افغانستان و چالش ‏های حل ناشده در سال ۲۰۱۲

تاریخ انتشار : سه شنبه ۱۲ جدی ۱۳۹۱ ساعت ۰۸:۰۲
افغانستان و چالش ‏های حل ناشده در سال ۲۰۱۲
به گزارش پیام آفتاب، بررسی کارنامه یک ‏ساله حکومت‏داری در افغانستان در سال 2012 میلادی از یک‏ سو نیازمند فرصت کافی و نگاه موشکافانه است و از سوی دیگر، تکرار رخدادهای نه چندان خوشایند و عمدتا خسته کننده‏ای که ملکه ذهن همگان بوده و ملال آور است، تاحدودی به سود و صلاح یک بستر رسانه‏ ای نیز نخواهد بود.
به این دلیل دو موضوع مهم و سرنوشت ساز با ذکر مواردی از اول سال گذشته (2012) و نمونه‏هایی از آن در  پایان این سال در این نگاه کوتاه به بررسی گرفته می‏ شود.
این مسایل که در سرنوشت کلی و کلان کشور تأثیر گذار بوده اند، در جریان این سال در بورس سیاست افغانستان و در سرخط مسایل مطرح بوده و با پایان یافتن این سال تاکنون حل ناشده باقی مانده اند. لذا افغانستان بار این مشکلات را بردوش گرفته و در سال دیگری از تاریخ میلادی (2013 ) گام می‏گذارد.
مصالحه و دیپلماسی یا مذاکره با مخالفان مسلح و روابط خارجی در افغانستان دو فاکتور مهمی است که وارد شدن به هرکدام از این مقوله‏ ها افق‏ های تازه و تحول آوری را فراروی سرنوشت سیاسی آینده‏ کشور می‏‏ گشاید.
جبهه گیری حکومت و سستی‏ ها و کاستی‏ هایی که در این خصوص مطرح بوده به صورت برجسته و عمده جوانب خاصی را در بر می‏ گیرد که هرکدام از  این موارد نیز در تعامل و روابط با دو کشور آمریکا در جهان غرب و پاکستان در منطقه بیشتر از سایری مرتبط و تنش‏ زا شده‌اند.
به همین دلیل در نوشته حاضر، مروری بر معضل‏ات حل ناشده در  دو سرفصل مصالحه با مخالفان مسلح و روابط خارجی و تعامل با پاکستان و آمریکا صورت گرفته و به آن پرداخته می‏ شود.
دیپلماسی افغانستان و چالش حاکمیت ملی
در خصوص برقراری روابط با کشورهای خارجی، موضوع عمده برای افغانستان، تثبیت حاکمیت ملی و احراز قدرت تصمیم‏ گیری مسئولان دسته اول کشور در خصوص مسایل سرنوشت ساز بوده است. حکومت افغانستان همواره به دنبال اعمال حاکمیت در قلمرو ارضی و مرزی خویش بوده؛ اما این اصل اساسی در بسیاری اوقات توسط حامیان غربی آن بخصوص آمریکا و گاهی نیز کشور پاکستان نقض گردیده که مواردی از آن در جریان سال 2012 میلادی نیز رخ داده است.
نقض حاکمیت ملی از جانب آمریکا در سال 2012 بیش‏تر در رویکرد این کشور به مسأله جنگی که نام مبارزه با تروریزم را به خود گرفته تمثیل یافته و به دنبال آن نیز ، سپردن زندان بگرام یا "گوانتاناموی افغانستان" و موضوع امضای پیمان امنیتی از مسایل مهم و برجسته در این خصوص بوده اند.
1-    کشتار یا توقیف غیر نظامیان و هشدارهای بی فایده
دوم ژانویه 2012 - حامد کرزی؛ رییس جمهور در واکنش به سخنان معاون رییس جمهور آمریکا، اظهار امیدواری کرد که با این اظهار نظر، پس از این اذیت و کشتار مردم افغانستان به پایان برسد.
رییس جمهور کرزی در سمیناری که به مناسبت چهلمین سالروز درگذشت "عبدالصمدخان اچکزی" مبارز و آزادیخواه شبه قاره هند در کابل برگزار شده بود، بیان داشت: امیدوارم که این پیام دولت آمریکا که طالبان را دشمن خطاب نکرده است، باعث ایجاد صلح و ثبات در افغانستان شود.
