سیاست یک بام و دو هوای امریکا در افغانستان/ امریکا حامی شماره یک طالبان

پیام آفتاب: افغانستان و پاکستان هر دو دوست و متحد امریکا هستند اما پاکستان متهم است که با همکاری امریکا در ایجاد تشنج و نا آرامی در افغانستان دست دارد.
تاریخ انتشار : سه شنبه ۲۸ ثور ۱۳۹۵ ساعت ۱۲:۴۲
سیاست یک بام و دو هوای امریکا در افغانستان/ امریکا حامی شماره یک طالبان
رئیس جمهور محمد اشرف غنی در جلسه فوق العاده با نمایندگان شورای ملی در 25 آپریل سال جاری گفت پاکستان طالبان افغان را در پیشاور و کویته حمایت سخت و نرم افزاری می‌کند.
غنی افزود از پاکستان انتظار نداریم که طالبان را به پای میز مذاکره بکشاند. فرصت برای عفو عمومی برای طالبان اکنون تمام شده و حکم اعدام تروریستان اجرا خواهد شد.
سخنان تهدید آمیز غنی اما تنها چند روز بعد از سوی طالبان پاسخ داده شد؛ طالبان یک موتر مملو از مواد انفجاری را در بخش حفاظت از رجال برجسته ریاست امنیت ملی در کابل منجر ساخته و تعداد زیادی را به خاک و خون کشیدند.
بیش از 60 تن در این انفجار و درگیری پس از آن کشته و نزدیک 400 نفر دیگر زخمی شدند. بیشتر کشته و زخمی شدگان شهروندان ملکی به شمول زنان و کودکان بودند. شیشه های خانه ها و ادراه جات اطراف به شمول وزارت دفاع شکسته شد و ارگ مجبور شد دروازه های خود را لاک و مهر کند.  
ساعاتی بعد از انفجار اشرف غنی و حلقه اطرافش این حادثه تروریستی را به شدت محکوم کردند و برای دیدار با زخمی های حادثه به شفاخانه رفتند.
رئیس جمهور غنی گفت: "حمله انتحاری پل محمود خان کابل ضعف طالبان در برابر نیروهای امنیتی را نشان داد."
این سخن رئیس جمهور اما در اذهان مردم و کارشناسان سوال "چه طور حمله به یکی از مهمترین ساختمان های امنیت ملی کشور که یک هفته ارگ را در سکوت و ترس و لرز فرو برد، ضعف طالبان تعبیر می شود؟" را مطرح ساخت.
پر واضح است که طالبان ضعیف نه، که قوی تر هم شده اند.
طالبان در زمستان گذشته حملات تروریستی زیادی را در کشور انجام دادند؛ حمله به سفارت اسپانیا در کابل، حمله به رستوان فرانسوی که به خارجی ها و شخصیت های برجسته سرویس دهی می کرد، دو حمله پی در پی در یک روز به فرودگاه بین المللی حامد کرزی در کابل، حمله راکتی به سفارت ایتالیا در کابل و حمله به موتر حامل کارمندان طلوع از جمله حملات مهم طالبان به شمار می رود.
شروع حمله بهاری طالبان با نام "عمری" دلیل دیگر قدرت بیشتر طالبان نسبت به گذشته است.

حمله بهاری طالبان
گفتگوهای چهار جانبه صلح میان افغانستان، پاکستان و نمایندگان چین و امریکا قرار بود در ماه مارچ برگزار شود اما یک هفته قبل از شروع، طالبان در اعلامیه صادره خود خواسته های متعددی را مطرح کردند.
طالبان گفتند: "می خواهیم یک بار دیگر موضع خود را تکرار کنیم: تا زمانیکه اشغال افغانستان توسط خارجی ها پایان نیابد، نام طالبان از لیست سیاه بین المللی خارج نشود و زندانیان طالب رها نگردد، گفتگوهای صلح نتیجه ای در پی نخواهد داشت."
طی کمتر از یک ماه طالبان عملیات بهاری خود را شروع کردند و قسمت هایی از شهر قندوز که پنجمین شهر بزرگ افغانستان می باشد را تصرف کردند. طالبان نزدیک بود مانند سال گذشته یک بار دیگر قندوز را کنترل کنند.
