بدون خروج امریکا از افغانستان صلح با طالبان ممکن نیست _ بخش دوم

تاریخ انتشار : يکشنبه ۲۳ حوت ۱۳۸۸ ساعت ۰۶:۱۰
یک سناتور سابق آمریکایی نوشت: بیشتر ناظران امور افغانستان معتقدند که بدون تضمین پایان اشغالگری نظامی در افغانستان و خروج نیروهای غربی از این کشور دستیابی به صلح با طالبان امکان‏پذیر نیست.
پایگاه اینترنتی "کامان دریمز " (Common Dreams) در مقاله‏ای به قلم "تام هایدن " (Tom Hayden)، سناتور سابق آمریکایی و استاد کالج "پیتزر " (Pitzer) در شهر لس‏آنجلس آمریکا نوشت: یک زمستان طولانی نیز سپری شد اما خبری از صلح نیست. تجربه ثابت کرده است که در مسیر دستیابی به صلح، منتظر اقدامات اوباما شدن فایده‏ای ندارد.
اما به نظر می‏رسد که در بهار سال جاری، طرح‏های اندیشیده شده از سوی "جیم مک‏گاورن " (Jim McGovern)، نماینده کنگره و سناتور "راس فین‏گلد " (Russ Feingold) برای خروج از جنگ منجر به تحرکاتی شود.
در سال گذشته میلادی، به رغم مخالفت کاخ سفید، مک‏گاورن توانست حمایت اکثریت دموکرات‏ها را در صدور قطعنامه‏ای جلب کند که از پنتاگون می‏خواست که تا پایان سال گزارشی در خصوص "راهبرد خروج از افغانستان " ارائه کند. با اعلام آغاز خروج نیروهای آمریکایی از سال ۲۰۱۱ توسط اوباما، اقدام مک‏گاورن جذابیت بیشتری نیز یافت.
وی به نیشن گفته است که در آینده‏ای نزدیک ویرایش جدیدی از راهبرد خروج را ارائه خواهد کرد. فین‏گلد هم که در دسامبر گذشته با افزایش نیروهای آمریکایی در افغانستان مخالفت کرده بود همچنان بر سر موضع خود باقی است. او پیش‏تر تدوین یک "جدول زمانی انعطاف‏پذیر " را برای کاهش تعداد نیروهای آمریکایی در افغانستان پیشنهاد کرده بود و همچنین با بودجه‏ای که در آن در جنگ با افغانستان سرمایه‏گذاری بیشتری شده بود مخالفت کرده بود.
به نوشته هایدن، به‏نظر می‏رسد که فین‏گلد و مک‏گاورن به زودی برای تدوین یک راهبرد خروج که در برگیرنده جدول زمانی کاهش نیروها باشد به همکاری بپردازند. چنین راهبرد مدونی برای سیاست‏های مربوط به افغانستان در دولت آمریکا کلیدی است چرا که بدون آن خروج نیروهای آمریکایی از افغانستان ممکن نیست. بیشتر ناظران امور افغانستان معتقدند که بدون تضمین پایان اشغالگری نظامی در افغانستان و خروج نیروهای غربی از این کشور دستیابی به صلح با طالبان امکان‏پذیر نیست. مذاکرات سری با طالبان شدت گرفته است
این سناتور سابق آمریکایی ابراز داشت: گفتگوهای سری با طالبان بنا بر گزارشی که "احمد رشید "، روزنامه‏نگار برجسته پاکستانی تهیه کرده است، از بهار سال ۲۰۰۹ میلادی شدت گرفته است. رشید مشاور تیم دیپلماتیک آمریکا به رهبری "ریچارد هالبروک " (Richard Holbrooke) نیز هست. او در یکی از مقاله‏های اخیر خود از مذاکراتی شبه‏رسمی بین طالبان و نیروهای غربی خبر داده است. رشید پیشنهادی هفت‏بندی ارائه داده و طی آن خواستار پایان تعقیب رهبران طالبان شده است تا بدینوسیله مذاکراتی برابر صورت گرفته، حزب قانونی طالبان در افغانستان تشکیل شده و خلع سلاح به طور جدی آغاز شود. به این ترتیب نیروهای طالبان هم می‏توانند به افغانستان بازگردند.
هر چند که پیشنهاد رشید به خروج نیروهای آمریکایی از افغانستان اشاره دارد اما در عمل در برگیرنده چنین امری نیست، این در حالی است که طالبان این امر را به عنوان یکی از شروط مذاکره همه‏جانبه تعیین کرده است. البته اعلام آغاز خروج نیروهای آمریکایی از سال ۲۰۱۱ می‏تواند سیگنالی برای شورشیان طالبان باشد.
