​آتش‌بس یا جنگ بی‌وقفه در برابر طالبان؟

آزادسازی زندانیان طالب از زندان‌های داخل و خارج کشور و جذب آنان در بدنه‌ی حکومت از طریق پروسه صلح، در مواردی زیاد نه تنها که باعث بهبود وضعیت و پرهیز آنان از جنگ نشد، بلکه مشکل را دوچندان کرد.
تاریخ انتشار : يکشنبه ۲۰ جوزا ۱۳۹۷ ساعت ۱۳:۱۰
حکومت افغانستان به مناسبت فرارسیدن عید سعید فطر هشت روز را در مقابل طالبان آتش‌بس اعلام کرده است.
در اعلامیه ارگ ریاست جمهوری تصریح شده است: "این تصمیم برای آتش‌بس محصول مبارزات، فداکاری‌ها و قربانی‌های برحق نیروهای شجاع و دلیر قوای امنیتی و دفاعی، اجماع، حمایت و فتوای متفقه و بی‌سابقه علمای جيد کشور می‌باشد."
این موضع ریاست جمهوری واکنش‌های متفاوتی را برانگیخته است. عده‌ای آن را به فال نیک گرفته و سبب کاهش دامنه‌ی جنگ و خونریزی در کشور می‌دانند و عده‌ای دیگر چنین تصمیمی را ادامه یک دور باطل می‌دانند که بارها آزمایش شده و اما نتیجه‌ی مثبت به همراه نداشته است. 
کاربران شبکه‌های اجتماعی نیز دیدگاه‌های گوناگونی مطرح کرده‌اند و بیشتر از تصمیم حکومت انتقاد کرده‌اند.
احتمال می‌رفت که تصمیم ریاست جمهوری از سوی طالبان استقبال شود و آن‌ها نیز اعلام آتش‌بس کنند. اما تا اینجای کار، طالبان هیچگونه نرمشی نشان نداده‌اند، جز اینکه فقط سه روز عید را اعلام آتش‌بس کرده‌اند و تاکید کرده‌اند که اما جنگ‌شان در مقابل نظامیان خارجی حتی در این سه روز هم ادامه دارد.
گذشته از این، روز گذشته در ولایت‌های قندهار، کندر، هرات و سرپل بیش از  ۶۰ تن از نیروهای امنیتی از سوی طالبان کشته شده‌اند و چندین تن دیگر شان نیز اسیر گرفته شدند.
این نشان می‌دهد که طالبان متمایل به روند صلح نیستند و بیش‌تر از طریق جنگ پیش می‌روند. 
تجربه‌ی جنگ‌ با هراس‌افکنان در افغانستان نشان داده که هرگاه از طرف حکومت صدای صلح بلند شده، آن‌ها کوچک‌ترین نرمشی از خود نشان نداده و همچنان بر طبل جنگ کوبیده‌اند‌. آزادسازی زندانیان طالب از زندان‌های داخل و خارج کشور و جذب آنان در بدنه‌ی حکومت از طریق پروسه صلح، در مواردی زیاد نه تنها که باعث بهبود وضعیت و پرهیز آنان از جنگ نشد، بلکه مشکل را دوچندان کرد.
طالبان اگر در پی صلح می‌بودند بدون شک در این هفده‌ سال فرصت‌های زیادی از سوی مردم و حکومت افعانستان در اختیار آن‌ها گذاشته شد. حامد کرزی، رییس‌جمهور قبلی بارها طالبان را برادر خطاب کرد و از آنان خواست اسلحه‌ی‌شان را زمین بگذارند و دست دوستی و صلح حکومت و افغانستان را بفشارند. رییس‌جمهور غنی نیز در این سال‌ها علاقه‌اش را به صلح با طالبان نشان داد و از آنان خواست مخالفت سیاسی‌شان را با دولت و مردم افغانستان کنار بگذارند. آقای غنی اما فراموش کرده بود که طالبان مخالفان سیاسی نیستند. آن‌ها به فکر براندازی نظام و برپایی امارت اسلامی در کشوراند؛ رویایی که طالبان تحقق آن را هنوز هم ممکن می‌دانند. این‌که طالبان چنین رویایی را می‌توانند به واقعیت تبدیل کنند یا نه، بحث دیگری‌ست اما آنچه تاهنوز باعث دوام این نیروی آشوبگر شده، موفقیت آن‌ها و ضعف دولت ما بوده است. طالبان هم‌اکنون ولسوالی‌ها و نقاط زیاد کشور را زیر اداره خود دارند و در آنجا حکم می‌رانند. 
به نظر می‌رسد تا زمانی که طالبان از پیروزی‌شان در ادامه‌ی جنگ، قطع امید نکنند، آنان حاضر به صلح نخواهند ولو اینکه حکومت نصف قدرت سیاسی را هم پیش پای آنان بگذارد و به اشاره‌‌ی آن‌ها هم خم و راست شود. بهتر به نظر می‌رسد که حکومت در برخورد با طالبان از موضع زور وارد شود و تا زمانی که این گروه عملاً اسلحه‌اش را زمین نگذارد، در هرجایی سرکوب شوند.
احمد ذکی پوینده
کد مطلب: 80932
لينک کوتاه خبر: https://goo.gl/8oJiZg
 


 
نام و نام خانوادگی
ایمیل