حامد کرزی گفت: با این اظهارات باید بهانه‏ آزار و کشتار مردم افغانستان به پایان برسد.
این اظهار نظر رییس جمهور پس ازآن ابراز شد که "جو بایدن" معاون رییس جمهور آمریکا طالبان را دشمن خویش نخوانده و مأموریت نظامیان این کشور را کشتن بن لادن خواند نه مبارزه با طالبان و جنگ با مخالفان مسلح افغانستان.
در طول این سال بارها از جانب رییس جمهورکرزی هشدارهایی صادر شده و نسبت به کشتار و بازداشت افراد ملکی توسط نظامیان خارجی ابراز نگرانی‏ های شدیدی صورت گرفت؛ اما این موضوع تا پایان سال حل ناشده باقی مانده و حتی پرونده کشتار غیرنظامیان قندوز که در سال 2009  اتفاق افتاده بود، تاکنون به فرجام مطلوبی نرسیده است.
30 دسامبر 2012 -  مردم قندوز با صدور درخواستی از سوی فردی که نماینده‏ عمومی و رسمی آنان است خواهان غرامت از دولت آلمان شده‏ اند. این درخواست غرامت به دنبال ‏کشته شدن نزدیک به صد تن از افراد غیرنظامی در یک بمباران نیروهای آلمانی در این ولایت در سال 2009 میلادی صورت می‏گیرد.
این دادخواهی درحالی اعلام گردید که پشتوانه‏ های سیاسی و مدنی از آن صورت نگرفته و هراس از آن می‏رود که دادخواهی مردم قندوز بدون نتیجه باقی مانده و بار دیگر چنین اشتباهاتی اتفاق افتد. بخصوص اینکه طرح ماده‏ای تحت نام اعطای مصونیت قضایی به سربازان خارجی در پیمان امنیتی میان افغانستان و آمریکا مطرح بوده و در آن صورت هیچ زمینه و ادعای حقوقی جهت رفع این گونه‏ معضل‏ ها نمی‏رود.
زندان بگرام و چالش حاکمیت ملی
4 ژانویه 2012- رییس جمهور کرزی ، به کمیسیون نظارت بر تطبیق قانون اساسی دستور داد تا یک ماه دیگر، زمینه انتقال اداره زندان بگرام در شمال کابل را به حکومت افغانستان، فراهم کند.
آقای کرزی، پس از آن تصمیم گرفت که تمامی اداره زندان بگرام به حکومت افغانستان منتقل شود که  رییس کمیسیون نظارت بر تطبیق قانون اساسی، گزارشی مبنی بر تخطی از قانون در این زندان را به رییس جمهور ارایه کرد.
دفتر مطبوعاتی ریاست جمهوری، با پخش خبرنامه‏ ای اعلام کرد که محتوای گزارش کمیسیون نظارت بر تطبیق قانون اساسی، تحلیلی از وضع جاری در زندان بگرام است.
در گزارشی که از سوی کمیسیون نظارت بر تطبیق قانون اساسی از وضع زندانیان بگرام تهیه شده، آمده است که تخطی‏های بی شماری از قانون اساسی، قوانین نافذه کشور و کنوانسیون‏ های بین المللی و حقوق بشر در برابر زندانیان بگرام صورت گرفته است.
پیش از این، رسانه ‏ها گزارش داده بودند که رفتار نظامیان آمریکایی در زندان بگرام غیر انسانی بوده و در برخی موارد زندانیان شکنجه می‏شوند و به همین دلیل این زندان به گوانتاناموی افغانستان شهرت یافت.
زندان بگرام، بزرگترین بازداشتگاه نیروهای آمریکایی در افغانستان است که گفته می‏شود در آن بیش از هزار نفر از افراد مظنون به همکاری با طالبان و القاعده زندانی اند که به جز صلیب سرخ بین‏ المللی، هیچ نهاد دیگری اجازه‏ بازدید از زندان‏ های تحت کنترل نیروهای آمریکایی در افغانستان را ندارد.
