توتاپ و موضع مشترک دو حاکم/ ضربان قلب غنی و عبدالله هماهنگ است

پیام آفتاب: شورای عالی مردمی که رهبری معترضین به تصمیم کابینه مبنی بر عبور خط برق توتاپ از مسیر سالنگ را به عهده دارد در تازه ترین اعلامیه خود به بیانیه رئیس جمهور اشرف غنی واکنش نشان داده و اعلام کرده که با گفتگو مخالف نیست اما شرط هرگونه گفتگو با سران حکومت لغو تصمیم ظالمانه کابینه می‌باشد.
تاریخ انتشار : چهارشنبه ۲۲ ثور ۱۳۹۵ ساعت ۱۱:۳۸
توتاپ و موضع مشترک دو حاکم/ ضربان قلب غنی و عبدالله هماهنگ است
شورای عالی مردمی تاکید کرده‌اند حکومت تمایلی به حل و فصل مشکل ندارد و تنها در فکر وقت خریدن برای خود می باشد.
گفتنی است رئیس جمهور غنی در بیانیه دیروز خود بر تشکیل یک کمیسیون ملی برای رسیدگی به مشکل انتقال برق آسیای میانه به پاکستان از طریق افغانستان تاکید کرده بود.
رئیس جمهور غنی گفت: «حرکت مدنی باعث تقویت روند حکومتداری خوب می شود اما باید مواظب دشمنانی که از بیرون منتظر وخامت اوضاع هستند بود».
ریاست اجرائی دولت وحدت ملی نیز امروز در کابل موضع مشابهی اتخاذ نمود و گفت: «تشکیل کمیسیون ملی می تواند جنجال های برخاسته از پروژه توتاپ را حل کند و مردم مناطق مرکزی را به خواسته هایشان برساند».
داکتر عبدالله افزود حکومت وحدت ملی متعهد است در کوتاه ترین زمان ممکن برق را به تمام  مناطق افغانستان برساند.
وی گفت مشکل از درک موضوع و راه حل لازم ناشی شده است.
 بر اساس منابع تایید نشده داکتر عبدالله در تماس های پی در پی با باشندگان برخی ولایات از آنها خواسته است در واکنش به اجتماع عظیم جنبش روشنایی به پا خیزند و در یک اقدام مشابه اجازه ندهند خط برق توتاپ از بامیان عبور کند.
در همین راستا شنیده می شود که امروز باشندگان ولایت کاپیسا با آمدن به سرک ها به نوعی به درخواست عبدالله لبیک گفته اند.
با نگاهی عمیق تر به جنجال های برخاسته از مسیر عبور خط برق آسیای میانه از افغانستان به نتایج نسبتا مشخصی می رسیم.
اولین نکته ضعف دولت وحدت ملی در حفظ وحدت ملی و در نهایت توسعه فرایند ملت سازی در افغانستان می باشد؛ آنالیز گفته های وزیر انرژی و آب که چند روز پیش در یک کنفرانس مطبوعاتی در کابل بیان شد نشان می دهد که سران حکومت به جای حل و فصل عاقلانه تنش های برخاسته از پروژه توتاپ به نوعی به اختلافات قومی و ایجاد شکاف در بین شهروندان خود دامن می زند: اینکه آقای عثمانی عبور خط برق توتاپ از بامیان-میدان وردک را به معنای نادیده گرفتن حقوق شهروندان 12 ولایت دیگر عنوان می کند جز تحریک احساسات مردم و شعله ور ساختن آتش اختلافات قومی، قبیله‌ای و حتی حزبی پیام دیگری ندارد. وزیر انرژی و آب با ابراز چنین گفته هایی در حقیقت شهروندان را در دو جبهه در مقابل هم قرار داده است. موضع گنگ و پر از حرف و حدیث رئیس جمهور و به دنبال آن رئیس اجرایی نیز گره اختلاف کتله بزرگی از ملت با دولت وحدت ملی را کور تر ساخته است.
نکته دیگر عدم اعتماد دولت به شهروندان خود است: اینکه دولت در یک تصمیم گیری ناگهانی و بدون احترام به نظر کارشناسی شرکت مجری ماستر پلان 20 ساله برق افغانستان و تنها با اتکا به نظر غیر فنی به قول خلیلی چند شرکت تفرقه انداز مسیر برق توتاپ را تغییر می دهد به خوبی نشان می دهد که حکومت دوست ندارد قوم خاصی از شهروندانش به انکشاف اقتصادی و در نهایت قدرت و رفاه برسند.
به اذعان کارشناسان امر در صورتی که برق از بامیان عبور کند، این ولایت و ولایات همجوار به انکشاف اقتصادی خواهد رسید و این امکان وجود دارد که در آینده با در اختیار داشتن خط برق پر اهمیت آسیای میانه بر دولت برای خواسته های بیشتر اعمال فشار کند. برخی دیگر از کارشناسان حتی مساله را حاد تر از این عنوان می کنند: آنها می گویند سرباز زدن حکومت از لغو تصمیم کابینه ریشه در پیش بینی های شاید غلط حکومت دارد. حکومت شاید به پروژه های مهم انکشافی مانند پروژه توتاپ نگاه مذهبی داشته باشد و نخواهد که یک مذهب در آینده به اندازه ای قوی شود که فکر رسیدن به قدرت مرکزی را در سر بپروراند.
