مردم گرفتار سیاست مداران گروگانگیر

تاریخ انتشار : يکشنبه ۸ جدی ۱۳۹۲ ساعت ۱۷:۰۵
مردم گرفتار سیاست مداران گروگانگیر
به گزارش پیام آفتاب، سرانجام جرگه بزرگ مشورتی با وجود انتقادها و مخالفت‌های چهره‌ها و جریان‌های سیاسی کشور به دلیل روند غیرقانونی آن با صرف هزینه هنگفت و ایجاد دشواری‌های تاقت فرسا برای شهروندان کابل، با تایید توافقنامه امنیتی میان افغانستان و ایالات متحده امریکا به پایان رسید. در قطعنامه این نشست بزرگ یادآوری شده است که به علت شرایط اضطراری، این توافقنامه هرچه سریع‌تر مراحل قانونی خود را طی نموده و رئیس‏‌جمهور آن را امضا نماید. اما در پایان مراسم، رئیس‌‏جمهور برخلاف سخنان روز گشایش جرگه بزرگ که بیان داشته بود به تمام فیصله‌های این جرگه احترام خواهد گذاشت و به آن عمل خواهد نمود، به یک‌باره اعلام داشت که وی از امضای این توافقنامه در اسرع وقت خودداری می‌نماید، مگر اینکه پیش‏‌شرط‌های وی عملی و تضمین گردد. به میان آوردن پیش‏‌شرط از سوی رئیس‏‌جمهور اقدامی غیرمترقبه تلقی گردید و سبب کشمکش جدیدی گردید.
در طی چند روزسپری شده از پایان یافتن جرگه بزرگ مشورتی و تاکیدهای پی درپی شرکت کنندگان آن و برخی از نمایندگان مجلس شورای ملی و حلقه‌ها و چهره‌های سیاسی و از جمله درخواست رسمی امریکا مبنی برامضای هرچه سریع‌تر این توافقنامه از سوی رئیس‏‌جمهور کشور، آقای کرزی نه تنها به این اعتراض‌ها و پافشاری‌ها ارزشی ننهاد، بلکه با سفر مشاور امنیت ملی امریکا به کابل، طی گفت‏‌وگویی بر شرط‌های خویش افزود. اینک گمان می‌رود که مسأله امضای فوری توافقنامه امنیتی میان افغانستان و امریکا به تازه‏‌ترین و داغ‏ترین جنجال و تنش سیاسی میان کابل و واشنگتن بدل شده باشد؛ کشمکشی که پیامدهای منفی احتمالی را به دنبال خواهد داشت. چنانچه هم اینک این مسأله بر فضای سیاسی و امنیتی داخل کشور نیز اثر گذاشته است.
از سوی دیگر وزیر دفاع امریکا چندی پیش بار دیگر نسبت به خروج کامل نیروهای بین‌المللی از افغانستان هشدار داد. "چاک هیگل" طی اظهار نظری گفت «اگر رئیس‌‏جمهور افغانستان پيمان امنیتی ميان کابل و واشنگتن را امضا نکند، برنامه خروج تمام نیروهای امریکایی در پايان سال 2014 ميلادي از افغانستان جدی است». وی تاکید کرد که اگر اين پيمان امنيتي امضا نشود امریکا قادر نخواهد بود تا به حضور سربازانش در افغانستان ادامه دهد.
در مقابل رئیس‏‌جمهور کشور در زمینه خود داری از امضای توافقنامه امنیتی، ایالات متحده امریکا را به تهدید، استعمارگری و راه‏اندازی جنگ روانی متهم کرد. وی در گفت‏‌وگویی با روزنامه فرانسوی لوموند گفت که ایالات متحده در تلاش برای وادار ساختن او به امضای توافقنامه امنیتی تا پایان سال روان همانند یک قدرت استعمارگر عمل می‏کند. رئیس‏‌جمهور بار دیگر با تاکید بر پیش‏‌شرط‌های امضای توافقنامه امنیتی میان کابل و واشنگتن با تاکید از ایالات متحده خواست تا برای از سر گیری مذاکرات صلح، از "ارتباطات و تماس‌های سری" که در بین حلقه‏‌های طالبان دارد، کار گیرد.