10 سپتامبر- هرچند با گذشت هفت ماه از امضای تفاهمنامه‌ای بين دولت‌های افغانستان و آمريکا، کنترل زندان بَگرام که به «گوانتاناموی افغانستان» شهرت دارد رسما به نيروهای افغان واگذار شد؛ اما تاکنون نیز بخش‏هایی از آن در اختیار نیروهای آمریکایی قرار دارد.
صفی‌الله صفی، فرمانده پليس نظامی افغانستان، تاييد کرد که اين بازداشتگاه با سه هزار و ۱۸۲ زندانی در اختيار واحدهای تحت امر او قرار گرفته است. سایر بخش‏ها با تعداد 600 زندانی که گفته می‏شود بیش‏تر آنان خارجی اند تاکنون نیز در اختیار نظامیان آمریکایی قرار داشته و روشن نیست که تعهد آمریکا برای سپردن کامل این زندان به دولت افغانستان چه زمانی و تحت چه شرایط اتفاق خواهد افتاد.
31  دسامبر 2012 -
"مولوی حنیف شاه حسینی" رییس شورای صلح ولایت خوست اظهار داشت که نیروهای آمریکایی بدون اسناد و مدرک برخی از باشندگان این ولایت را در زندان بگرام نگهداشته اند.
مولوی حنیف شاه حسینی رییس شورای صلح ولایت خوست تایید کرد که بیش‏تر باشندگان این ولایت که در زندان بگرام به سر می برند، بدون اینکه در جنگ شرکت کرده و با طالبان همکاری داشته باشند، زندانی شدند.
آقای حنیف شاه این موضوع را در مراسم رهایی چهل باشنده ولایت خوست از زندان بگرام در شهر خوست مطرح کرده است.
برخی از گزارش‏ها حاکی‏ است که بیشتر زندانیان حاضر در زندان بگرام مردم خوست به ویژه باشندگان صبری هستند.
هنوز رقم دقیق باشندگان این ولایت که در حال حاضر در زندان بگرام زندانی هستند، وجود ندارد، ولسوالی صبری سرحد مشترک با پاکستان دارد و از مناطق نا آرام ولایت خوست است.
برخی از باشندگان این ولسوالی می‏ گویند که نیروهای ناتو هر از گاهی عملیاتی را در این ولسوالی انجام می‏دهند و بیشتر عملیات شبانه بدون دستگیری نیست.
مولوی محمد سلیم 36 ساله که به تازگی از زندان بگرام آزاد شده می‏گوید که حداقل چهار سال را در این زندان سپری کرده است.
"مولوی محمد سلیم" به خبرگزاری بخدی گفته است: بدون اینکه جرمی را مرتکب شده باشم و یا اینکه در جریان تحقیق در زندان بگرام نیروهای آمریکایی به اسناد علیه من دست پیدا کرده باشند، من را زندانی کردند.
به گفته‏ او برخی از افراد "مغرض" برای دریافت پول، گزارش‏های "نادرست" در اخیتار نیروهای خارجی قرار می‏دهند.
بیشتر افرادی ‏که از زندانی بگرام آزاد شدند، می‏گویند که بدون جرم و یا اینکه با مخالفان مسلح همکاری داشته باشند، از سوی نیروهای خارجی دستگیر و زندانی شدند.
با این حال، او از افراد که تازه از زندان بگرام آزاد شده، خواست که در پروسه صلح سهم بگیرند و در پیوستن مخالفان مسلح دولت این پروسه را یاری رسانند.
"جنرال مرجان شجاعی" معاون قوماندان عمومی پلیس نظامی می‏گوید، افراد که در زندان بگرام زندانی هستند در پیوند با همکاری طالبان و یا به گفته او از میدان‏ های جنگ دستگیر شدند.
آقای مرجان در جمع زندانیان رها شده در شهر خوست گفت: قرار است دیگر باشندگان خوست که در حال حاضر در زندان بگرام به سر می‏برند، در آینده نزدیک از زندان آزاد شوند.
او در مورد زمان دقیق آزادی این زندانیان چیزی نگفت؛ اما تاکید کرد که رهایی زندانیان نیازمند بررسی کامل اسناد و مدارک آنان دارد.