موضوع سومی که از مساله اختلافات بر سر خط برق توتاپ سر بر می آورد هماهنگی دور از انتظار عبدالله و غنی در مورد مسیر عبور خط برق توتاپ می باشد؛ اینکه غنی و عبدالله چگونه در بحبوحه اختلافات درون حکومتی بر سر تقسیم قدرت اینک به یک دیدگاه مشترک رسیده اند. پر واضح است رئیس اجرائی که در گفته‌های نه چندان دور خود رئیس جمهور و حلقه اطراف وی را که همگی از تیم تحول و تداوم می‌باشند را متهم به یک جانبه گرایی در بسیاری از تصمیمات مملکتی می کرد و حتی بیم به انزوا رفتن خود و هم تیمی‌های خود را مطرح می کرد، چگونه به یک باره در مورد پروژه توتاپ با غنی هم نظر می‌شود و در برابر خواسته‌های برحق مترضین به عبور خط برق توتاپ از سالنگ سکوت اختیار می‌کند و به گفته های غنی اکتفا می کند. این در حالی است که عطا محمد نور به عنوان متحد تمام عیار عبدالله جانب معترضین را گرفته است. اینکه چرا عبدالله در موارد مهم دیگر سیاسی با غنی ساز مخالف می زد اما در این مسئله سازش با انگشتان غنی کوک می شود کمی سوال بر انگیز است و اما و اگر های دیگر و شاید بیرونی را بر می انگیزد.
نکته چهارم پشت پا زدن غنی و عبدالله به شهروندان قوم خاص است؛ نباید فراموش کنیم که 2 میلیون رای از همین قوم خاص به نفع عبدالله و غنی به صندوق ها ریخته شد و فرایند دولت سازی شکل گرفت و اینک سردمداران کشور بدون توجه به اعتماد شهروندان خود به یک باره تغییر مسیر می دهند و نه تنها به وعده های خود عمل نمی کنند که عکس شعار های خود عمل می کنند. جنجال های برخاسته از پروژه توتاپ اگر با لج بازی های بیشتر حکومت و عدم کنار آمدن معترضین همراه شود، شاید حکومت و معترضین را وادار به استفاده از شیوه های خشونت بار کند که در این صورت رویه دموکراتیک دولت در قبال شهروندان و نحوه تعامل معترضین با حکومت زیر سوال می رود.
موضوع بعدی برخاسته از جنجال های پروژه توتاپ دیدگاه مردم قوم خاص به رهبران سیاسی خود و نیز بحث کفایت یا عدم کفایت رهبران در قبال مردم می باشد؛ بعد از کنفرانس بن اولین مردمی که سلاح را کنار گذاشتند و به پروسه دولت و ملت سازی پرداختند همین قوم خاص بودند در حالیکه برخی از اقوام دیگر هرگز حاضر نشدند علی رغم ادعای شفاهی در عمل سلاح های خود را تحویل دهند. این قوم خاص که در طول 14 سال گذشته همواره بی عدالتی ها و نابرابری ها را مشاهده و تجربه کرده اند اکنون به نوعی ترس از در کنار حکومت ماندن دچار شده اند و به هر ندای کمک رسانی که از سوی رهبرانشان سر داده می شود لبیک می گویند و به سرک ها می ریزند. این قوم خاص با اینکه می دانند رهبران معامله گر دارند اما گزینه دیگری نمی یابند تا به فریاد آنها برسد. آنها در یک نا امیدی خاص خواسته های خود را تقلیل داده اند و دیگر رویای رسیدن به آرامش، صلح و رفاهی که در گذشته داشتند را در سر ندارند.
به هرصورت آنچه این روزها در کشور مشاهده می شود آبستن حوادث ناگواری است؛ از یک طرف دشمنان خارجی با تجهیز طالبان در اندیشه تسلط بر ولایات و ولسوالی ها هستند و از طرف دیگر حکومت خود را در تقابل با کتله بزرگی از شهروندان قرار داده است.
اگر حکومت با درایت خاصی جنجال های برخاسته از پروژه توتاپ را به سمت منافع ملی مدیریت نکند و  با یک عملکرد و وعده راستین به نگرانی های شهروندان خود در مورد بی عدالتی های فراگیر پایان ندهد، ممکن است اتفاقی بیفتد که نه تنها دولت که ملت را غرق کند. غنی و عبدالله باید به مردم بگویند که چرا  اینک در مورد پروژه توتاپ ضربان قلب آنها هماهنگ است؟
نویسنده:  حفیظ الله رجبی 
کد مطلب: 51950
 


 
نام و نام خانوادگی
ایمیل