اگرچه نیروهای امنیتی این بار خیلی زودتر از سال گذشته حملات طالبان به قندوز را دفع کردند اما طالبان نشان دادند که امنیت در افغانستان یک افسانه است و دولت مرکزی هرگز قادر نیست از شهروندان خود محافظت کند.
ظهور و قدرت دوباره طالبان سبب شد که ماموریت ادامه یافته امریکا در افغانستان را در هاله‌ای از ابهام فرو برده است. امریکا بارها و بارها اعلام کرده که نیروهای امنیتی افغان می بایست رهبری عملیات ها علیه طالبان را به عهده بگیرد؛ اینکه اکنون طالبان توان ادامه جنگ های طولانی با نیروهای امنیتی افغان را دارند، مناطق وسیعی از ولایات مختلف را به تصرف خود در می آورند و به مناطق کلیدی به شمول "منطقه سبز" کابل که تصور می شود امن ترین نقاط در کشور باشید، حمله می کنند سبب تعجب نیروهای امنیتی افغان شده است، اینکه چرا امریکا به عنوان قدرتمندترین کشور دنیا نتوانسته است طالبانی که قرار بود تا پایان سال 2002 از بین برود را نابود یا حداقل تضعیف کند.
"آیا امریکا اراده لازم برای مبارزه با طالبان را ندارد؟ آیا امریکا توان و دانش نظامی لازم برای نابودی طالبان را ندارد؟ یا شکست طالبان اصلا در پالسی امریکا در مورد افغانستان وجود ندارد." سوالاتی است که در این برهه از زمان در مورد نحوه تعامل و برخورد امریکا با طالبان و در نهایت پروسه صلح  افغانستان با طالبان مطرح می شود.
یک بازگشت محتمل
سخنان آتشین رئیس جمهور غنی در جلسه اضطراری مشترک با نمایندگان شورای ملی به صورت غیر قابل باوری مورد توجه و پسند نمایندگان قرار گرفت و شاید اولین بار پس از به قدرت رسیدن غنی در میان اما و اگرهای پس از انتخابات بود که وی چنین مورد حمایت قرار می گرفت؛ غنی نیز مانند باراک اوباما وعده های زیادی به نمایندگان و ملت خود سپرد.
درست بعد از یک سال از رئیس جمهور شدن بود که غنی متوجه شد مردم افغانستان آن طور که باید وشاید نسبت به او و دولتش نا امید و بی اعتنا شده اند؛ بی اعتنایی و نا امیدی مردم به رئیس جمهور زمانی بیشتر شد که غنی در  ارتباط با پناهجویان افغان که به امید زندگی بهتر و فرار از مرگ به کشورهای اروپایی گریخته بودند، موضع خصمانه گرفت و به نوعی سیاست های اتحادیه  اروپا در مورد پناهجویان را تایید کرد. غنی خطاب به اتحادیه اروپا گفته بود که پناهجویان باید به افغانستان بازگشت داده شوند.
در جلسه فوق العاده با نمایندگان شورای ملی غنی همچنین گفت: "انتظار ما این است که اگر پاکستان توان مبارزه با طالبان را ندارد، طالبان و تروریستان باید به محاکم افغانستان تحویل داده شوند تا مجازات و تنبیه شوند."
وی حتی تهدید کرد که به شورای امنیت سازمان ملل از کوتاهی های پاکستان شکایت می کند.
اکنون باید پرسید آیا هیچ یک از سخنان آن روز غنی به طور صحیح و دقیق دنبال و تطبیق شده است؟
نظرات شهروندان
اگر از شهروندان افغانستانی پرسیده شود که چه کسی طالبان و تروریستان را تمویل و حمایت می کند، 9 نفر از هر 10 نفر می گوید که پاکستان و سازمان استخباراتی این کشور طالبان را حمایت می کند.
این تنها مردم عادی نیستند که چنین نظری در مورد طالبان و پاکستان دارند بلکه رهبران مجاهدین نیز بر همین عقیده اند؛ این رهبران نیز پاکستان را مسئول طراحی و انجام بسیاری از حملات طالبان افغانی در افغانستان می دانند. آنها می گویند پاکستان با استفاده از طالبان می خواهد به نا امنی های بیشتر در افغانستان دامن بزند.
مجاهدین در تایید نظر خود به زمان جهاد با ارتش سرخ شوروی، زمانی که توسط پاکستان و سازمان استخباراتی این کشور آموزش داده می شوند، اشاره می کنند.