با این وجود، گردن ننهادن آمریکا به تعهد سپردن زندان بگرام و عدم کشتار و توقیف غیرنظامیان به نحوی بیانگر این مسأله است که دولت افغانستان در خصوص اعمال حاکمیت خویش در تعامل با همکاران خارجی و هم پیمانان غربی اش از قاطعیت لازم برخوردار نبوده و این امر ضعف دیپلماسی حکومت را  به نمایش می‏گذارد.
پیمان امنیتی و جنگ روانی غرب
5 جولای 2012- حامد کرزی؛ رییس جمهور که در نشست ملی جوانان افغانستان در کابل سخن می‌گفت بروز جنگ در اين کشور پس از خروج نظاميان خارجی در سال ۲۰۱۴ را رد کرد و آن را جنگ روانی رسانه‌های غربی و همسايه در مورد افغانستان خواند.
وی گفت اين رسانه‌ها در مشورت با حکومت‌های خود تبليغات منفی می‌کنند تا منافع آنان در افغانستان تأمين و حضور آن‌ها در اين کشور تمديد گردد.
کرزی افزود افغانستان اکنون کشورهای دوست و دشمن خود را شناخته است و ديگر فريب نخواهد خورد اما مشخص نکرد که کدام کشور دوست و کدام کشور دشمن افغانستان است.
کرزی گفت: افغانستان اکنون کشورهای دوست و دشمن خود را شناخته است و ديگر فريب نخواهد خورد.
به گفته حامد کرزی، مداخلات خارجی در افغانستان به دليل آن‌ که آن‌ها دنبال منافع خود هستند قطع نخواهد شد و اين کشور نبايد از اين مداخلات گله کند، چرا که به گفته وی افغانستان هم اگر اين توانايی را به ‌دست آورد واکنش نشان خواهد داد.
پس از این نیز رییس جمهور به صورت واضح از راه اندازی جنگ روانی رسانه‏ های غربی جهت پذیرش امضای پیمان امنیتی توسط افغانستان با آمریکا سخن گفته و امضای پیمان را با حفظ حاکمیت ملی افغانستان مشروط ساخت. وی پذیرفتن اعطای مصوونیت قضایی به سربازان آمریکایی را به شدت رد نموده و آن را بارها انکار کرد.
با این حال، "فاضل سانچارکی" آگاه امور سیاسی در یادداشتی به مسایل عمده در خصوص این موضوع اشاره نموده و می‏ نویسد: صرف نظر از انگیزه های دو طرف برای اقدام به اتهام زنی وراه اندازی یک جنگ روانی علیه یک دیگر، چیزی که برای افغانستان بسیار مهم است محتویات این سند است. نکاتی در این رابطه گفتنی است:
1- امضای اسناد همکاری‏های استراتژیک افغانستان با ممالک قدرتمند جهان باید با تامل بیشتر صورت گیرد و منافع افغانستان و فوایدی که امضای این گونه اسناد برای افغانستان دارند به درستی تعریف و واضح ساخته شود.
2- امضای این گونه اسناد نباید حاکمیت و سیادت ملی افغانستان را زیر سئوال ببرد و کنترل افغانستان بر زمین و فضای کشور را مختل کند.
3- کنترل ونظارت بر ورود و خروج قوای خارجی، کالاها ، اجناس ، صادرات و واردات وورود وخروج خارجی ها از پایگاه ها و مراکز استقرار این نیروها برای افغانستان ممکن و مسجل باشد.
4- احداث پایگاه های دایمی آمریکا در افغانستان تعریف ناشده است، حضور نیروهای آمریکایی در افغانستان باید با یک قید زمانی قابل قبول پذیرفته شود.
5- در مورد محاکمه و رسیدگی قضایی به آن دسته از افراد خارجی که در افغانستان جرم و جنایتی مرتکب می شوند تصمیم درست اتخاذ گردد.
