دیدار کرزی و اوباما، مانور یا واقعیت! / عبدالشکور اخلاقی

تاریخ انتشار : سه شنبه ۲۶ جدی ۱۳۹۱ ساعت ۰۵:۴۵
دیدار کرزی و اوباما، مانور یا واقعیت! / عبدالشکور اخلاقی
مناسبات افغانستان و امریکا، یا به تعبیری کرزی و اوباما بر حسب ظاهر از بحث برانگیزترین مناسبات دو کشور یا رئیس جمهور تلقی می‌گردد. ملاقات دو رئیس جمهور همیشه با بحث و جدال همراه بوده است. طبیعی است که در چنان شرایطی بازار خبرنگاران و تحلیل گران سیاسی نیز داغ داغ می‌باشد.
سفر اخیر رئیس جمهور کرزی به امریکا و ملاقات با اوباما یکی از داغ‌ترین خبرها و تحلیل‌های رسانه‌های منطقه و جهان بشمار می‌رفت. البته نادیده نباید انگاشت که سفر یاد شده از اهمیت لازم نیز دانسته می‌شد. زیرا بنابر آنچه اعلام گردیده است به احتمال زیاد در سال آینده میلادی یعنی 2014 نیروهای خارجی خاک افغانستان را ترک خواهند گفت و پیش از آن مسئله تامین امنیت کشور به طور کامل به نیروهای داخلی انتقال خواهد یافت. همین طور تداوم و چگونگی سیاست خارجی امریکا نسبت به افغانستان از مهم‌ترین مسایلی شمرده می‌شود که گمانه‌های خبرنگاران و تحلیل گران را بر انگیخته است. هم چنین مسئله صلح یا گفتگو با طالبان از موضوعات عمده‌ای دیگری به شمار می‌رود که بخشی از سیاست دو کشور را شامل گردیده و بر نزدیکی یا دوری زاویه دیدگاه آنان اثر گذار خواهد بود. سر انجام سفر یاد شده تحقق یافت و رئیس جمهور کرزی در این سفر با بسیاری از مقام‌های امریکا از جمله رئیس جمهور اوباما ملاقات و گفتگو نمود.
پیش از سفر رئیس جمهور به واشنگتن مقامات حکومتی اعلام داشتند که افغانستان و جهان به شمول امریکا به یکدیگر نیاز دارند. مقام‌های حکومتی در ذیل ادعای نیازمندی دو جانبه افغانستان و امریکا به یکدیگر سعی ورزیدند که شروط و خواسته‌های خود را برای کسب توافق نهایی این دیدار و به خصوص موضوع خروج یا باقیماندن نیروهای امریکایی در کشور اعلام دارند. در مقابل برخی از مقام‌های امریکایی نیز سعی ورزیدند که نشان دهند واشنگتن خیلی ملزم به پذیرفتن شروط اعلام شده افغانستان نیست. اما در مرحله نخست از مجموع موضع گیری‌های دو طرف چنین گمان برده می‌شد که هر یک سرسختانه بر مواضع و خواسته‌های خویش پا فشاری نموده و احتمال عقب نشینی کمتر برده می‌شد. ولی بر خلاف تصور اولیه، هرچه زمان ملاقات دو رئیس جمهور نزدیک‌تر می‌گردید، اراده‌ها برای کاهش بحث‌ها و نیز تلطیف ساختن فضای گفتگو بیشتر بکار گرفته می‌شد. چنانچه در دیدار رییس‌جمهور کرزی از وزارت دفاع امریکا، کرزی و پنیتا، هردو سعی نمودند که به خبرنگاران چنین نشان دهند که دو طرف مصمم هستند تا اختلاف‌های‌شان را حل نموده و دیدارمقام ارشد هر دو کشور با نتیجه مثبت و رضایت بخش برای هر دو طرف همراه باشد.
  واقعیت آنست که هم رئیس جمهور کرزی و هم اوباما بر سر دو راهی قرار گرفته بودند که برخلاف ادعاهای اولیه نمی‌توانستند روند مذاکره را به سویی جهت دهند که بحث‌ها و اختلاف نظرها بیش از این سر تیتر خبرهای جهان باقی بماند. زیرا، رئیس جمهور کرزی به دلیل به پایان رسیدن زمان ریاست جمهوری و نزدیک شدن انتخابات آتی ریاست جمهوری بایستی از آینده سیاسی خود و تیمش اطمینان لازم را داشته باشد. یکی از پایه‌های چنین اطمینانی، بدست آوردن خوش بینی مقامات واشنگتن دانسته می‌شد. از سوی دیگر وی خود را به عنوان یک رهبر استقلال طلب و ملی برای مردم جلوه داده و عقب نشینی از ادعاهای طرح شده وی را متهم به تمایلات امریکایی و جانبداری از حضور امریکا در کشور می‌نماید. از جانب دیگر مقام‌های امریکایی نیز از ادامه حضور در افغانستان و دادن تلفات سنگین، آن هم بدون دست آورد قابل توجه خسته شده و تحمل فشار شهروندان امریکایی برایشان سخت گردیده است؛ از سوی دیگر رها کردن افغانستان و ناراض ساختن رئیس جمهور موجب نگرانی تقویت مخالفین و طالبان خواهد شد. زیرا امریکایی‌ها کم از کم در ظاهر دوست ندارند که وجهه مبارزه ضدتروریستی خود را به سادگی از دست بدهند. بنابر این در واقعیت امر سفر اخیر رئیس جمهور کرزی به امریکا، با وجود بازتاب رسانه‌ای آن، کدام روی داد تازه به شمار نمی‌رود. زیرا در ملاقات‌های این سفر چیز تازه‌ای شنیده نشد. انتقال قدرت و مسوولیت‌ها، مساله حاکمیت ملی افغانستان و مذاکره با شورشیان، مسایلی بودند که در گذشته هم مطرح بود و در این سفر، چیز جدیدی به آن‌ها اضافه نشد. مسئله چگونگی حضور یا خروج نیروهای امریکایی از کشور هم چنان در ابهام باقی ماند. هرچند بنا به بعضی قراین امریکایی‌ها دوست دارند که بخشی از نیروهای خود را، بر بنیاد بعضی ملاحظات و درنظر داشت منافع خویش، به بهانه‌هایی چون حمایتی، مشورتی و آموزشی در کشور باقی نگه دارند. گفته می‌شود که برای برآورده شدن این خواست خویش حتا بر مسئله مصونیت قضایی نیروهای خود پافشاری خواهند ورزید، امری که مقامات کشور هم چنان درباره آن طفره رفته و برخلاف ادعاهای اولیه و اکت های استقلال طلبانه، هم چنان مهر سکوت برلب زده‌اند. اینک این سوال پیش می‌آید که چنین سفری بیشتر به واقعیت‌ها و فوریت‌های دو کشورنزدیک بود یا مانور سیاسی؟


عبدالشکور اخلاقی
کد مطلب: 20349
لينک کوتاه خبر: https://goo.gl/dywBVB
 


 
نام و نام خانوادگی
ایمیل