اما به راستی پیش‏‌شرط‌هایی که رئیس‏‌جمهور مطرح ساخته چیستند؟ برآورده شدن این پیش‏‌شرط‌ها افزون بر امضای فوری توافقنامه امنیتی میان دو کشور رئیس‏‌جمهور را به کدام خواست سیاسی اش خواهند رساند؟ آیا طرح چنین پیش‏‌شرط‌هایی و اتخاذ چنین رویه‌های تنش‏‌آلود را می‌توان چانه‏‌زنی سیاسی نامید؟ اگر چنین باشد تا چه اندازه با منافع ملی سازگار بوده و قابل توجیه خواهد بود؟ و ....
واقعیت امر آن است که بخشی از شرط‌های مطرح شده ازسوی رئیس جمهور، به غیر از رهایی هراس‏‌افکنان طالب از گوانتانامو، از مسایل جدی و اساسی محسوب می‌گردند که می‌تواند بر شفافیت و امنیت فردای کشور اثرگذار باشند. اما دو نکته مهم در این باره وجود دارد: نخست این که چرا جناب رئیس‏‌جمهور چنین مطالباتی را دیرهنگام مطرح نموده اند؟ وقتی جناب رئیس‏‌جمهور از مسایل پشت پرده و توانایی امریکا و جامعه جهانی بر ایجاد تامین صلح و پایان بخشیدن به ناامنی و برنامه‏‌ریزی دقیق برای روند مبارزه با هراس‏‌افکنی بدین ا ندازه اطلاع داشته اند، چرا اکنون چنین مسایلی را جدی گرفته اند؟ وی باکدام توجیه اجازه داده است که مردم و کشور از آغاز تاکنون هزینه‌های سنگین و بسا جبران‏‌ناپذیر همه‏‌جانبه را متحمل گردند؟
سوی دیگر واقعیت آن است که با گذشت هرروز این گمانه تقویت می‌یابد که تا چه اندازه اصرار امریکایی‌ها مبنی بر امضای قرارداد امنیتی واقعی است؟ حضور آنان تا چه میزان توانسته سیررشد تروریزم را در منطقه کنترل و مهار نماید؟ آنان تا چه اندازه توانسته اند که فعالیت مخالفین مسلح را سرکوب و امنیت را تامین سازند؟ تا چه مقدار مقاومت کرزی در مقابل امریکایی‌ها صادقانه بوده و به منافع مردم وابسته است؟ زیرا علایم و نشانه‌ها حاکی از آنست که رئیس‏‌جمهور کرزی با همه داعیه‏‌ی غیرت افغانی هرگز قادر نخواهد بود که از دایره‏ی مصلحت و خواسته‌های حمایت‏‌کنندگان دیروز و امروز غربی اش بیرون شود؛ در مقابل اگر امریکایی‌ها نیز بخواهند بدون نیاز به این همه کشیدگی قادر خواهند بود امضای توافقنامه یادشده را به دست آورند، به راستی سناریوی واقعی پشت پرده چیست؟
حال با درنظرداشت موارد فوق می‌توان گفت این است که جنجال امضای پیمان امنیتی اینک از چهارچوب چانه‌زنی سیاسی و یا سودمند بودن و زیان‌مند بودن آن برای افغانستان خارج شده است. آنچه که وضعیت اسف‏بار کنونی بر شرایط موجود و وضعیت آینده اثر برجای می‌گذارد ایجاد نگرانی‌های گسترده و عمیق در جامعه از طریق فشار و جنگ روانی است. به صراحت باید گفت که در تحمیل جنگ روانی بر مردم آسیب‏‌دیده ما هم جناب رئیس‏‌جمهور نقش عمده را دارد و هم مقام‌های امریکایی و غربی. این یک رویکرد جدید سیاسی است که سیاست مداران افغانی و امریکایی در آن مردم را به گروگان گرفته اند. آنان با بی‏‌پروایی تمام به نگرانی‌های مردم، به بازی خطرناک و مبهمی ادامه می‌دهند که با هرتحلیل سالم و واقع‏‌بینانه‏‌ای هیچ سودی برای کشور نداشته و بازنده آن مردم افغانستان هستند.
عبدالشکوراخلاقی
کد مطلب: 25715
 


 
نام و نام خانوادگی
ایمیل