6- قبول حضور بلند مدت قوای خارجی در افغانستان و احداث پایگاه های دایمی این نیروها در مناطق سرحدی افغانستان می‏تواند حساسیت‏ های زیادی را در منطقه به وجود بیاورد و سوء ظن همسایه ها علیه حضور قوای خارجی در افغانستان و اهداف بلند مدت منطقه ای آنها را بر انگیزد و سبب دشواری ، تنش در روابط افغانستان با همسایه ها و بهانه ای برای مداخلات آنها در امور کشور ما گردد که لازم است در این مورد هم با دقت و تامل زیاد تصمیم گرفته شود.
7- مفاد سند همکاری های امنیتی افغانستان و آمریکا باید به گونه ای باشد که بصورت روشن منافع ملی افغانستان را تضمین و حاکمیت ملی این کشور را نقض نکند و سبب تنش‏های بیشتر منطقه‏ای نشود . برای یک چنین امر مهمی کرزی و تیم حکومتی به تنهایی نمی‏توانند تصمیم بگیرند، لازم است که تمام نهادهای اساسی دولت، اپوزسیون سیاسی و جامعه مدنی روی مفاهیم و محتویات آن با یکدیگر بحث و گفت‏وگو کنند و روی یک سند ملی مورد وفاق جمعی به تفاهم برسند، طبیعی است که پس از توافق جمعی نهاد های ملی و مدنی، تیم حکومتی می‌تواند امور مذاکرات با آمریکایی ها را رهبری کند.
با این وجود و درحالی‏ که هراس از امضای این پیمان و اعطای مصونیت قضایی از جانب افغانستان برای نظامیان آمریکایی همچنان باقی است، تاکنون نتیجه‏ روشنی از این مسأله به دست نیامده و چشم انداز مشخصی از چگونگی تحقق آن قابل تصور نیست.
پاکستان و مرز پرتنش
2 ژانویه 2012- مسئولان اتاق‏‎های تجارت افغانستان از عملکرد نظامیان پاکستان مبنی بر توقف صدها کانتینر کالای تجار افغان در بندر کراچی به شدت انتقاد کردند.
"خانجان الکوزی" معاون اتاق‏های تجارت افغانستان در کابل با خبرنگاران گفت: بیش‏ترین کالای توقف شده، مواد خوراکی است که اگر به زودترین فرصت وارد بازار نشوند، فاسد می شوند.
الکوزی از مقامات دولت افغانستان خواست که در این زمینه با دولت پاکستان وارد گفتگو شوند.
گفته می‏شود، 700 کانتینر کالای تجاری که قرار بود وارد افغانستان شود، از 15 روز بدین سو، در بندر کراچی پاکستان متوقف شده است.
مقامات در پاکستان می گویند که آنان صدها کانتینر کالای نیروهای ائتلاف را متوقف کرده اند، با این حال خانجان الکوزی در کابل گفت که کانتینرها حامل کالای تجار افغان است.
به گفته مسئولان در اتاق های تجارت کشور، هر بار که روابط پاکستان با آمریکا تیره شده است، اسلام آباد مانع ورود کالای تجار افغان به داخل افغانستان شده است.
هرچند در آن زمان این مشکل به نحوی حل شده و بندر پاکستان به روی کالاهای وارداتی افغانستان باز شد؛ اما معضل مرزی پاکستان هرازگاهی برای افغانستان فاجعه آفرین شده و قربانی‏های جانی و مالی را از مردم افغانستان گرفته است. شلیک موشک، بستن مرز، صدور اسلحه، واردشدن تروریستان از خاک پاکستان و از نقاط مختلف مرزی آن کشور به افغانستان تاکنون نیز ادامه دارد.
31 دسامبر 2012-  در پایان سال 2012 بار دیگر همان موضوع به نحو دیگری تکرار شد. مسدود شدن بندرتورخم به روی ترافیک، واکنش شدید مجلس بزرگان را به دنبال داشت و آنها بروز چنین حوادثی را ناشی ازدیپلماسی ضعیف حکومت افغانستان دانستند.
مجلس بزرگان کشور دیپلماسی و سیاست خارجی حکومت را در قبال دیگر کشورها، بسیارضعیف عنوان کرده و تاکید نمودند که این روش، جوابگوی نیازمندی‏های مردم نمی‎‏باشد.
این واکنش پس از آن صورت گرفت که درنتیجه بسته شدن این گذرگاه، دست کم ۸ نفر به شمول ۷ کودک جان خویش را از دست داده و هزاران نفر پشت دروازه‌های بسته، ساعت‌هایی متمادی منتظرماندند.