این نویسنده آمریکایی افزود: در چنین شرایطی، طرح‏های جدید مک‏گاورن و فین‏گلد در نزدیک کردن آمریکا، دولت افغانستان و طالبان به فرمولی برای پایان مخاصمه یا حتی همزیستی مسالمت‏آمیز حیاتی به نظر می‏رسند. تنها جایگزینی که در این میان وجود خواهد داشت ادامه دادن جنگی طولانی است که سناریوی آن را نومحافظه‏کاران نوشته‏اند و تریلیون‏ها دلار هزینه و جنگ شهری در افغانستان را در پی دارد.
در عین حال به نظر می‏رسد که با توجه به حمایت افکار عمومی، کنگره آمریکا توان آن را دارد که چنین طرحی را به تصویب برساند. با توجه به تجارب گذشته نظیر ویتنام، آمریکای مرکزی و عراق، افکار عمومی جامعه آمریکا نسبت به جنگ بدبین است اما هنوز تا آن حد عصبانی نیست تا به‏یکباره جنگ را پایان دهد. بیشتر فرو رفتن ایالات متحده در باتلاق افغانستان هر چند می‏تواند بدبینی افکار عمومی را فزونی دهد اما این کنگره است که باید با مصوبات خویش افکار عمومی را به سوی اقدام سیاسی رهنمون شود.
نویسنده کتاب "جنگ‏های خیابانی " ادامه داد: مشکل اصلی کنگره آن است که نمی‏تواند با احساسات ضدجنگ مردم آمریکا بطور ریشه‏ای رابطه برقرار کند. ایشان غالبا توان آن را ندارند تا از منابع عظیم خود استفاده کرده و با همکاری رسانه‏ها افکار عمومی را با خود همراه سازند.
شایان ذکر است که جنگ پنهان سازمان سیا در پاکستان که با افزایش حملات هواپیماهای بدون سرنشین همراه بوده است تاکنون هیچ واکنش معنی‏داری را در کنگره آمریکا ایجاد نکرده است. دلیل اصلی چنین امری آن است که جز گزارش‏های "جین مایر " (Jane Mayer) در نیویورکر (New Yorker)، هیچ یک از رسانه‏های دیگر آمریکایی در این خصوص اطلاعات مفیدی به جامعه آمریکا ارائه نکرده‏اند.
هایدن در ادامه نوشت: در چنین شرایطی به راه افتادن یک جنبش صلح قوی می‏تواند اقدامات فین‏گلد و مک‏گاورن را به پیش رانده و جنگ مخفی پاکستان را پیش از آنکه به جنگی تمام عیار بدل شود، افشا سازد.
اعتراضاتی که برای ماه مارس در سراسر آمریکا پیش‏بینی شده است، می‏تواند توجه افکار عمومی را مجددا در بسیاری از مناطق به مسئله افغانستان جلب کند اما در سطح ملی، نابودی "اتحاد برای صلح و عدالت " فضایی خالی باقی گذاشته است که گروه‏های کوچک ایدئولوژیک قادر به پر کردن آن نیستند. توزیع شدن نیروی اعتراضی در مسائلی همچون اوراق قرضه وال استریت، لایحه خدمات درمانی، اجلاس کپنهاگ و ... امکان هرگونه اتحادی را حول مسئله افغانستان از بین برده است.
وی افزود: به‏رغم این موانع سازمانی، باید توجه داشت که ادامه جنگ عواقب جدی سیاسی و اخلاقی در برخواهد داشت. بدون اینکه جنبش سازمان‏یافته صلح‏خواهی نقش پر رنگی به عهده گیرد، بسیاری از رای دهندگان آمریکایی در انتخابات آتی کنگره و ریاست جمهوری منفعل خواهند بود. در حالی که در انتخابات ۲۰۰۶ و ۲۰۰۸ مسئله صلح در عراق در انتخاب دموکرات‏ها نقش داشت اما دولت اوباما اصلا به جریان صلح‏طلب آمریکا اهمیت لازم را نمی‏دهد. در عوض صلح‏طلبان نیز هرگز به سوی سازمان‏دهی و تبدیل شدن به یک لابی قدرتمند حرکت نکرده‏اند مگر در برهه‏هایی نادر همچون فاصله سال‏های ۲۰۰۴ و ۲۰۰۶ که صلح‌طلبان سعی کردند در مبارزات انتخاباتی کاندیداها نقش موثر ایفا کنند.
هایدن در پایان اضافه کرد: به هر حال، همه چیز به آن بستگی دارد که اوباما و دموکرات‏ها تا چه حد به قول‏هایی که به مردم آمریکا داده بودند رجعت می‏کنند. در حال حاضر چنین امیدی وجود ندارد. اوباما و کنگره آمریکا باید تلاش کنند تا امیدها را زنده کنند.
کد مطلب: 10249
لينک کوتاه خبر: https://goo.gl/rcYi6j
 


 
نام و نام خانوادگی
ایمیل