امریکا تمویل کننده شماره یک طالبان
اتهاماتی که به پاکستان از سوی مجاهدین سابق و شهروندان کشور نسبت داده می‌شود تا حدودی مستند است اما پاکستان به راحتی می تواند از زیر بار ملامت این اتهامات شانه خالی کرده اذهان عمومی جهان را به سمتی که خودش می خواهد هدایت کند.
یکی از حوادثی که مستندات حمایت «آی اس آی» پاکستان از طالبان افغانی را قطورتر می سازد جملاتی است که از زبان «ذبیح الله مجاهد» سخنگوی طالبان، حین صحبت وی با بی سیم بدون اینکه ردیاب «جی پی اس» خود را خاموش کند می باشد؛ این جملات نشان می دهد که مجاهد حین صحبت کردن با دستگاه مخابراتی خود در منطقه سند پاکستان حضور دارد. 
اینکه پاکستان چه طور در میان تمام مشکلاتی که خود با تروریستان در خاک خود دارد باز دست از تمویل طالبان افغانستانی بر نمی دارد کمی عجیب به نظر می رسد.
در ماه فبروری سال 2016 روزنامه «تایمز اف اندیا» گزارش داد که اوباما مبلغ 900 میلیون دالر را در قالب بسته حمایتی به پاکستان به ویژه برای احیای اقتصاد این کشور پیشنهاد کرده است. 300 میلیون دالر این کمک می بایست در مبارزه با تروریزم به ویژه نابودی القاعده و دیگر عناصر تروریستی فعال در خاک پاکستان هزینه می شد.
روزنامه گاردین نیز گزارش داد که سازمان استخباراتی پاکستان (آی اس آی) برای انجام یک حمله تروریستی مبلغ 200 میلیون دالر امریکایی را به شبکه حقانی که متحد با طالبان  افغانستانی می‌باشد، داده است. این مبلغ در جلسه ای که با دو تن از فرماندهان شبکه حقانی برگزار شده بود به آنها تحویل داده شد؛ چنین کمک‌های سازمان استخباراتی پاکستان به شبکه حقانی و شاید گروه های دیگر تروریستی مبین این واقعیت است که پاکستان در حملات تروریستی کلان و مخرب در افغانستان نقش کلیدی دارد. در یکی از این حملات 7 مامور سی آی ای امریکا در افغانستان کشته شد.
سوال بزرگی که مطرح می شود این است: امریکا و ناتو چه طور می توانند افغانستان را اشغال کنند و به مدت 15 سال در این کشور بمانند و به دولت وحدت ملی قول بدهند که تا حصول اطمینان از ثبات این دولت از آن حمایت می کنند و نیز امریکا با اینکه می داند پاکستان عامل اصلی نا آرامی در افغانستان است اما هیچ گاه اقدام جدی نمی کند.
مردم و مجاهدین می گویند که دلایل کافی در مورد حمایت پاکستان از طالبان وجود دارد؛ مجاهدین می گویند در زمان تجاوز شوروی سازمان آی اس آی پاکستان کمک های مالی و تسلیحاتی را از سی آی ای امریکا دریافت می کرد و در مناطق کوهستانی مرز پاکستان با افغانستان مجاهدین را آموزش می داد.
اینک که رئیس جمهور اشرف غنی با سخنان آتشین خود در شورای ملی توانسته است سرمایه سیاسی به دست بیاورد بسیاری می گویند آیا بهتر نیست که وی هرچه زودتر این آبرو را به صورت عاقلانه برای به دست آوردن حمایت‌های بیشتر خرج کند.
این عده  اما نمی دانند که غنی هرگز قادر نخواهد بود سخنان احساسی خود را دنبال کند چراکه او توان و اراده لازم برای رسیدن به ریشه اصلی مشکلات افغانستان را ندارد؛ ریشه اصلی مشکلات به ویژه عدم رسیدن به صلح در افغانستان امریکا است.
امریکا ابزار شماره یک حمایت از طالبان است و در سیاست دوگانه هم پاکستان را می خواهد و هم افغانستان را البته وزنه به نفع پاکستان سنگین تر است. 

مترجم: حفیظ الله رجبی
منبع: http://axisoflogic.com/artman/publish/Article_74006.shtml
کد مطلب: 52205
 


 
نام و نام خانوادگی
ایمیل