"علی اکبرجمشیدی" عضو مجلس بزرگان افغانستان خاطرنشان ساخت: اتفاقی که در مسیر تورخم به وقوع پیوست،‌ بیانگر ضعف سیاست خارجی حکومت افغانستان است.
به باور اعضای مجلس بزرگان؛ حکومت افغانستان و مشخصا وزارت امور  خارجه هیچ زمانی نتوانسته است، تعامل مفیدی را بین افغانستان و کشورهای همسایه به وجود بیاورد.
براساس گزارش‏ها؛ سه نفر براثر سرمای شدید در خاک افغانستان و ۵ تن دیگر درآن ‏سوی تورخم و درست در نزدیکی مرز  جان‏هایشان را از دست دادند؛ قربانیان،‌ بیمارانی بودند که برای درمان قصد عزیمت به پاکستان را داشتند، اما به دلیل مسدود شدن ناگهانی راه و انتظار طولانی جان شان را ازدست دادند.
این در حالی است که مقامات امنیتی پاکستان، دلیل انسداد این مسیر را، آزار و اذیت شماری از شهروندان پاکستانی توسط پلیس افغانستان عنوان کرده بودند.
در حالی ‏که چندی پیش مقامات پاکستانی در اسلام آباد، سفیر افغانستان را در واکنش به آزار و اذیت شهروندان آن کشور احضار نموده بود، واکنش خنثای حکومت افغانستان در قبال این امر نشان می‏دهد که دیپلماسی افغانستان در برابر کشوری که همیشه موجب تنش ‏زایی در کشور شده است، طی این سال در جایگاهی قرار داشته که موقعیت برتر پاکستانی‏ها را به نمایش می‏گذارد.
مصالحه با طالبان؛ پروسه‏ پیچیده و پرهزینه
جریان مذاکرات در سال 2012 با مخالفان مسلح از سوی دولت افغانستان از یک‏سو خسته کننده و پیچیده بود و از جانب دیگر، هزینه‏ های زیاد مالی و جانی را نصیب دولت و ملت افغانستان نمود. دسیسه‏ هایی که فرا روی این فرایند خلق شد، علاوه براینکه جان رییس شورای عالی صلح را گرفته و حیات رییس عمومی امنیت ملی؛ عالی‏ترین مقام امنیتی کشور را به خطر انداخت، از مردم غیرنظامی و سربازان افغان نیز قربانی‏ های زیادی را باز ستاند.
با این حال، چرخشی که در موضع حکومت طی این سال و پس از انجام مذاکرات زیادی در کشورهای مختلفی چون پاکستان، قطر، فرانسه، لندن، جاپان و چند کشور دیگر انجام شد، قابل توجه است. حکومت افغانستان و ارگ نشینان کابل در تلاش بی وقفه و علی‏رغم مخالفت‏ های شدید طالبان، در پایان این سال به صورت آشکارا اعلام نمود که طالبان اگر رضایت مردم افغانستان را به دست بیاورند، خواهند توانست به صورت یک گروه سیاسی عرض اندام نموده و ابراز وجود نمایند.
4 ژانویه 2012- سخنگوی ریاست جمهوری افغانستان از مخالفت دولت این كشور با درخواست گروه شبه نظامی طالبان مبنی بر فرستاده شدن زندانیان زندان گوانتانامو به قطر خبر داد.
'ایمل فیضی' سخنگوی ریاست جمهوری افغانستان، ‌اعلام كرد، طالبان این كشور در مذاكرات خود با آمریکا خواستار این شده است كه زندانیان زندان گوانتانامو به قطر فرستاده شوند.
وی افزود:‌ ‌با وجود این دولت حامد کرزی رییس جمهور کشور قویا با این اقدام مخالف است و خواستار این است كه زندانیان مستقیما به افغانستان فرستاده شوند.
طالبان اعلام كرد كه قصد دارد كه یك دفتر سیاسی را در قطر تاسیس كند؛ ‌اقدامی كه بسیاری آن را مقدمه مذاكرات این گروه شبه نظامی با واشنگتن می‏دانند.
