد و هم علل بیرونی، حل بحران افغانستان بدون در نظر گرفتن علل درونی و بیرونی آن قابل حل نیست ابتدا باید علل درونی و بیرونی بحران به شکل اساسی درمان شود و عوامل بحران زا شناسایی و بررسی گردیده و برای همیشه از میان برود تا صلح پایدار در کشور حاکم شود.
علل اساسی و درونی بحران افغانستان عبارت اند از: انحصارگرایی و تمامیت خواهی، ترجیح منافع قومی بر منافع ملی، نادیده گرفتن تنوع قومی و مذهبی و تحمیل خواسته‌های یک قوم بر اقوام دیگر. بدون حل این مسائل آوردن صلح پایدار در افغانستان ناممکن است و همیشه امنیت و ثبات افغانستان را تهدید خواهد کرد. 
افغانستان کشور چند قومی است و هیچ قومی اکثریت مطلق ندارد بنا براین انحصار قدرت در دست یک قوم و نادیده گرفتن اقوام دیگر و به حاشیه راندن آنها و تحمیل زبان، فرهنگ و خواسته‌های یک قوم بر اقوام دیگر، تبعیض و بی عدالتی اصلی ترین عامل بحران و مانع صلح پایدار است.
برای تأمین صلح و امنیت پایدار باید تنوع قومی، مذهبی و زبانی افغانستان به رسمیت شناخته شده و همه اقوام از حقوق مساوی برخوردار باشد و مقامات عالی رتبه دولت براساس شایستگی و براساس رأی مردم انتخاب شود نه بر اساس تعلقات قومی!
صلح پایدار زمانی به دست می‌آید که نگرش ملی جایگزین نگرش قومی در ذهن رهبران و شخصیت های سیاسی افغانستان
افغانستان کشور چند قومی است و هیچ قومی اکثریت مطلق ندارد بنا براین انحصار قدرت در دست یک قوم و نادیده گرفتن اقوام دیگر و به حاشیه راندن آنها و تحمیل زبان، فرهنگ و خواسته‌های یک قوم بر اقوام دیگر، تبعیض و بی عدالتی اصلی ترین عامل بحران و مانع صلح پایدار است.
شود و ملت سازی شکل بگیرد و تفکر ملی و منافع ملی مطرح باشد نه منافع قومی؛ و همه احاد افغانستان با هر قوم و قبیله ای که دارد خود را یک ملت احساس کند و برتری قومی و شهروند درجه یک و درجه دو وجود نداشته و هیچ قومی خود را صاحب اصلی افغانستان و بقیه را شهروندان درجه دو و درجه سه حساب نکند.
وقتی این مشکلات ریشه ای و اساسی حل شد زمینه برای صلح دایمی فراهم می‌گردد وگرنه دولت و موقت و غیر موقت پیوستن یک گروه شورشی به دولت و پروسه صلح نمی‌تواند صلح دایمی را برای مردم افغانستان به ارمغان بیاورد و در صورتی که بی‌عدالتی و تبعیض وجود داشته باشد هرازگاهی آتش نا امنی شعله ور خواهد شد.
علت اصلی جنگ در افغانستان نیز قدرت طلبی، انحصارگرایی و تمامیت خواهی است و جموریت و اسلامیت بهانه و توجیه گر جنگ برای قدرت است.
 پس از حل این مشکلات نوبت به مسائل فرعی و پیرامونی می رسد. طرفهای درگیر در مقاشه افغانستان اول باید حول محور منافع ملی فارغ از تعصبات و برتری طلبی قومی و فرقه‌ای جمع شوند و یک نظام مورد قبول همه اقشار افغانستان براساس حقوق شهروندی تشکیل دهند و اجازه دخالت به کشورهای خارجی اعم از همسایه و غیر همسایه را در امور کشور ندهند زیرا منافع کشورهای خارجی در افغانستان با همدیگر در تضاد است و اگر تفکر ملی در افغانستان شکل نگیرد و منافع ملی بر منافع فردی و قومی مقدم نشود انتظار آوردن صلح از کشورهای بیرونی نداشته باشیم. و تا علل درونی جنگ افغانستان درمان نشود علل خارجی جنگ نیز برطرف نخواهد شد.
هم طالبان و هم دولت افغانستان برای برقراری صلح پایدار از انحصارگرایی و در اختیار داشتن همه قدرت دست بردارند و تنوع قومی مذهبی افغانستان را به رسمیت بشناسند و دولت ملی حول منافع ملی با حضور عادلانه همه مردم کشورشکل بگیرد و تنها در این صورت می توانیم به صلح پایدار امیدوار باشیم.
کد مطلب: 94866
گزارشگر : پایگاه اطلاع رسانی پیام آفتاب
 


 
نام و نام خانوادگی
ایمیل