این گروه شبه نظامی درعین حال نیزخواستار آزادی زندانیان در زندان نظامی گوانتانامو آمریکا در كوبا شد، اما در بیانیه‏ خود مشخص نكرد كه این زندانیان باید به كجا فرستاده شوند.
فیضی گفت: دولت آمریکا مدت كوتاهی قبل از كنفرانس بن كه در ماه دسامبر برگزار شد، به كرزی اطلاع داد كه طالبان خواسته است زندانیان به قطر فرستاده شوند.
سخنگوی ریاست جمهوری در ادامه گفت: نشست‏های متعددی بین آمریکایی‏ها و طالبان برگزار شده است. این چیزی است كه بین آن دو در مورد آن مذاكره شده است. اما وقتی آمریکایی‏ها با کرزی صحبت كردند،‌ این اولین بار بود كه آن‏ها در مورد انتقال زندانیان به قطر سخن می‏گفتند.
بر پایه این گزارش،‌ دولت افغانستان نگران است كه در مذاكرات بین طالبان و آمریکا در حاشیه قرار بگیرد.
مقام دولتی افغان تاكید كرد: زندانیان باید ابتدا به دولت افغانستان فرستاده شوند ما شش سال است كه دراین رابطه با آمریکا مذاكره كرده ایم اما تاكنون به توافقی نرسیده ایم.
31 دسامبر 2012- با گذشت یک‏سال، حکومت حاضر شده است بدون اینکه فرایند حقوقی و اجرای عدالت در خصوص مخالفان مسلح را در نظر گیرد،  اعلام نمود که مخالفان مسلح باید قبل از پیوستن به پروسه صلح، اعتماد مردم افغانستان را کسب کنند.
جانان موسی زی؛ سخنگوی وزارت امور خارجه گفت که حکومت آماده برگزاری هر نوع نشست و مذاکره با گروه طالبان  مبنی بر تامین امنیت و برقراری صلح دایمی در داخل کشور است.
موسی زی گفت که شرکت در انتخابات آینده و کسب اعتماد مردم از شرایط اصلی وضع شده برای پیوست مخالفان  به برنامه صلح است.
او، پذیرفتن قانون اساسی، اشتراک در حیات سیاسی، احترام به دستاوردهای اقتصادی، فرهنگی و امنیتی کشور را از دیگر شرط ها برای پیوستن مخالفان  به پروسه صلح خوانده است.
پیش از این نیز، دفتر ریاست جمهوری موافقت خود با ایجاد دفتر رسمی برای طالبان در قطر و دنبال نمودن روند مذاکرات را از این کشور پذیرفته و آن را مورد قبول دولت افغانستان خوانده بود.
به هرحال، تلاش‏ها برای به مذاکره کشاندن گروه مخالفان  از مدت‏ها به این سو از سوی مقام‏های افغان و جامعه بین‏المللی جریان دارد. شورای عالی صلح، جامعه جهانی، سازمان ملل متحد و حکومت تلاش دارند تا از طریق مذاکرات سیاسی به جنگ چند ساله در افغانستان پایان دهند.
با این وصف، باید پرسید که این تلا‏ش‏ها و هزینه‏ های صورت گرفته سرانجام مثبت و موثری خواهند داشت؟
پاسخ این سوال را باید در افق سال پیش رو (2013) نگریسته و در لابلای رخدادهای سالی که آغاز شده است جستجو نمود.
به ترتیب، سال میلادی که آغاز شده است برای افغانستان سال سرنوشت سازی است. زیرا  این کشور در آستانه‏ در اختیار گرفتن مسئولیت امنیتی تمام افغانستان قرار داشته و باید در سال آتی، مسئولیت‏ها را به صورت مستقل و مستقیم اجرا نماید.
این درحالی است که حساب‏های تصفیه نشده‏ سیاسی با حامیان غربی بخصوص آمریکا باقی مانده و موضوع امضای پیمان امنیتی و استمرار حضور آنان تاهنوز نتیجه بخش نبوده است.
محمدرضا گلکوهی
انتهای پیام/.
کد مطلب: 20182
 


 
نام و نام خانوادگی
ایمیل